Leylâ Vü Mecnûn 2601-2700

Geh dağdağa-i tabîb gördümGeh sa‘y ile Ka‘beye yöğürdüm

Açılmadı hîç bâbdan bâbTedbîrüme âciz oldı ahbâb

Geh Nevfele eyledüm tazarru‘Feyzinde bulınmadı temettu‘

Geh İbni Selâma yâr olup yârVerdi men-i mübtelâya âzâr

Geh Zeyd peyâmına inandumHer va‘de ki verdi doğru sandum

Ümmîd ile ömrüm oldı zâyi‘Hâlüm tebeh etdi zaf-ı tâli‘

El-kıssa vücûdum oldı berbâdBir lahza felekten olmadum şâd

Gönline kılup firâk te’sîrBir turfe gazel hem etdi takrîr

Bu gazel Mecnûn dilindendür

Âh kim bir dem felek re’yümce devrân etmediVasl dermâniyle def’-i derd-i hicrân etmedi

Yârdan min derd-i dil çekdüm bu hem bir derd kimBildi min derd-i dilüm bir derde dermân etmedi

Vâdi-i gurbetde cân verdüm meni ol şâh-ı hüsnBir gece hân-ı visâli üzre mihmân etmedi

Dûstlar çâk-i girîbânum görüp ayb eylemenOl güli kim gördi kim çâk-i girîban etmedi

Fakr mülkin dut ger istersen kemâl-i saltanatKim bu mülkün fethini fağfûr ü hâkân etmedi

Tîğ-i bî-dâd ile her dem kanumı tökmek nedürEy felek her kim dem urdı aşkdan kan etmedi

Ahd ü peymân etdi yârum kim sana yârem velîYârlığ vakti sanursen ahd ü peymân etmedi

Akl meydânını zindân-ı belâ bilmez henüzKim ki bir müddet cünûn mülkini seyrân etmedi

Sırr-ı aşkın etmedi ancak Fuzûlî âşikârBu mubârek işi her kim etdi pinhân etmedi

Bu Leylînün Mecnûndan haberdâr olduğıdur ve Metâ'-ı vaslına nakd-i cân ile hırîdâr olduğıdur

Çün bildi kim olduğını LeylîRuhsârına ahdı eşk seyli

Giryân dedi ey gözüm çerâğıVahşîlere el menümle yağı

Sen men dedüğüm habîb imişsenDerd-i dilüme tabîb imişsen

Sensen dün ü gün dilümde zikrümGönlümde olan hayâl ü fikrüm

Ger tanıyabilmedüm revâdurMestem men ü mest işi hatâdur

Kimse ki özinden ola gâfilBir özgeni bilmeğe ne kâbil

Ol dem ki dimağa yetdi bûyunGöz gördi şu‘â’-ı mâh-ı rûyun

Cân bî-haber oldı akl şeydâTen kıldı min ıztırâb peydâ

Deryâ-yı tehayyüre olup garkAğyârdan etmedüm seni fark

Ma‘zûr dut ey sanem bu hâlümTa‘n eyleme verme infiâlüm

Sensüz men idüm şikeste-hâtırYüz şükr sana yetişdüm âhir

Gül-zâr-ı ümîdüm oldı sîr-âbYâ Rab bu hayâldür mi yâ hâb

Ayş ü tarabum çerâğı yandıBahtum yuhudan meğer uyandı

Ey dil ki ederdün âh ü nâleDâim nigerân olup visâle

Ha devlet-i vasl u zevk-i dildârBi’llâh dahi etme nâle-i zâr

Ey dîde töküp sirişk-i gül-gûnHer dem der idün ki hanı Mecnûn

Manzûrûn olupdur ol semen-berKıl makdemine nisâr gevher

Ey cân ki çekerdün intizârıGörmek dileyüp hemîşe yârı

Yetdün ana gel çıh imdi tendenGet yâra kes ihtilâtı menden

Derdini der iken ol perî-zâdSûz ile bu şi‘ri etdi bünyâd

Bu gazel Leylî dilindendür

Açmadı gönlüm felek tâ bağrumı kan etmediKalmadı hurrem meni tâ zâr ü giryân etmedi

Kılmadın yüz pâre bî-dâd ile pür-hûn gönlümiBu çemende gül kimi bir lahza handân etmedi

Şükr kim verdi felek kâmum menüm nevmîd edüpŞîve-i mihr ü mahabbetden peşîmân etmedi

Derd yohdur kimsede yohsa tabîb-i feyz-i aşkKimde gördi derd kim ol derde dermân etmedi

Sabr yohdur merdüm-i âlemde yohsa rûzgârHansı müşkil işi tedric ile âsân etmedi

Dutdı seyl-i âb-ı çeşmüm yer yüzin ammâ hoşemKim binâsın sabrumun ol seyl vîrân etmedi

Aşk sevdâsında sûd ettüm metâ‘-ı vasl-ı dûstEy Fuzûlî cân veren cânâna noksân etmedi

Bu Mecnûnun nihâyet-i hayretidür ve Leylîden istiğna vü gafletidür

Mecnûn dedi ay mana açan râzLutf ile kılan meni ser-efrâz

Kimsen mana zâhir eyle adunBu bâdiyede nedür murâdun

Cân tâzelenür fesâhatündenBu lehce-i pür-melâhatünden

Hulkı hoş ü lafzı cân-fezâsenBeyle görinür ki âşinâsen

Bi’llâh ne diyârdan gelürsenNe râh-güzârdan gelürsen

Ger lâle isen ne dağdansenV’er sûsen isen ne bağdansen

Şîrin şîrin tekellümün varHâl-i dilüme terahhumun var

Bîgâneden ummazem bu hâliBir ülfetden değül bu hâlî

Bîhûde değül bu gönlüm almakGelmek başum üzre sâye salmak

Akl olsa idi menümle hem-râhAhvâlünden olurdum âgâh

Gam gönlümi etmeseydi bî-tâbGöz perdesi olmasaydı hûn-âb

Gaflet halelinden ayrılurdımElbette kim olduğun bilürdüm

Çün mende yoh ihtimâl-i idrâkSen söyle özün ki kimsen ey pâk

Bu gazel Mecnûn dilindendür

Eyle ser-mestem ki idrâk etmezem dünyâ nedürMen kimem sâkî olan kimdür mey-i sahbâ nedür

Gerçi cânândan dil-i şeydâ içün kâm isteremSorsa cânân bilmezem kâm-ı dil-i şeydâ nedür

Vasldan çün âşıkı müstağnî eyler bir visâlÂşıka ma‘şûkdan her dem bu istiğnâ nedür

Hikmet-i dünyâ vü mâ-fîhâ bilen ârif değülÂrif oldur bilmeye dünyâ vü mâ-fîhâ nedür

Âh u feryâdun Fuzûlî incidüpdür âlemiGer belâ-yı aşk ile hoşnûd isen gavgâ nedür

Tamâmî-i sühan

Leylî dedi ey karîne-i rûhKâm-ı dil-i mübtelâ-yı mecrûh

Müjde ki zemâne verdi kâmunDoldı mey-i işret il câmun

Müjde ki müyesser oldı maksûdSevdâ ile âhir eyledün sûd

Müjde ki murâdun oldı hâsılMaksûda seni Hak etdi vâsıl

Leylî menem ârzû-yı cânunKâm-ı dil-i zâr-ı nâ-tüvânun

Müştâk-ı cemâl idün hemîşeMuhtâc-ı visâl idün hemîşe

Hâlâ ki müyesser oldı dîdârTaksîr ü teallül etme zinhâr

Gör devlet-i vaslumı ganîmetGel yanuma kılma fevt-i fursat

Dil nezr-i visâl-i kâmetündürV’er cânum ise emânetündür

Çün düşdi mecâlün etme ihmâlGel nezrüni dut emânetün al

Ger haste isen menem tabîbünV’er âşık isen menem habîbün

Gel bezm-i visâle mahrem olgılBir lahza menümle hem-dem olgıl

Ver nergise lâle ile revnakReyhân-ı ter ile zîb-i zanbak

Fîrûzeni et karîn-i yâkûtKıl tûtiye kand-i nâbdan kût

Peyvend-i gül eyle ergavânıHızra yetür âb-ı zindegânî

V’er âşık-ı mübtelâ değülsenMecrûh-ı gam u belâ değülsen

Taklîd ile gösterüp alâmetKılma özüni meni melâmet

Bir akl ü firâset eyle peydâAncak bizi etme halka rüsvâ

Ey gül bu ana değül midür nengKim olmayasen menümle hem-reng

Men arz edem âftâb-ı ruhsârSen kılmayasen harâret izhâr

Men câm dutam deyem ki gel alSen durmayasen ayağa fi’l-hâl

Çoh tecribe kılmışem olur azMa‘şûkına âşık eylemek nâz

İzhâr cemâlin eylemek gülBülbül görüp eylemek tegâfül

Takrîb ile ol büt-i dil-ârâBir turfe gazel hem etdi inşâ

Bu gazel Leylî dilindendür

Ey kılan şeydâ meni menden bu istiğnâ nedürNişe sormazsen ki ahvâl-i dil-i şeydâ nedür

Ger mana halk içre pervâ kılmasan ma‘zûrsenBu ki tenhâlığda kılmazsen mana pervâ nedür

Sehldür gel bilmeyüp hâlüm terahhum kılmasamHâlümi bilmek tegâfül eylemek amdâ nedür

Gül temennâsında derler bülbülün gavgâlarınÇün güli gördükde kılmaz meyl bu gavgâ nedür

Ol perî mutlak men-i rüsvâya kılmaz iltifâtEy Fuzûlî bilmezem cürm-i men-i rüsvâ nedür

Bu Leylîye Mecnûnun istiğnâsıdur ve İsbât-ı safâ-yı imlâsıdur

Mecnûn dedi ey büt-i perî-veşHâşâk-i zaîfe urma âteş

Yandurmağuma yeter hayâlünYohdur mana tâkat-i visâlün

Zinhâr getürme ey semen-berÂyîne-i ârızun berâber

Bir zerreye kim vücûd yohdurÂyîneden ana sûd yohdur

Ol gün ki gözümde var idi nûrGözden yüzini yaşurdun ey hûr

Hâlâ ki nezâren oldı müşkilDurmak ne içün mana mukâbil

Aşk etdi binâ-yı vaslı muhkemMa‘nîde meni senünle hem-dem

Ref‘ oldı bu i‘tibâr-ı sûretHâşâ ki olam şikâr-ı sûret

Lezzet ruh-i yâr-ı dil-sitândanCândur bulan ey dirîğ cândan