Yetmiş İkinci Sonnet

Sen bir dişisin, doğa gibi güçlü bir dişiNe güzel okşar insanı ekmek dağıtan ellerin.Pembe gül yaprağı tırnakların, apak fildişiParmakların altında soluk alır sevinç derin derin.

Ardında günlük yemek kokusunu, çay fincanlarınınYeni tanımış bir durumun var eski bir düşü.Yeşil çimenlerinde uzanmak için aşk anlarınınİster bir kez daha şiirle gerçeğin dövüşü.

Duyarım seni kovaladığım teke kokusununHer gün Pan gibi hırsla meşe ormanındaAşk çağlar etlerinin gümüş dumanında...

Bir gölgelik kır çiçeklerinin beneklediğiKalbimin küt küt atarak seni beklediğiBu yerlere kaçarak gel bir akşamüstü olsun.