Leylâ Vü Mecnûn 2901-3000
Kimdür ki cihânda fânî olmazDevr-i feleğün amânı olmaz
Dünyâ yedi başlu ejdehâdurEndîşe-i ülfeti hatâdur
Her lutfınadur defîne min kahrHer şehdinedür karîne min zehr
Devrân üzerindedür zemâneElbette gelen geder cihâna
Erbâb-ı zemâneye verüp pendBu şi‘ri ne hoş demiş hıred-mend
Gazel
Bu âlem kim gönül kaydın çekersen mihnet ü gamdurFenâ ser-menzilin seyr eyle kim bir hoşça âlemdür
Anup tenhâlığı kabr içre nefret kılma ölmekdenTarîk-i üns dut kim her avuç toprak bir âdemdür
Değül muhkem cihân mülkinde her bünyâd kim kılsanFenâ mülkinde dut menzil kim ol bünyâd muhkemdür
Ecel âlâyiş-i havf ü hatâdan kurtarur nefsiBu cevher kîmyâ-yı devlete iksîr-i a‘zamdur
Kemâl–i aşk-ı insan mevt ilendür râh-ı hikmetdeBelî mücrâ kılan hükmün misâlin nakş-ı hâtemdür
Bahâr eyyâmı girsen lâle-zâra hâkün cezasınMuhakkar görme kim her zerre bir câm ile bir Cemdür
Esîr-i nefsdür ehl-i cihân bilmez fenâ kadrinFuzûlî terk tevfîki sana ancak müsellemdür
Tamâmî-i sühan
Leylî gül-i gülşen-i letâfetÇün gördi hazân yeliyle âfet
Pâ-mâl-i hazân olup bahârıEncâma yetişdi rûzgârı
Bî-çâre anası açdı başınBaşından aşurdı kanlu yaşın
Kâfûrını tökdi zağferânaSûz-ı dil ile gelüp figâna
Ahıtdı gözinden eşk-i gül-gûnSöylerdi ki ey garîb-i mahzûn
Sensüz n’ederem hayâtı bâkîMin-ba‘d men ölmek iştiyâkı
Çoh ağlayup etdi âh ü nâleAğlar kim olursa beyle hâle
El-kıssa dutup tarîk-i mâtemOl vâkıaya yığıldı âlem
Ahyâ-ı Arabda kopdı şîvenYanmışlara evler oldı külhan
Ta‘zîm ile dutdılar azâsınKabrin düzüp urdılar binâsın
Ten oldı mukîm-i arsa-i hâkRûh oldı karîn-i evc-i eflâk
Şevk ehline kurb hâsıl oldıDeryâsına katra vâsıl oldı
Bu Mecnûnun Leylî vefâtından haber eşitdüğidür ve Hasretle dünyâdan getdüğidür
Mihnet çemeninde gül derenlerÂlemde yaman haber verenler
Gam nüshasın eyleyende tahrîrVermişler ana bu nev‘ teşhîr
Kim Zeyd-i sitem-resîde-i zârOl vâkıadan olup haberdâr
Fi’l-hâl kılup azîmet-i râhMecnûn-ı hazîni etdi âgâh
K’ey şîfte-i şikeste-tâli‘Efsûs ki sa‘yün oldı zâyi‘
İdbâr tılısmun etdi bâtılBu meşgaleden dahi ne hâsıl
Bâzâr bozıldı yığ bisâtunBu silsileden kes irtibâtun
Leylî sana verdi zindegânîSen ol bâkî ol oldı fânî
Sen sadkası olduğun perî-veşOldı sana sadka ey belâ-keş
Azm-i reh-i cennet etdi ol hûrFirdevs makâmın etdi ma‘mûr
Mecnûn ki haberden oldı âgâhSûz-ı ciger ile çekdi bir âh
Kim gulgulesin hem ol zamandaCânânı eşitdi ol cihânda
Az kaldı ki nâlesiyle dildârOl hâb-ı ecelden ola bîdâr
Bir lahza bülend olup hurûşıDüşdi yere getdi akl ü hûşı
Çün geldi özine çekdi nâleYağdurdı hazânı üzre jâle
Ta‘ne sözin etdi Zeyde bünyâdK’ey sâkî-i bezm-i zulm ü bî-dâd
N’etdüm sana kasd-ı cânum etdünKasd-ı dil-i nâ-tüvânum etdün
Kıydun men-i zâr ü nâ-tüvânaUrdun sitem âteşini câna
Zehr idi meğer bu verdüğün câmKim merg peyâmın etdi i‘lâm
Bir mûr-çeye nedür bu kîneFûlâda dözer mi âb-gîne
Te’sîr-i setemden ictinâb etBârî bu günâha bir sevâb et
İlet meni yâr olan diyâraŞem‘ eyle meni mezâr-ı yâra
Düşdi yola oldı Zeyde hem-râhBir hâl ile kim neûzü bi'llâh
Çün gördi mezâr-ı gül-izârınDüşdi vü kucakladı mezârın
Göğsini kılıp lahid kimi çâkMerkad kimi saçdı başına hâk
Kabr üzre ahıtdı kanlu yaşınLa‘l eyledi yaşı kabri daşın
Yer yüzin edüp sirişk memlûGeçdi yere ol sirişkden su
Oldı dür-i eşk-i bî-karârıKabr içre nigârınun nisârı
Göz yaşını eyledi muhâtabK’ey tîre şeb-i firâka kevkeb
Çıhmak sana oldı şimdi vâcibKim oldı ol âftâb gâib
Bir burcı makâm dutmış ol mâhKim olmaz ana nesîm hem-râh
Sen durma eğer mürüvvetün varGir toprağa anı iste zinhâr
Gör handadur ol dür-i yegâneN’etmiş ana âfet-i zemâne
Pâ-bûsın edüp yetür niyâzumBildür bu tazarru‘ ile râzum
Ke’y şem‘ nedür bu ictinâbunMen bahtı siyâhdan hicâbun
Câm-ı mey-i gam dutanda âlemSen içmiş idün bu câmı men hem
Mest etdi meğer seni bu bâdeKim bezmde durmadun ziyâde
Bir nâdire şem‘ idün şeb-efrûzDüşdi sana zevk-i aşkdan sûz
Bir niçe zaman eğerçi yandunSûz-ı dile durmadun usandun
Bî-dârlığa getürmedün tâbŞehlâ gözün oldı mâil-i hâb
Hem-râhum idün bu yolda ey mâhHem-râhı koyup geder mi hem-râh
Eflâke tefâhur eyle ey hâkKim oldı defînün ol dür-i pâk
Zülfine muârız olma ey mârKim anda mukîmdür dil-i zâr
Hâline taarruz etme ey mûrKim bağludur anda cân-ı mehcûr
Ey ömr gel imdi başa sen hemKim çeşmüme tîre oldı âlem
Âlem hoş idi ki var idi yârÇün yâr yoh olmasun ne kim var
Ey cân ten-i hasteye vedâ‘ etBir haste ile yeter nizâ‘ et
Müştâkunem ey ecel kerem kılDef‘-i elem eyle ref‘-i gam kıl
Kurtar meni ıztırâb-ı gamdanVer müjde vücûduma ademden
Âyînemi eyle jengden pâkKıl perde-i i‘tibârumı çâk
Ref‘ et ne ise arada hâilEyle meni ol nigâra vâsıl
Teklîf-i visâl eder mana yârBir yerde ki yohdur anda ağyâr
Men getmemek eylesem hatâdurSenden mana bir meded revâdur
Bi'llah mededümde kılma ihmâlKim bahtuma yüz verüpdür ikbâl
Yâ Rab mana cism ü cân gerekmezCânânumsuz cihân gerekmez
Min-ba‘d zelîl ü hâr kılmaSer-geşte-i rûzgâr kılma
Efganda iken gedüp karârıOldı bu gazel dilinde cârî
Bu gazel Mecnûn dilindendür
Yandı cânum hecr ile vasl-ı ruh-ı yâr isteremDerd-mend-i firkatem dermân-ı dîdâr isterem
Bülbül-i zârem değül bîhûde feryâd etdüğümKalmışem nâlân kafes kaydinde gül-zâr isterem
Dehr bâzârında kâsiddür metâ‘-ı himmetümBu metâ‘ı satmağa bir özge bâzâr isterem
Fânî olmak isterem ya‘nî belâ-yı dehrdenRâhat-ı cism-i zaîf ü cân-ı efgâr isterem
N’ola ger kılsam şeb-i hicrân temennâ-yı ecelN’eyleyem çohdur gamum def‘ine gam-hâr isterem
Çün bekâ bezmindedür dildâr men hem durmazemBu fenâ deyrinde bezm-i vasl-ı dildâr isterem
Ey Fuzulî istemez kimse rızasıyle fenâMen ki mundan özge bilmen çâre nâçâr isterem
Tamâmî-i sühan
Çün râz-ı derûnın etdi takrîrRe’yine muvâfık oldı takdîr
İmdâd kılup inâyet-i HakKıldı anı maksadına mülhak
Gül derdi hadîka-i emeldenMey içdi surâhî-i ecelden
Kabrini kucakladı nigârunCân sadkası etdi ol mezârun
Leylî dedi verdi cân-ı şîrînOl âşık-ı bî-karâr ü miskîn
İnsâf hemîn ola mahabbetBu dâiredür makâm-ı hayret
Gûyâ ki elinde idi cânıDâim gözedürdi ol zamânı
Çün devr ile yetdi ol zemâneAndan bir icâzet oldı câna
Her niçe ki var idi nigârıÂlemde idi anun karârı
Çün kıldı nigârı terk-i âlemBu âlemi terk kıldı ol hem
Çün gördi bu hâli Zeyd-i gam-nâkEfgân kılup etdi yahasın çâk
Feryâd ile kıldı nevha bünyâdEvc-i feleğe yetürdi feryâd