Bense Uzatmıştım Saçlarımı Koyu Bir Irmak İçin

İnce sızılar duyarım günle gecenin birleştiği yerdeyavaş yavaş solan bir çiçeğin solgun ışığı yansımıştır yüzümeoysa gün parlak gökyüzü kızıldır henüzyalnızlıklardan sıyrılıp bir iki yıldızyıldızlardan aldığım bir gülüştür benimkitakındığım dudağımın ucundakiderin bir dağ kovuğunda otururumsonra bir kartalla senli benlibirazdan gün solacak sessizliktakınacak kendi sesizliğiniistek başlayacak denizdenbir martının mavi sıyrıl uçuşundanbir iki meyaz martı geçecekşölenmi başlayacak nekırmızıyla yeşilin tutuştuğu yerdealtın sağraktan akan suyun sessiz görünüşü gibiyeter diyor morluksır verdim dağlara bensır verdiklerim içindetakındığım gülüşüm de var.Nedir bu beni saran sonsuz kıyılaruğuldayan ormanlar denizin durmadan yükseldiği kumsaldalgaların bölündüğü kıyıarayışlarla başlayan gece küskün biten sabahnedir nedir beni saran hüzüngökyüzünden topraktan ve sudanhiç durmadan fışkıran akşambenseuzatmıştım saçlarımıkoyu bir ırmak içinbenseönümdeki yeşli başlı ağaçların eksildiğiyüzümü yıkadığım o eski sunakönümden akıp geçen bir kara yelkenlisaçlarım ise günışığından arta kalanbir yele gibi önüne katmışta ışığıgüpegündüz bir gülün boyatışıbekleyebilirim sonsuza dekbekleyebilirim yeni doğan bir sabah sevisinikollarımdan geçen ırmakbaşımı yasladığım yeşil aykurallarım var hiç bir doğaya uymayanşaşırmalarımda hiç durmadan gökyüzüne bir gül boyatar.