Evdeki Şiir

Rüzgarı bırak çıksın dışarıGir içeri kapat kapıları dağlar dinlensinÇıkar anıları kutulardan ömrün inlesin

Çocukluk çok uzak değil bu evdeki geçmişeBahçesinde kovboyların düelloda öldüğü günlereTeyzeler kucak açar gece gelen korkulara

Düşler durmaz birbirine ağar genç yaşlıDün/bugün/yarın iç içe geçer dilden dileAşklar yürek yakar babalar nöbet tutar ateşli

Naz nazlı bedenlere pek yakışır kırmızıYanaklara tutununca utangaç bir sevdanın soluğuGöz kırpan bir kaçamak uçuverir düşman çatlatan

Zaman bekler yangınımın başında, başım hep kalabalıkAlev sarar bedenimi kuşun konak arar ahşabı yeniKüllerimin mini acısına gömülmeye izin veriyorum

Dumanım tüter gözlerim yanar bak hangi yazgıYazısız ilmek atar imzasız buluşmamızın anısıGecelerin bağrına gizlenir tenin seni bekleriz

Terin gözler gölgesini yıllarımın peşini bırakıpYıllarım gölgesiz gençliğimin peşinde aradığı sensinSızar dinmez bir sızı günlerime sızar mı senin de içine

İsteksiz bir renk gelir oturur şimdi de sevdiğim neredeYarınım nerede bekler kaçırdığı beni kilitle kendineBu kaçıncı yetişemediğim takvim sorumu şurada iğnele

Dar gelen ömrüme son bir bakış gibi geçip gitti rüzgarınBenimle birlikte ders çalışan bir ömür kapatır kapılarıBu yolunu gözlediğim gecikince meraklandığım çocuk kimin