Yedi Memeli Şehirdir Şiir

sütbeyaz göğüs ucuyla yanardım on iki kırk beş vapurununölü karanfilleri üstüme devrilirdi İstanbul'un

kızların saçları kısacıktı sesinin rengi ağaran tanterleri dut renkli kar tanesi olur konardı tenimedolgun göğüslü martılar gibi uça seke

akşamları yıldızlarıyla boşalırdım arnavut kaldırımlarınacenin düşmezdi öylesine yumuşak zemin üstünekoşardım fileli çoraplı aşklarımın saat sıfır iki otuzlarına

bir farkı vardı ateşten kasıklarımın eksilen ten rengindençıldırırken kadın derin bir haz aralardı kapısını su sesiakardı içime.