Bir Kış Akşamı

Pencereye kar düşünceÇalar akşam çanı uzun,Evi düzen içindeHazır sofrası çoğunun.

Gezgin-göçebe kimi deGelir karanlık yollardan kapıyaToprağın serin özsuyuAçar altın, kerem ağacında.

Yolcu girer içeri sessiz,Eşiği taş yapar acı.Duru aydınlıkta, sofradaEkmek, şarap parıltısı.