Mandolin Hüznü

Şehre tenha sesimi üfledim bu sabahyüzümde başlayan gün donuğu bir şiirleilkokul çocuğu duruluğundaduran bir gül imgesiyim şimdiakşamın kırılan aynasındasahi, ağzı kuş dolu bir çocukmandolin mi iştemişti bendenyüzümün bükülmüş göğüne çekildiğimiçimin üşümüş denizlerine döküldüğüm o anheyy çocuk, çocuk kalbimanne şefkati tadında bekle biraz dahaher çocuğa bir mandolin düşer belki çok yakındaiçim ki mandolin hüznü bir şiirdir artıktırnaklarını yiyen bir çocuk dalgınlığındadüşmüş balerin beyazlığında içinden ağlayan