Portresi

tarlakuşlarına inanırallaha inanmazdıdenizi ilk gördüğü günölüm ölüm diye bağırdıve gözlerinde maviyıllarca çalkalanıp durdubakınca ağaçlar inildeşirtaşlar toz olurdu içteniçesuların akışında bulduğu neydineden ıslık çalardı rüzgardaneden ağlardıbir dostu vardı maphustupas tutmuş yıllaryılı zinciridelirmek bir hızlı yaşamaktızamana sığdırmaktı bunu bilirdibir köpeği vardı adı doç'tuaşksız geceler gibi karaydıgöğsü yürek biçiminde aktızincir sesleri geliyordu ötelerdenkaranlık uluyordu korkunçtuve gözleri bal damlası kadar tatlıforsa gözleri gibi uzaktıbir sevdiği vardı adını kimse bilmezbir dileği vardı anlaşılmazalnına gecelerce çökmüş gölgesionu hem herkes bilirhem de hiçkimse bilmezdibirgün bütün okuduklarını unuttubirdenbire sevdiklerini unuttunesi varsa yaşanmışbırakıp gitti