Küskün

Aldım denize bıraktım yüzünü sessizceSuda dalgın bir mitos bir balığın ağzından

Kentleri anlayınca gördüm mahcup serçeleriSaçaklar küskün ahşabın dilinden

Gürültüsünü emziremez olmuş toprakBir ağaç gölgesine uzanıvermiş bir ev

Günler de ölüp gidiyor anılarını yazamadanGiderek eskiyor akşamın sesi

Ve sen alacakaranlıkta belli belirsiz anımsananUzunca bir yolu gider gelirdi gözlerin

Beni öpersen tüneklerim dağılır zamanaAvlun olurum arsız otun

Ah! Dinsel diyalektik: arzu ve günahSaklarım tenimde kumaşa batan iğneyi

Ağırlaşır taş plak, kan kesilir geceSonrası ürkü, bir çağ yenilgisi

Söz soyunup çıkarken kabuğundanSaydıkça çoğalıyor saydıkça hamam böcekleri