Birinci Kaçış

dur gitme bekle biraz bu belki son buluşmamızdırbelki şimdi şuracıkta ama belki hiç bilmediğinbir ezik kurbağadır ıslak betonda gölgelerimizrıhtımlara böldüğümüz bu çocuksu kurtuluşlardur gitme bekle biraz hem sonra belki de hiçbelki bir kamyon beni bir akşam gazetesinebelki sokak sokak beni aradıklarınbelki bu son buluşmamızdır nella ah nelladur gitme vakit yakın az sonra belki de hiçbelki de ben, ah nella, bu ayrılık hiç bitmeyecek

seni çeşmeler gibi şarkılara dağıtıyorumrenkler katıyorum seni, uysal biçimlerden alıpkısraklara çiziyorum kavga arefesi günleredönüp kendimi vuruyorum bir akrep karanlığındadişi bir isa gibi bakma bana çıldıracağımdüşersem esintime karanlığa düşersemellerim soyunursa uykusuz diriliğiniyüzünü yitirirsem bence güzel çizgilerinidüşsel ortamlar içinde bir silik bir anlamsızyaşamak korkubabası, gelsin dinlerin cennetisana ben nella dedim, ah nella, belki de hiç

geceleri bambaşka bir adam oluyorsamkarışıksam kendimden yelimden kaçıyorsamiçimde anlamadığın bir beythofun fırtınasıben bu fırtınayı yıllardır tanıyorumyıllardır kendimi taştantaşa ama anlıyamazsınben beythofun fırtınası bu ölüm bu ürkünçtarlalar var bu fırtınada fabrikalar umutlardilsiz anlaşmalar var erkekçe davranışlarben bu fırtınayı yıllardır yaşıyorumyüzükoyun kentlerin alacakaranlıklarında

yıllar geçecek, sen böyle hep titreyerek bekliyeceksinşiirlerim hiçbir zaman beni anlatamıyacaklaryoksul bir kasabada yoksul bir kahve ocaklığıışıklı günlere yatmış yıldız ışığında köylertezgahlarda ben dokunacağım nakışlarda ben uyanacağımyorgun istasyonlarda yığın yığın tedirginliklerama hep yolda olacağım kendi yelimin önündeyaşadıkça, adım adım özlemlerimi haykıracağımbelki çok gideceğim belki çok sürüneceğimbelki bu son buluşmamızdır nella ah nellaseni tuzundan özlemlerimin, bitmemiş şarkılarımdansana ben nella dedim, ah nella, belki de hiç

bu kasım bu çıplak beythofun fırtınasışiirlerim hiçbir zaman beni anlatamıyacaklar