Leylâ Vü Mecnûn 3001-3098

Zâr ağladı eyle kim hem ol demÂhı ünine yığıldı âlemEl cem‘ olup etdiler nezâreMecnûn-ı siyâh-rûzgâraKabr üstine gördiler yıhılmışCânâneye cân nisâr kılmışAhvâline ağlayup serâserDefn etmeğin etdiler mukarrerGasl eyleyüben ten-i nizârınDildârıun açdılar mezârınKoydılar anı hem ol mezâraGam-nâk yetişdi gam-güsâraRûh oldı felekde rûha hem-râzTen oldı ten ile yerde dem-sâzRef‘ oldı teallukât-ı hâilMatlûbına tâlib oldı vâsılBir bezm iki şâha mahfil oldıBir burc iki mâha menzil oldıKabr üstine koydılar nişâneFâş oldı bu mâcerâ cihânaTavfında kılup murâd hâsılOl kabre halâyık oldı mâilGeçdükçe zamân mükerrem oldıHâcet-geh-i ehl-i âlem oldıBudur eser-i mahabbet-i pâkHoş mertebedür bu kılsan idrâkOl meşhede Zeyd olup mücâvirÂsâr-ı sadâkat etdi zâhirTa‘mîr içün etdi çoh atâlarTedrîc ile kıldı çoh binâlarPeyveste harâret-i cigerdenKandîl-i mezârın etdi rûşenCârûb ile âb olanda matlûbMüjgân ile eşki âb ü cârûbHer lahza kılurdı tâze mâtemKılmazdı figân ü nâlesin kemOl mûnis-i müşfik ü muvâfıkBir gece karîb-i subh-ı sâdıkBîmâr teninde kalmayup tâbKılmışdı mezâra yasdanup hâbHâb içre görindi ol figâraBir bâğda iki mâh-pâreRuhsârlarında zevkden nûrBîm-i gam ü derd-i gussadan dûrHoş-vakt ü neşât-mend ü dil-şâdAğyâr taaruzından âzâdHer meh-veşe min ferişte-sûretİhlâs ile olmış ehl-i hidmetSordı ki bular ne mâhlardurNe rütbelü pâdişâhlardurBu ravza ne ravza-i berîndürBu kavm ne kavm-i nâzenîndürBudur dediler riyâz-ı RıdvânBu kavm-i huceste hûr ü gılmânBu iki meh-i huceste-ruhsârMecnûn ile Leylî-i vefâ-dârÇün vâdî-i aşka girdiler pâkOl pâkliğ ile oldılar hâkMenzilleri oldı bâğ-ı RıdvânÇâkerleri oldı hûr ü gılmânÇün munda rızâ verüp kazâyaSabr eylediler gam ü belâyaGetdükde cihân-ı bî-vefâdanKurtıldılar ol gam ü belâdanÇün Zeyd yuhudan oldı bîdârBu nükteni etdi halka izhârHalkun olup i‘tikâdı efzûnOl kabre ziyâret oldı kânûnTamâmî-i sühanSâkî mütegayyir oldı hâlümSöylemeğe kalmadı mecâlümMin-ba‘d ziyâde verme bâdeRahm eyle ki ser-hoşem ziyâdeHoş gaflet ile geçürdüm eyyâmBilmem ki n’olur işüm ser-encâmSer-mâye-i ömr getdi eldenSûd etmedüm etdüğüm ameldenFeryâd bu cevrden ki gerdûnAhvâlümi eyledi dîger-gûnDün dîde-i ter kılup güher-bârGerdûna dedüm ki ey cefâ-kârHergiz revişünden olmadum şâdDâm-ı gam ü mihnetünden âzâdAhbâba nakîz devr edersenErbâb-ı kemâle cevr edersenMecnûn eğer olsa idi câhilOlmazdun itâatinde kâhilFermânına inkıyâd ederdünGönlini müdâm şâd ederdünEhl-i hüner olduğı sebebdenSâhib-nazar olduğu sebepdenAkrânı içinde hâr kıldunBî-izzet ü i‘tibâr kıldunLeylî ger olaydı bir hayâsuzYa sen kimi mihrsüz vefâsuzOlmazdı ana hemîşe cevrünKâmınca müdâm olurdı devrünFazl ehline mâil olduğındanİdrâk ile kâmil olduğındanDâim gam elinde zâr edüpsenÂşüfte-i rûzgâr edüpsenMen hem ger olaydum ehl-i tezvîrEtmezdün i‘ânetümde taksîrSenden garazum olup ser-encâmDevründe mana olurdı ârâmÇün ehl-i vekâr ü neng ü âremCevrünle hemîşe hâr ü zâremBu yüzden imiş senün medârunVar imdi ki yohdur i‘tibârunGerdûn eşidüp menüm itâbumVerdi bu edâ ile cevâbumK’ey sûret-i hâlden habersüzHer hikmete ayb eden hünersüzMen emre muvâfık eylerem devrHikmetde vefâdur etdüğüm cevrAmmâ sen eden amel hatâdurKim pîr-i tarîkatün hevâdurŞâirliğe iftihâr edüpsenKizbi özüne şiâr edüpsenMecnûn dedüğün vücûd-ı kâmilHer dânişe menden oldı kâbilDîvâne ana sen eyledün adSenden ana yetdi zulm ü bî-dâdLeylî dedüğün meh-i tamâmıMen perdede sahladum girâmîRüsvâ-yı halâyık eyledün senMin ta‘neye lâyık eyledün senGeh Nevfele özr kıldun ıtlâkGeh İbni Selâma zulm ilhâkŞerm et bu ne herzedür ne mühmelNe İbni Selâm hansı NevfelŞerh eylemek eyledün fesâneKıldun olarun sözin behâneGördi çürümiş sünükler âzârTöhmetlerüne olup giriftârEmvât mezâlimine girdünÂsûdelere azâb verdünCürmine olanda halk mülzemLâzım sorılur bu iftirâ hemYetmez mi bu bâis-i azâbunBu mes’elede nedür cevâbunEy tûtî-i bûstân-ı güftârSarrâf-ı sühan Fuzûlî-i zârAldanma eğer sipihr-i lâibTa‘n ile sana dediyse kâzibEş‘âra abes deyüp usanmaSer-mâye-i nazmı sehl sanmaSözdür güher-i hizâne-i dilİzhâr-ı sıfât ü zâta kâbilCân sözdür eğer bilürse insânSözdür ki deyerler özgedür cânBi’llah bu yaman mıdur ki hâlâEmvâta söz ile verdün ihyâMecnûn ile Leylîni kılub yâdErvâhlarını eyledün şâdBu beyân-ı özr-i te’lîf-i kitâbdur ve Tarîh-i zamân-ı feth-i bâbdurEy kilk-i revende bâreka’llâhOldun men-i reh-neverde hem-râhMin sa‘y ile hâcetüm bitürdünBir menzile âkibet yetürdünRahmet sana kim sen etdün imdâdBu eski binâyı etdüm âbâdEşk ile derûnı sîm-endûdÂh ile bîrûnı anber-âlûdMahzenleri genc-i gevher-i derdRevzenleri menfez-i dem-i serdEl-kıssa müretteb oldı bir bâğHer lâlesi bağrı üzre bin dâğHûn-ı ciger âb-ı cûy-bârıNevk-i müje ebr-i nevbahârıOl dem ki bu nüsha oldı merkûmLeylî Mecnûn adına mersûmİzhâra gelüp rümûz-ı vahdetVahdetde tamâm olup hikâyetTârîhine düşdiler muvâfıkBir olmağ ile ol iki âşıkBu erbâb-ı vefâdan tevakku‘-i kabûl-i ma‘zeretdür ve Ashâb-ı zekâdan temennâ-yı duâ-yı mağfiretdürİnsâf ver ey hasûd insâfTa‘n etme ki cevherün değül sâfAhvâlümi gör harâb ü muztarrEndûh-ı zemâneden mükedderSöz dâiresi değül bu ahvâlİnsâf mana ki olmazem lâlMenden tama‘ etme fikr-i sâibAhvâlümedür sözüm münâsibAzdur deme cevherüm safâsınBir sor ki ne verdiler bahâsınBi’llah ger olaydı bir hırîdârMin genc-i nihân kılurdum izhârFi’lcümle bu hem ki oldı mastûrBir şevk ile zevkden değül dûrAyb-ı hüner ihtiyâr kılmaŞi‘rüm hasedin şiâr kılmaBîhûde yeter taarruz eyleGer kâdir isen cevâb söyleTerk eyle taarruz u inâdıKim vâdî-i cehldür bu vâdîDem hayr sözinden ur demâdemV’er hayr demezsen ebsem ebsem