Kan Kalesi

Hayriye Ersöz'e1parmak uçlarımda duramıyorum artıkiçimdeki balerin kırdı pointini baletininkişi ancak kan susunca anlar ya kendinianladım, aşkı ağrı olanın şehri ücradıriçi derinine anlam kesiğidir insanın2bir uzun Trabzon ölüsü şimdi kâlb sevgilimalt dudağımın kıyısında -gözleri Rum evleri3boşluğa sıralanmış basamaklar: bendeduygularda düşme boşluklar: bendedüş düş kalbi kan hecelemek: bendeçık çık cennet-i hece, git git nisyan: sendegit ve hatırlama n’olursunhatırlayan herkes mağluptur çünkü ya da kün’lâl! 4Araklı’da doğdumnüfus ve nifak yoğunluğunu saymazsakyaşadığım yer doğduğum yer gibi-tek varlığım şairlikse-yeryoksu gökyokuş Paris’e gitmekorda ölmek isterimArz/U ve Paul Celan hatrına5göz susunca kalpkalp susunca göz görürmüşbağışla, hiçbir yerim görmüyor bugünlerdekalbekemgöz zifiri bir bîzar Hüseyin’im kendimeben hariç dünyalı doğrusunuz her biriniz, ben ne derimdenizlerinize attığınız taşlar bile seker bana düşer geceleyinkadınlarım benim, kırılma defterlerim 6biliyorum, bıçak da bende kın daben bıçağı çeksem çeksem kendime çekerimheyhat! kınım ki kendime kan bardağı dopdoluher aşkta parmaklarımın ucu kan kırağı‑göğsümdeki yaranın altı kilometre doğusuinan inanma, iki yüzü bileyli Sürmene bıçağı7hüznüm silme Araklı çarşısı!