Yirmibirinci Yüzyılın İnsanlarına Şiirler

Bir Eyüp sabrıyla bekledimSabahı olmayan gecelerde.Gül dalları yerine demir çubuklar vardıMünzevî-münzevî pencerelerde.

Dört uzun yıl boyuncaDışarda koskoca bir doğaBaştan çıkaran kokularıylaDoldurdu yolları.

Her bahar göğün kapılarındaŞarkılar okudu tarla kuşları.Apak bulutlar geçti habersizÂşıklığımdan, şairliğimden,

Bahar yağmurları bensiz yağdıEbemkuşağı açtı bensiz.Bir Eyüp sabrıyla bekledimGübreliğinde günlerimin,

İnsanlar olmadı farkındaEn küçük hünerimin.Ne de bir kimsenin haberi olduVarlığımla yokluğumdan.

Yalnız, bir bahar sabahına benzeyen çocukluğumdanEbemkuşakları gelirdiEğlendirmek için beni,İçinde çırılçıplak çimdiğim dereler

Söylerken kulağımın dibinde ninniBir bahar sabahı gibi güzel çocukluğumunKırık beşiğine başımı koyarUyanmadan günlerce uyurdum.

Umudumu, dudaklarında büyük türkülerEllerinde gelincik desteleriKarşımda bulurdum.Öğrenme

İstememBir Eyüp sabrı nedirTorunlarımın torunu.Say ki dedelerin bir masal yaşadı

Say ki acılar masaldı,Öttür ölümsüzlüğe doğru borunu!