Uçun Kuşlar

insandır suda akan yaprakta yeşil gülde kırmızızorlu bir dal gibi eğleniriz de fırtınalarlaince bir sızı birdenbire kırar kollarımızıve bir akşam kuşlar gibi elimizden uçup giden mutlulukbir sabah ebemkuşaklarının altından dörtnala geliryaşayalım çocuklarher şey bizimdirbir giysi örtüsünde buldum ben bu yedi satırıbozkırda yüzükoyun bir hitit kasabasıyedi satır yedi bülbül yavrusuvurmuşlar anasını da kalmış yavrusubir sürgün şair yazmış vaktin birindebir genç kız işlemiş onu örtüyeyedi renk ipek iplik, yedi bülbül yavrusuak örtüde yedi satır, gökkuşağı iğrisibu yalnızlık bu sürgün, insan olmak acısıaldım yedi yavrucuğu koydum burayayaşıyor mu bilmiyorum o sürgün şairyaşıyorsa bilsin diye o sürgün şairbir gün çıkıp gelsin diye o sürgün şair‘uçun kuşlar’‘uçun kuşlar’koydum adını

bir giysi örtüsünde yedi bülbül yavrusuyedi satır, yedi renk, gökkuşağı iğrisi