Leylâ Vü Mecnûn 3001-3098
Zâr ağladı eyle kim hem ol demÂhı ünine yığıldı âlem
El cem‘ olup etdiler nezâreMecnûn-ı siyâh-rûzgâra
Kabr üstine gördiler yıhılmışCânâneye cân nisâr kılmış
Ahvâline ağlayup serâserDefn etmeğin etdiler mukarrer
Gasl eyleyüben ten-i nizârınDildârıun açdılar mezârın
Koydılar anı hem ol mezâraGam-nâk yetişdi gam-güsâra
Rûh oldı felekde rûha hem-râzTen oldı ten ile yerde dem-sâz
Ref‘ oldı teallukât-ı hâilMatlûbına tâlib oldı vâsıl
Bir bezm iki şâha mahfil oldıBir burc iki mâha menzil oldı
Kabr üstine koydılar nişâneFâş oldı bu mâcerâ cihâna
Tavfında kılup murâd hâsılOl kabre halâyık oldı mâil
Geçdükçe zamân mükerrem oldıHâcet-geh-i ehl-i âlem oldı
Budur eser-i mahabbet-i pâkHoş mertebedür bu kılsan idrâk
Ol meşhede Zeyd olup mücâvirÂsâr-ı sadâkat etdi zâhir
Ta‘mîr içün etdi çoh atâlarTedrîc ile kıldı çoh binâlar
Peyveste harâret-i cigerdenKandîl-i mezârın etdi rûşen
Cârûb ile âb olanda matlûbMüjgân ile eşki âb ü cârûb
Her lahza kılurdı tâze mâtemKılmazdı figân ü nâlesin kem
Ol mûnis-i müşfik ü muvâfıkBir gece karîb-i subh-ı sâdık
Bîmâr teninde kalmayup tâbKılmışdı mezâra yasdanup hâb
Hâb içre görindi ol figâraBir bâğda iki mâh-pâre
Ruhsârlarında zevkden nûrBîm-i gam ü derd-i gussadan dûr
Hoş-vakt ü neşât-mend ü dil-şâdAğyâr taaruzından âzâd
Her meh-veşe min ferişte-sûretİhlâs ile olmış ehl-i hidmet
Sordı ki bular ne mâhlardurNe rütbelü pâdişâhlardur
Bu ravza ne ravza-i berîndürBu kavm ne kavm-i nâzenîndür
Budur dediler riyâz-ı RıdvânBu kavm-i huceste hûr ü gılmân
Bu iki meh-i huceste-ruhsârMecnûn ile Leylî-i vefâ-dâr
Çün vâdî-i aşka girdiler pâkOl pâkliğ ile oldılar hâk
Menzilleri oldı bâğ-ı RıdvânÇâkerleri oldı hûr ü gılmân
Çün munda rızâ verüp kazâyaSabr eylediler gam ü belâya
Getdükde cihân-ı bî-vefâdanKurtıldılar ol gam ü belâdan
Çün Zeyd yuhudan oldı bîdârBu nükteni etdi halka izhâr
Halkun olup i‘tikâdı efzûnOl kabre ziyâret oldı kânûn
Tamâmî-i sühan
Sâkî mütegayyir oldı hâlümSöylemeğe kalmadı mecâlüm
Min-ba‘d ziyâde verme bâdeRahm eyle ki ser-hoşem ziyâde
Hoş gaflet ile geçürdüm eyyâmBilmem ki n’olur işüm ser-encâm
Ser-mâye-i ömr getdi eldenSûd etmedüm etdüğüm amelden
Feryâd bu cevrden ki gerdûnAhvâlümi eyledi dîger-gûn
Dün dîde-i ter kılup güher-bârGerdûna dedüm ki ey cefâ-kâr
Hergiz revişünden olmadum şâdDâm-ı gam ü mihnetünden âzâd
Ahbâba nakîz devr edersenErbâb-ı kemâle cevr edersen
Mecnûn eğer olsa idi câhilOlmazdun itâatinde kâhil
Fermânına inkıyâd ederdünGönlini müdâm şâd ederdün
Ehl-i hüner olduğı sebebdenSâhib-nazar olduğu sebepden
Akrânı içinde hâr kıldunBî-izzet ü i‘tibâr kıldun
Leylî ger olaydı bir hayâsuzYa sen kimi mihrsüz vefâsuz
Olmazdı ana hemîşe cevrünKâmınca müdâm olurdı devrün
Fazl ehline mâil olduğındanİdrâk ile kâmil olduğından
Dâim gam elinde zâr edüpsenÂşüfte-i rûzgâr edüpsen
Men hem ger olaydum ehl-i tezvîrEtmezdün i‘ânetümde taksîr
Senden garazum olup ser-encâmDevründe mana olurdı ârâm
Çün ehl-i vekâr ü neng ü âremCevrünle hemîşe hâr ü zârem
Bu yüzden imiş senün medârunVar imdi ki yohdur i‘tibârun
Gerdûn eşidüp menüm itâbumVerdi bu edâ ile cevâbum
K’ey sûret-i hâlden habersüzHer hikmete ayb eden hünersüz
Men emre muvâfık eylerem devrHikmetde vefâdur etdüğüm cevr
Ammâ sen eden amel hatâdurKim pîr-i tarîkatün hevâdur
Şâirliğe iftihâr edüpsenKizbi özüne şiâr edüpsen
Mecnûn dedüğün vücûd-ı kâmilHer dânişe menden oldı kâbil
Dîvâne ana sen eyledün adSenden ana yetdi zulm ü bî-dâd
Leylî dedüğün meh-i tamâmıMen perdede sahladum girâmî
Rüsvâ-yı halâyık eyledün senMin ta‘neye lâyık eyledün sen
Geh Nevfele özr kıldun ıtlâkGeh İbni Selâma zulm ilhâk
Şerm et bu ne herzedür ne mühmelNe İbni Selâm hansı Nevfel
Şerh eylemek eyledün fesâneKıldun olarun sözin behâne
Gördi çürümiş sünükler âzârTöhmetlerüne olup giriftâr
Emvât mezâlimine girdünÂsûdelere azâb verdün
Cürmine olanda halk mülzemLâzım sorılur bu iftirâ hem
Yetmez mi bu bâis-i azâbunBu mes’elede nedür cevâbun
Ey tûtî-i bûstân-ı güftârSarrâf-ı sühan Fuzûlî-i zâr
Aldanma eğer sipihr-i lâibTa‘n ile sana dediyse kâzib
Eş‘âra abes deyüp usanmaSer-mâye-i nazmı sehl sanma
Sözdür güher-i hizâne-i dilİzhâr-ı sıfât ü zâta kâbil
Cân sözdür eğer bilürse insânSözdür ki deyerler özgedür cân
Bi’llah bu yaman mıdur ki hâlâEmvâta söz ile verdün ihyâ
Mecnûn ile Leylîni kılub yâdErvâhlarını eyledün şâd
Bu beyân-ı özr-i te’lîf-i kitâbdur ve Tarîh-i zamân-ı feth-i bâbdur
Ey kilk-i revende bâreka’llâhOldun men-i reh-neverde hem-râh
Min sa‘y ile hâcetüm bitürdünBir menzile âkibet yetürdün
Rahmet sana kim sen etdün imdâdBu eski binâyı etdüm âbâd
Eşk ile derûnı sîm-endûdÂh ile bîrûnı anber-âlûd
Mahzenleri genc-i gevher-i derdRevzenleri menfez-i dem-i serd
El-kıssa müretteb oldı bir bâğHer lâlesi bağrı üzre bin dâğ
Hûn-ı ciger âb-ı cûy-bârıNevk-i müje ebr-i nevbahârı
Ol dem ki bu nüsha oldı merkûmLeylî Mecnûn adına mersûm
İzhâra gelüp rümûz-ı vahdetVahdetde tamâm olup hikâyet
Târîhine düşdiler muvâfıkBir olmağ ile ol iki âşık
Bu erbâb-ı vefâdan tevakku‘-i kabûl-i ma‘zeretdür ve Ashâb-ı zekâdan temennâ-yı duâ-yı mağfiretdür
İnsâf ver ey hasûd insâfTa‘n etme ki cevherün değül sâf
Ahvâlümi gör harâb ü muztarrEndûh-ı zemâneden mükedder
Söz dâiresi değül bu ahvâlİnsâf mana ki olmazem lâl
Menden tama‘ etme fikr-i sâibAhvâlümedür sözüm münâsib
Azdur deme cevherüm safâsınBir sor ki ne verdiler bahâsın
Bi’llah ger olaydı bir hırîdârMin genc-i nihân kılurdum izhâr
Fi’lcümle bu hem ki oldı mastûrBir şevk ile zevkden değül dûr
Ayb-ı hüner ihtiyâr kılmaŞi‘rüm hasedin şiâr kılma
Bîhûde yeter taarruz eyleGer kâdir isen cevâb söyle
Terk eyle taarruz u inâdıKim vâdî-i cehldür bu vâdî
Dem hayr sözinden ur demâdemV’er hayr demezsen ebsem ebsem