Leylâ Vü Mecnûn 701-800

Bî-hûdedür ol kamu fesâneKim âşıkdur fülan fülânaÇün vâkıa şek mahalli oldıOl vâkıadan teselli oldıLeylî hem oturdı evde nâ-çârDöndi sadefine dürr-i şeh-vârBir bürcde sâbit oldı ahterMahbûs-i hizâne oldı gevherLa‘l oldı esîr-i sîne-i sengHabs oldı gül-âba şîşe-i tengGamdan tebeh oldı rûzgârıNevmîd dil-i ümîd-vârıÂh eyler idi velî ne hâsılOl yel açamazdı gonca-i dilGöz yaşı tökerdi lîk ne sûdBitmezdi anunla nahl-i maksûdZülfi kimi pîç ü tâba düşdiHayrân kalup ıztırâba düşdiAğzı kimi hulkın etdi gam darÇeşmi kimi cismi oldı bî-mârNe derdini sahlasa karârıNe şerh-i gam etse gam-güsârıFânûs-ı hayâle girdi ol şem‘Gönlini kılup hayâl ile cem‘Her dem çeküp ol gam içre min âhSabr etdi zarûret ile ol mâhDerd ile düzüp terâne-i gamBu bir gazeli ohurdı her demBu gazel Leylî dilindendürFelek ayırdı meni cevr ile cânânumdanHazer etmez mi aceb nâle vü efgânumdanOda yandurmasa bir şu‘le ile nüh feleğiNe biter âteş-i âh-ı dil-i sûzânumdanGam-ı pinhân meni öldürdi bu hem bir gam kimGül-ruhum olmadı âgeh gam-ı pinhânumdanÂh idi hem-nefesüm âh ki ol hem âhirÇıhdı ikrâh kılup külbe-i ahzânumdanMen ne hâcet ki kılam dâğ-ı nihânum şerhinÂkıbet zâhir olur çâk-i girîbânumdanHak bilür yâr değül cân ü dilümden gâibN’ola ger gâib ise dîde-i giryânumdanCân eğer çıhsa tenümden eser-i mihri ileEser-i mihri sağınman ki çıhar cânumdanLutf edüpsen meğer ey bâd bu günden beyleVeresen bir haber ol serv-i hırâmânumdanEy Fuzûlî gam-ı hecr ile perîşândur hâlKimse âgâh değül hâl-i perîşânumdanTamâmî-i sühanSâkî getür ol mey-i mugânıKim unudalum gam-ı cihânıRahm eyle ki kasd-ı cân eder gamBağrum sitem ile kan eder gamKıl aklumı bâde ile zâilÇerhün siteminden eyle gâfilFeryâd ki çerh bî-vefâdurDâim işi cevr ile cefâdurBir âdet ile medârı yohdurDevrânınun i‘tibârı yohdurGer hem-nefes etse iki yârıBir yere getürse iki zârıElbette sebep salup arayaAnları esîr eder belâyaBi’llâh ne yamandur âşinâlığÇün vâki‘ olur yine cüdâlığGül-zâr-ı kelâm bağ-bânıBeyle bezemiş bu bûstânıKim serv-i riyâz-ı mihnet ü derdSevdâ-zede Kays-i derd-perverdHer subh gederdi mektebe şâdMektebde olurdı gamdan âzâdMeşk-i hat-ı hüsn-i yâr ederdiDef‘-i gam-ı rûzgâr ederdiZevk ile dutup tarîk-ı sâbıkÂdet üzerine subh-ı sâdıkGeldi yine mektebe ferah-nâkTâ kim kıla zevk-ı vaslı idrâkGördi ki behişte hûr gelmezGün çıhdı henüz nûr gelmezHurşîdsüz oldı rûz tâ şebOldı başına karanu mektebBildi ki sipihr-i şu‘bede-bâzBir şu‘bede eyleyüpdür âğâzElbette cefâ-yı ta‘n-ı ağyârOl gün yolına bırahdı bir hârNevmîd olup etdi nâle bünyâdDedi nedür ey felek bu bî-dâdN’etdüm sana kasd-ı cânum etdünKat‘-ı reh-i dil-sitânum etdünKesdün taleb-i garazda râhumBildür mana kim nedür günâhumEvvel meni eyledün mükerremVasl-ı sanem ile şâd ü hurremDöndün yine beyle cevr edersenOl devre nakîz devr edersenVehm eylemedün mi kim çeküp âhSûz-ı ciğer ile bir seher-gâhYanduram oda tokuz revâkunSûzın sana bildürem firâkunTedbîr kıl ey muallim-i pîrEt sihr ile ol perîni teshîrAncak mana sanma yetdi bu gamKim yetdi mana yeten sana hemDüş ey elif istikâmetündenŞerm eyle bu kadd ü kâmetündenKaddi hevesiyle dem urursenOl getdi aceb ki sen durursenEy nûn çü nihândur ebrû-yi yârSen dahi nazarda durma zinhârEy mîm çü ağzı oldı gâibOldı sana hem adem münâsibOlsan nola ey devât dil-tengÂyîne-i hâtırun dutup jengOl turra-i müşg-bûdan ayruHicrân kara bağrun eylemiş suEy hâme sirişk-bâr olupsenSer-geşte vü bî-karâr olupsenGûya bu gün etmemiş müyesserDevrân sana dest-bûs-i dilberEy levh hatınun eyle yâdınKıl sînede nakş gam sevâdınBir niçe gün ol esîr-i hicrânMektebde gezüp kılurdı efgânHer rûz figânı ile tâ şebTa‘zîb çekerdi ehl-i mektebŞeb hem kıluben figân ü zârıEylerdi muhâtab ol nigârıK’ey göz nûrı gönül sürûrıSensüz gözümün yoh oldı nûrıEvvel ne idi bu âşinâlığÂhir nişe eyledün cüdâlığEvvel nişe eyledün meni mestİzhâr-ı mahabbet ile pâ-bestÂhir ne içün humâra saldunBu mihnet-i intizâra saldunSaldun dil-i zâra nâr-ı fürkatKıldun gözümi pür-âb-ı hasretGönlüm odı kıldı yana yanaÂheng şafak tek âsmânaYaşum suyı oldı vara varaBir bahr ki yoh ana kenâreMen istemezem bu günde hem-demYanumdan ilet hayâlüni hemOlmaya düşüp hayâlün ey mehOda yana suya bata nâgehSer-mest-i şarâb-ı iştiyâkemMedhûş-i tehayyür-i firâkemKoyma gamunı menümle hem-râhFâş eylerem anı halka nâgâhSer-mestde ihtiyâr olmazMedhûşda i‘tibâr olmazCân oldı gamun gelende ber-bâdTeşvîş-i fenâdan oldum âzâdGösterdi mana gamun mezâkıAyş-ı ebedî neşât-ı bâkîGer gelse ecel menüm nem alaCân hod yohdur meğer gam alaŞem‘-i şeb-i mihnet ü belâyemÂşüfte-i cünbiş-i hevâyemSûz-ı dil ile tökülse yaşumTîğ-i gam ile kesilse başumCândan çıharıp hevâ-yı aşkıTerk eylemezem belâ-yı aşkıBu günleri kim gam içre zâremHicrân elemiyle bî-karâremGer nâme-i ömre kilk-i takdîrGündür deyüben kılursa tahrîrEyler meni ol hisâb mağbûnKim sûret-i hâldür diğer-gûnGün şartı deyerler âftâbıBi’llâh ki bu nüktedür hisâbîHer gün ki görünmez âftâbumMen gün demezem budur hisâbumYoh kimse bu derd-i dilden âgâhBu derd-i dil ile neyleyem âhDerdüm söze geldüğince artarOddur yel ile zebâne dartarEyyâm-ı visâli eyleyüp yâdOl haste bu şi‘ri etdi bünyâdBu gazel Mecnûn dilindendürEy hoş ol günler ki men hem-râz idüm cânân ileNi‘met-i vaslın görüp nâzın çekerdüm cân ileGörmemişdi gülşen-i ayşum hazân-ı tefrikaOlmamışdı tîre eyyâmum şeb-i hicrân ileMeh-veşümden dûstlar devrân cüdâ ister meniDüşmenümdür hîç bilmen n’etmişem devrân ileYetse ger âşıklarun eflâke efgânı ne sûdYetmek olmaz mâh-veşler vaslına efgân ileYaşurup sahlardum elden dâğ-ı hicrânın eğerEtmek olsaydı müdârâ dîde-i giryân ileZevkden dîbâce bağlandı kitâb-ı ömrümeKoymadı devrân geçe evkâtum ol unvân ileEy Fuzûlî ahter-i bahtum müsâid olmadıKim olam bir dem mukârin ol meh-i tâbân ileSöz muhtasar ol esîr-i sevdâBir nev‘ ile oldı halka rüsvâKim Kays iken adı oldı MecnûnAhvâlini etdi gam diğer-gûnBu Leylîye Mecnûn güzerde mukâbil olduğıdur ve Gün mukâbelesinde hilâl-i mihri bedr-i kâmil olduğıdurBir gün ki bahâr-ı âlem-efrûzVermişdi cihâna feyz-i nevrûzSalmışdı nikâb çehreden gülÇekmişdi sürûd-ı nâle bülbülŞeb-nem mey-i nâbı ile lâleDoldurmış idi kızıl piyâle