Chöd Raskları

Öyle uzak ki yeryüzü ışıklı tabandan püsküren tuhafasmalarlabirlikte bir gece hükmüyaban hayvan çığlıklarıyla doluyorduvehava topraksuyun çağıran gövdesi neysegecenin meşalesi oydu, insanın nefesi neysebir devin istediği oydubüyük rüya parçalanışlarla girerdi yaşamahep tek tükişaretlerle bazen yükseklere tırmanmaktankendi armasını bırakırda karanlığıyine tek yine eşsiz olmaaldanıştıyeniden başka bir oyuktabaşka bir biçimde başlayan

narin iplerle kurulmuş yaşamköprüsündetenin ulu acısı en anlaşılmaz bilgisiydi