Leylâ Vü Mecnûn 801-900

Olmışdı gül ile sebze-i terFirûze-fürûz ü la‘l-perverBir niçe musâhib-i vefâ-dârMecnûn-ı şikesteni görüp zârHer yan dediler ki ey belâ-keşGül çağıdur olmagıl müşevveşBu faslda âdemî gerek şâdEndûh ü belâ vü gamdan azâdÇün ebr değülsen olma giryânÇün seyl değülsen etme efgânGül kimi bırahma sîneye çâkSebze kimi etme bisterün hâkAncak özüni esîr-i gam kılLutf eyle hırâma gel kerem kılSahrâ dutalum mey içelüm şâdEndûh ile olma beyle mu‘tâdEy gonca-dehân ü serv-kâmetGül oyna zamânı kıl ferâgatPâkize vücûda hayfdur gamBeyle dahi kalmaya bu âlemŞâyed açıla gül-i murâdunMuhkem kıl esâs-ı i‘tikâdunSeyr üzre bu nevbahâr faslıŞâyed bulına nigâr vaslıMecnûn-ı hazîn ayağa durdıSahrâlara seyr içün yüz urdıGiryân giryân kılurdı seyrânHayrân hayrân gezerdi her yanGeh sezbeye arz-ı râz ederdiGeh lâleye min niyâz ederdiÇeşmine sürerdi lâle dâğınÂşık sağınup öpüp ayağınNergis gözine nigâh ederdiYârı gözin anup âh ederdiSöylerdi benefşeye gam-ı dilKim söyleye olsa yâra vâsılBülbüllere şerh ederdi hâlinKumrîlere mihnet ü melâlinHer turfe çiçek görüp çeküp âhMenzil menzil gezerdi nâgâhBir menzile düşdi reh-güzârıKim seyrde idi anda yârıBir niçe perî-ruh ile hem-demMecnûn-ı şikesteden mukaddemLeylî güzer etmiş ol fezâyaSalmış gül ü lâle üzre sâyeBir sebzeye sebz har-geh urmışMeh sahn-ı felekde hâle kurmışGonca kimi ol latîf har-gâhGül berki kimi içinde ol mâhMecnûna mukâbil oldı LeylîBahr-ı gama yetdi derd seyliLeylî deme şem‘-i meclis-efrûzMecnûn deme âteş-i ciger-sûzLeylî deme cennet içre bir hûrMecnûn deme zulmet içre bir nûrLeylî deme evc–i hüsne bir mâhMecnûn deme mülk-i aşka bir şâhLeylî deme bir yegâne-i dehrMecnûn deme bir fesâne-i şehrLeylî çemen-i belâ nihâliMecnûn felek-i vefâ hilâliLeylî meh-i âsmân-ı haşmetMecnûn şeh-i kişver-i melâmetLeylî saf-ı ehl-i hüsn emîriMecnûn ser-i kûy-ı gam fakîriLeylî işi işve vü kirişmeMecnûn gözi yaşı çeşme çeşmeLeylî vü neşât-ı hüsn kâmıMecnûn ü belâ-yı aşk dâmıLeylî vü letâfet-i dil-ârâyMecnûn ü melâmet-i gam-efzâyLeylîde kemâl-i hüsn ile zevkMecnûnda cemâl-i Leylîye şevkLeylî sadef-i hayâya bir dürMecnûna anunla min tefâhürLeylîde visâl-i dûst meyliMecnûnda hem ârzû-yı LeylîOl iki sehî-kad ü semen-berBirbirine oldılar berâberFûlâda sataşdı seng-i hâreOd düşdi karâr ü ihtiyâraBir sâza düzildi ol iki târGerm oldı revâc-ı nâle-i zârOl bahtı muna neşât buldıBu gördi anı mukayyed oldıMecnûnda karâr dutmayup hûşDeryâ-yı tehayyür eyledi cûşBir dem bahabilmedi ol ayaDüşdi yüzi üzre misl-i sâyeLeylî hem itürdı ihtiyârınBir dem görebilmedi nigârınHayrânlığı ol makâma yetdiKim düşdi ayakdan ussı getdiGül suyu sepüp revân yüzineLeylîni getürdiler özineHer yan dediler ana ki ey mâhNâgeh olur atan anan âgâhKim gayr ile âşinâ olupsenBir dilbere mübtelâ olupsenVermez bu reviş netîce-i hûbŞâyeste değül sana bu üslûbYahşi nazar eylesen yamandurHem bize vü hem sana ziyandurAndan götürüp bisât ü har-gâhOl mâh-likânı hâh ü nâ-hâhÖz bürcine kıldılar revâneTâ olmaya vâkıf ata aneSöz demediler bu mâcerâdanNe gencden ü ne ejderhâdanMecnûnı hem etdi çeşm-i hûn-bârSular saçuben yüzine bîdârGördi ki nigârdan nişan yohBir cism-i füsürde var cân yohDîvâne kalup perî gedüpdürSalup anı dil beri gedüpdürÇâk eyledi câme kıldı nâleHâli bedel oldı özge hâleTerk etdi libâs-ı lâle-gûnıRaht oldı tenine eşk-i hûnıGer mâtem içün misâl-i hâmeSarmışdı başa siyeh imâmeÇizgindi başına dûd-ı âhıYandurdı imâme-i siyâhıİkrâh ile çıhdı pîrehendenÂr etdi şehîd-i gam kefendenNa‘leyni bırahdı ol belâ-cûKim âşıka pây-benddür buHem-demlere özr kıldı âğâzK’ey bir niçe hem-nişîn ü hem-râzSeylâb-ı hücûm-ı aşk yetdiMen şîfte-hâli garka etdiOlman men-i haste ile hem-demTâ batmayasuz bu suya siz hemMen reng-i melâmete boyandumSevdâ-zedeliğ odına yandumElbette bir od ki düşdi cânaÂhir dutuşup çeker zebâneDüşvâr belâmı sehl sanmanSiz dahi menüm oduma yanmanMenden size düşmesün bir ahkerÇün değmedi hayr değmesün şerSevdâ siyeh etdi rûzgârumAşk aldı inân-ı ihtiyârumMen bir kuşem uçdum âşiyandanMen handan ü meyl-i hâne handanKılman mana ev hikâyetin çohDahi menüm anda varmağum yohSizden sorar olsa ata hâlümKeyfiyyet-i mihnet ü melâlümSöylen ki fenâya verdi rahtınEyyâm siyâh kıldı bahtınEy pîr-i şikeste-hâl ü nâ-şâdTanrı’yçün elümden eyleme dâdDeme ki nedür bu mâcerâlarSenden mana yetdi bu belâlarMen bilmez idüm gam-ı cihânıTeşvîş-i zemîn ü âsmânıÂsûde serâçe-i ademdeNe gussada idüm ü ne gamdaBilmezliğ ile hem-râz idi hâlümNe hüsn ü ne aşk idi hayâlümSen vâsıta-i vücûdum oldunSen mâni‘-i feyz-i cûdum oldunUmdun ki menümle olasen şâdDerdâ ki ümîdün oldı ber-bâdMen yoh olubem sen imdi var olÖzge halefe ümîd-vâr olMa‘zûr dut ey azîz ma‘zûrMen kasd ile senden olmadum dûrÇoh sıdk ile eyledüm ana azmKim devlet-i vasluna yetem cezmSu saldı yoluna eşk-i hasretDâmânumı dutdı hâr-ı mihnetTahrîr kılup münâsib-i hâlBu şi‘ri hem etdi ana irsâlBu gazel Mecnûn dilindendürFesâd-ı aşkı tâ gördüm salâh-ı akldan dûremMeni rüsvâ görüp ayb etme ey nâsih ki ma‘zûremEğer çâk-i girîbân eylesem men‘eylemen çün menMetâ‘-ı nengden ârî libâs-ı ârdan ûremMen ü sahrâ-yi vahşet menzil etmen âfiyet küncinEsir-i dâm-ı zulmet olmazem çün tâlib-i nûremTemerrüd akl fermânından etsem dûstlar bi’llâhMeni re’yümle sanman aşk sultânına me’mûremMana kim ta‘ne eyler kim nasîhat ehl-i âlemdenHoşem kim i‘tibar-ı aşk ile her dilde mezkûremBelâ-yı aşk u derd-i dûst terkin kılmazem zâhidNe muştâk-ı behiştem sen kimi ne tâlib-i hûremHayâl-i çîn-i zülf ü tâk-ı ebrûsiyle zevküm görSanasen haşmet ile Kisrîyem kadr ile FağfûremGaraz bir ad imiş âlemde men hem eyledüm bir adBi-hamdi’llâh Fuzûlî rind ü rüsvâlıkda meşhûremBu Mecnûnun cünûnunun sıfatıdur ve Vâdî-i aşk sevdâsının keyfiyyetidürOl şîve-i aşk içinde mâhirKıldukta vasiyyetini âhirKıldı gözedüp tarîk-i vahşetEshâbdan inkıtâ‘-ı ülfetSahrâya düşüp güneş misâliTenhâ yürür oldı lâübâlîHer daşa ki yetdi tökdi yaşınLa‘l eyledi kûh ü deşt daşın