Mandolin Hüznü

Şehre tenha sesimi üfledim bu sabahyüzümde başlayan gün donuğu bir şiirleilkokul çocuğu duruluğunda

duran bir gül imgesiyim şimdiakşamın kırılan aynasında

sahi, ağzı kuş dolu bir çocukmandolin mi iştemişti bendenyüzümün bükülmüş göğüne çekildiğimiçimin üşümüş denizlerine döküldüğüm o an

heyy çocuk, çocuk kalbimanne şefkati tadında bekle biraz dahaher çocuğa bir mandolin düşer belki çok yakında

içim ki mandolin hüznü bir şiirdir artıktırnaklarını yiyen bir çocuk dalgınlığındadüşmüş balerin beyazlığında içinden ağlayan