Şiir Nasıl Diretir

Biz bu dünyaya çok sert çakıldık baba.Fakat mıhlarapas vuran suyuzdur da. Göz, gözyaşıyla alınmış bütünmevzilerinden kaçıp caysa da, huydur, biz oralardayız.Yaralıyız yağmur cümle yaralarımızı bağışlar sağaltırsa da.

Suyuz. Kim bilir kaç mevsim kaç fırtına yolumuzu yanıltır.Biraz ve derin. Sonra güncelerimizi dönülmez zamanlarlasarartan o garip devrim, şimdi şakaklarımızda ağaranbir tek saç telinin sesidir. Ama caymaz, caymayacaktır da.Sulara ark olmuş topraklarda bir koyak sellerden caymaz.

Bana tarihini soran kâğıtlara ben ne diyeyim. Ona akasyaylaatkestanesinin deliliğini anlatırdım. Birisi kahverengi fasulya,ikincisi yeşil kahve topçuklarıyla üremeye yarışıyordu,deliler.Düşüldüğü unutulmuş yarlarında eski bir bahçenin. Unutmazlardı.Çün mevsim dönümleri unutturmaz insana dönülemeyecek nedir.Bizi bu dünyaya çok sert vurdular baba. Oysa mıhlara pasidik. Seslere aks idik. Sözlere yankı. Adımlara ayak idik,ayaklara adım. Yürümeye sefer. Sefere menzil. Menzile kısrak.

İnkâr benzini ve boynunu solduracaktır baba. Biz bu dünyayaçok sert çakılmıştık. Ve kendi sefil günlerinde bizi soldurmayayönelen bu dünya caydıramayacaktır asla. Caydıramaz asla.Yakalandığımız küçücek evlerden tutuklanacağımız sokaklara.