Leylâ Vü Mecnûn 2701-2800

Cânum gedeli besî zamandurCismümdeki şimdi özge cândurSensen hâlâ tenümde cânumGözde nûrum ciğerde kanumMenden berî eyledün meni senArza kime eyleyem seni menMende olan aşikâr sensenMen hod yohem ol ki var sensenDâim sana mendedür tecellîMen gayrden olmuşam tesellîGer men men isem nesen sen ey yârV’er sen sen isen neyem men-i zârÇün men olubem senünle memlûVahdet revişinde hoş değül buKim daşrada isteyem nişânunBir özge mekân bilem mekânunEvvel bu işi edende bünyâdMen tıfl idüm ü zemâne üstâdEtmişdi sana beni mukayyedGûyâ ohudurdı ders-i ebcedHâlâ kılubem kemâl hâsılEbced sebakın ohur mı kâmilÇün yetdi kemâle ser-hat-ı aşkSer-hat görüp ancak eylerem meşkRüsvâlığa çün men etmişem adSen hem bu sülûki etme bünyâdDut perde-i ismet içre ârâmRûsvây menem sen ol nîkû-nâmMecnûn mana derler ehl-i âlemAncak manadur cünûn müsellemSen olma fesâne-i halâyıkMecnûn işi Leylîye ne lâyıkMecnûn menem ey vefâlu dildârDîvâneliğe menem sezâ-vârSen eyleme hâlüni diğer-gûnLeylî ne revâ ki ola MecnûnGam-hâr isen ey büt-i perî-rûGam-hârlığun hemîn yeter buKim perde-nişîn olup hemîşeDâim kılasen hicâb pîşeGün kimi çıhup müdâm seyreGöstermeyesen cemâl gayreKim sende ne olsa resm ü âdetEtvârumadur menüm şehâdetMen aşk güzer-gehinde hâkemEl cümle bilür meni ki pâkemRahm et mana ey büt-i vefâ-dârTa‘n ehlinün ağzın açma zinhârÇün men reh ü resm-i aşk dutdumNâmûs tarîkini unutdumSen akl eteğini koyma eldenNâmûsını sahla her haleldenTakrîb ile ol esîr-i mehcûrBu nâdire şi‘ri etdi mezkûrBu gazel Mecnûn dilindendürHayâl ile tesellîdür gönül meyl-i visâl etmezGönülden daşra bir yâr olduğın âşık hayâl etmezHakîki aşk çün müstevcib-i noksân değül mutlakÖzin ehl-i hakîkat vâlih-i hüsn ü cemâl etmezKemâl-i aşka tâlib muhterizdür hüsn-i sûretdenKi kayd-i hüsn-i sûret âşıkı sâhib-kemâl etmezDelîl-i cehldür aşk ehline sûret-perest olmakKi âkil iftirâkı mümkin ile ittisâl etmezGönülde dûst temkin bulsa olmaz gözde cevlânıMahabbet sâbit olsa öz yerinden intikal etmezSevâd-ı mâsivâdan levh-i dil hâlî gerek dâimMuvahhid safha-i idrâke nakş-ı hatt u hâl etmezİrâdet zâyi‘ etmez ehl-i ma‘nî sûrete hergizHakîkat cevherin cehl-i mecâza pây-mâl etmezMukayyed olmaz ehl-i sûretün rengine hâl ehliFuzûlî kim mukayyeddür meğer idrâk-i hâl etmezBu Leylîden Mecnûn etvârına tahsîndür ve Hüsn-i i‘tikâdına kemâl-i yakîndürLeylî dedi ey vücûd-ı kâmilKurb-i Haka ismet ile kâbilMi‘râc-ı kemâlüni sınardumKeyfiyyet-i hâlüni sınardumOldum nişe olduğundan âgâhHoş mertebedür bu bâreka’llâhAhsent ki zât-ı pâk imişsenPâkîze-vücûd hâk imişsenİnsâf hemîn ola kanâatTeskîn-i hevâya istitâatAşkunda riyâ gümân ederdümEtvârunı imtihân ederdümEl minnetü li’llâh oldı ma‘lûmVasl olduğı meşrebünde mezmûmGam-nâk idüm eyledün meni şâdBir kayd teallukından âzâdBir gâfil-i hod-perest idüm menCehl ile müdâm mest idüm menÂrâyiş-i zülf ü hâl ederdümPeyveste munı hâyâl ederdümKim sen taleb-i visâl edersenNezzâre-i zülf ü hâl edersenHâlâ mana rûşen oldı hâlünMi‘râc-ı hakîkat-i kemâlünMen besledüğüm bu zülf ü hâliÇeşm-i siyeh ü izâr-ı âliÖz cânum içün değül şeb ü rûzNezr-i nazarundur ey dil-efrûzTâ eylesen demî nezâreTeskîn veresen dil-i figâraHem sen olasen murâda vâsılHem ola mana sevâb hâsılYohdur çü nezâre meyli sendeN’eyler bu cemâl-i hûb mendeTen dürcinde dür-i revânumGenc-i bedenümde nakd-i cânumDerdüm ola sarf-ı reh-güzârunGördükde kılam revân nisârunTevfîk-ı visâlün edem idrâkEndîşe-i hecrden olam pâkHâlâ ki müyesser olmaz ol kâmOlmak ne revâ arada bed-nâmNesh-i hat-ı i‘tibâr kıldumRâh-ı adem ihtiyâr kıldumTâ niçe vere gubâr-ı sûretÂyîne-i zâtuma küdûretVakt oldı ki rûşen ola mir’âtMüstağnî ola sıfâtdan zâtHûn-âb-ı gam ile doldı gönlümGonca sıfatı dutuldı gönlümVakt oldı bu gonca ola handânTe’sîr ede feyz-i vasl-ı cânânFarz oldı ki tayy kılam bisâtumKat‘edem özümden ihtilâtumSetr-i ten edem adem hicâbınRuhsâra çekem fenâ nikâbınTâ hüsn-i ruhum ki istemez yârOlmaya nasîb-i çeşm-i ağyârZîrâ ki nişân-ı hüsn-i kâbilOldur k’ana âşık ola mâilHüsnümde çü yoh kabûl-i âşıkNoksân ile olmağum ne lâyıkBu hâle münâsip ol perî-zâdFi’l-hâl bu şi‘ri etdi bünyâdBu gazel Leylî dilindendürNe dilber kim demâdem âşıka arz-ı cemâl etmezKalur nâkıs bulup feyz-i nazar kesb-i kemâl etmezDeğül cezb etmeyen uşşâkı ma‘şûk olmağa kâbilNe hâsıl hüsn-i sûretden ki cezb-i ehl-i hâl etmezGerek ruhsâre-i ma‘şûk mahfî gayr-ı ârifdenKi ârif olmayan idrâk-i sun‘-i Zülcelâl etmezHevâ-yı nefsdür kim hûblar vaslına tâlibdürVe ger ne aşk-ı kâmil fark-ı hicrân ü visâl etmezOlan nakd-i hayâtın âşıkun ma‘şûk sarf eylerBu zulmi âh eğer ma‘şûkına âşık helâl etmezMecâz ehline hublar cilve-i nâz eylesünler kimÖzin ehl-i hakîkat mübtelâ-yı zülf ü hâl etmezFuzûlî âlem-i sûretde ser-gerdân gezer gâfilZehi gâfil bu sevdânun ser-encâmın hayâl etmezTamâmî-i sühanHatm eylemedin sözini ol mâhBir nâka-nişîn görindi nâgâhNâka eseriyle bir sebük-hîzGördi ki gelür nesîm tek tîzBildi büt-i gül-ruh u semen-bûyKim özi içündür ol tek ü pûyBildi ki rakîb-i bed-gümândurEndûh-i dil ü belâ-yı cândurOl mâh-veş olduğında gâlibOlmış ana sür‘at ile tâlibGül-zâra henüz yetmedin hârGül kıldı vedâ‘-ı sahn-ı gül-zârOl hâlete vâkıf olmadan gayrDepretdi cemâze-i sebük-seyrCûyende görüp ol âftâbıTerk etdi şitâb ü ıztırâbıTevfîk-i murâda oldı hoş-dilDüşdi öne kıldı azm-i menzilŞehbâzı yetürdi âşiyânaTapşurdı nihâli bâğ-bânaMecnûn yine kaldı zâr ü mehcûrHem-sohbeti mâr ü hem-demi mûrNe durmağa tâkat ü karârıNe gezmeğe elde ihtiyârıBu Mecnûnun mi‘râc-ı fezâilidür ve Beyân-ı mertebe-i hüsn-i hasâilidürŞâhenşeh-i mülk-i mihnet ü derdYa‘nî Mecnûn-ı derd-perverdBir pâk idi kim bu arsa-i hâkAnun kimi görmemişdi bir pâkMa‘mûre-i kurb-i Hak makâmıErvâha farîza ihtirâmıÇün nefret-i şerr-i nesl-i ÂdemKıldı ana vahşeti müsellemHer vahş donunda bir firişteYâr oldı ol âdemî-sirişteZâhirde refîki vahş ile tayrBâtında melâik ile hem-seyrKılmışdı kemâl-i i‘tidâliKisvet eleminden anı hâlîÇekmezdi cihânda ol cihân-gerdEndîşe-i germ ü gussa-i serdBilmişdi cihânun i‘tibârınYoh yerine saymış idi varınDutmışdı tarîk-i ehl-i tevhîdBulmışdı kemâl-i terk ü tecrîdOlmışdı vücûd-ı pâki bir nûrÂlâyiş-i ekl ü şürbden dûrTahsîl kılup safâ-yı sîretGörmişdi mecâzdan hakîkatA‘yâna yoh idi i‘tibârıNakkâş idi nakşdan murâdıMevzûn idi tab‘-ı nükte-dânıHer nüktede vâkıf-ı meânî