Onbirinci Sonnet

Kendimi varisi sanırdım şiir imparatorluğununBelki de bu yüzden ömrüm boyunca sürgünlerde gezdim.İçimdeki altın yeleli arslanı görmeseydi kanunBir canavar gibi gurbet gurbet böyle sürülmezdim.

Güzel bir Türkiye hayali ve mutlu insanlarOturdu yazamadığım şiirlerime boydan boya.Katakomplardan kalkan düşüncelerin döktüğü kanlarÇaldı en uysal düşünceme bir kanlı boya.

Dikildi karşıma demirden yumruğuyla felekYol verdi birer birer geçsin diye cücelereSürdü beni taşından altın yapılmayan gecelere.

Beni demir kazıklara bağlarken sürgünlerVe geçip giderken kaplumbağa gibi günlerBöğürüp dururdu danalar gibi salhanede gerçek!