Filizkıran Fırtınası

gün doğmadan başladı filizkıran fırtınasıevler yemen türküsüsokaklar seferberliköyle bir gariplik kiöyle bir tedirginlikyaz başında güz sonrası

ayvalar çiçekteydigüller daha tomurcukaçıl demişti güneşaçılmıştı kıraçta kış elmalarıçözül demişti güneşçözülmüştü yılanlar karanlık odalarındadallarda yuvalar tüy kokuyordudüğünçiçekleri şenlikli

gün doğmadan başladı filizkıran fırtınasıne dal kaldı ne tomurcukyerden yere çaldı otları ağaçlarıinsan yüzlü bir korkuluküşüdüm dünyalarcabaskın yemiş bir kent gibi üşüdümsergen etti filizleri sapsarı bir karanlıkbahardan kışa düştüm

acılı günler gördümsığdıramam bir tek günü bir koca yılageceler geçirdim yoz kentlerin bulvarlarındanice baharları kışlara gömdümuzak düştüm yelinden yelvesinden acılı yurdunuzak düştüm umudundan mutundanyomundan uzak düştümbunaltının böylesini görmedim

severim fırtınanın her türlüsünüormanlar uğultulu sular dalgalıseverim filizkıran fırtınası'nıkırıp kanatmıyorsa sevincin türküsününerde benim baharımdalım yaprağım nerdegece çökmüş üstüne kerpiçsel yalnızlığınsanki kaplan pençesinde bir manda böğürtüsüne kuş kalmış ne çiçekne kırmızı ne yeşilsapsarı karanlıkta yerler bahar ölüsü