Leylâ Vü Mecnûn 2601-2700

Geh dağdağa-i tabîb gördümGeh sa‘y ile Ka‘beye yöğürdümAçılmadı hîç bâbdan bâbTedbîrüme âciz oldı ahbâbGeh Nevfele eyledüm tazarru‘Feyzinde bulınmadı temettu‘Geh İbni Selâma yâr olup yârVerdi men-i mübtelâya âzârGeh Zeyd peyâmına inandumHer va‘de ki verdi doğru sandumÜmmîd ile ömrüm oldı zâyi‘Hâlüm tebeh etdi zaf-ı tâli‘El-kıssa vücûdum oldı berbâdBir lahza felekten olmadum şâdGönline kılup firâk te’sîrBir turfe gazel hem etdi takrîrBu gazel Mecnûn dilindendürÂh kim bir dem felek re’yümce devrân etmediVasl dermâniyle def’-i derd-i hicrân etmediYârdan min derd-i dil çekdüm bu hem bir derd kimBildi min derd-i dilüm bir derde dermân etmediVâdi-i gurbetde cân verdüm meni ol şâh-ı hüsnBir gece hân-ı visâli üzre mihmân etmediDûstlar çâk-i girîbânum görüp ayb eylemenOl güli kim gördi kim çâk-i girîban etmediFakr mülkin dut ger istersen kemâl-i saltanatKim bu mülkün fethini fağfûr ü hâkân etmediTîğ-i bî-dâd ile her dem kanumı tökmek nedürEy felek her kim dem urdı aşkdan kan etmediAhd ü peymân etdi yârum kim sana yârem velîYârlığ vakti sanursen ahd ü peymân etmediAkl meydânını zindân-ı belâ bilmez henüzKim ki bir müddet cünûn mülkini seyrân etmediSırr-ı aşkın etmedi ancak Fuzûlî âşikârBu mubârek işi her kim etdi pinhân etmediBu Leylînün Mecnûndan haberdâr olduğıdur ve Metâ'-ı vaslına nakd-i cân ile hırîdâr olduğıdurÇün bildi kim olduğını LeylîRuhsârına ahdı eşk seyliGiryân dedi ey gözüm çerâğıVahşîlere el menümle yağıSen men dedüğüm habîb imişsenDerd-i dilüme tabîb imişsenSensen dün ü gün dilümde zikrümGönlümde olan hayâl ü fikrümGer tanıyabilmedüm revâdurMestem men ü mest işi hatâdurKimse ki özinden ola gâfilBir özgeni bilmeğe ne kâbilOl dem ki dimağa yetdi bûyunGöz gördi şu‘â’-ı mâh-ı rûyunCân bî-haber oldı akl şeydâTen kıldı min ıztırâb peydâDeryâ-yı tehayyüre olup garkAğyârdan etmedüm seni farkMa‘zûr dut ey sanem bu hâlümTa‘n eyleme verme infiâlümSensüz men idüm şikeste-hâtırYüz şükr sana yetişdüm âhirGül-zâr-ı ümîdüm oldı sîr-âbYâ Rab bu hayâldür mi yâ hâbAyş ü tarabum çerâğı yandıBahtum yuhudan meğer uyandıEy dil ki ederdün âh ü nâleDâim nigerân olup visâleHa devlet-i vasl u zevk-i dildârBi’llâh dahi etme nâle-i zârEy dîde töküp sirişk-i gül-gûnHer dem der idün ki hanı MecnûnManzûrûn olupdur ol semen-berKıl makdemine nisâr gevherEy cân ki çekerdün intizârıGörmek dileyüp hemîşe yârıYetdün ana gel çıh imdi tendenGet yâra kes ihtilâtı mendenDerdini der iken ol perî-zâdSûz ile bu şi‘ri etdi bünyâdBu gazel Leylî dilindendürAçmadı gönlüm felek tâ bağrumı kan etmediKalmadı hurrem meni tâ zâr ü giryân etmediKılmadın yüz pâre bî-dâd ile pür-hûn gönlümiBu çemende gül kimi bir lahza handân etmediŞükr kim verdi felek kâmum menüm nevmîd edüpŞîve-i mihr ü mahabbetden peşîmân etmediDerd yohdur kimsede yohsa tabîb-i feyz-i aşkKimde gördi derd kim ol derde dermân etmediSabr yohdur merdüm-i âlemde yohsa rûzgârHansı müşkil işi tedric ile âsân etmediDutdı seyl-i âb-ı çeşmüm yer yüzin ammâ hoşemKim binâsın sabrumun ol seyl vîrân etmediAşk sevdâsında sûd ettüm metâ‘-ı vasl-ı dûstEy Fuzûlî cân veren cânâna noksân etmediBu Mecnûnun nihâyet-i hayretidür ve Leylîden istiğna vü gafletidürMecnûn dedi ay mana açan râzLutf ile kılan meni ser-efrâzKimsen mana zâhir eyle adunBu bâdiyede nedür murâdunCân tâzelenür fesâhatündenBu lehce-i pür-melâhatündenHulkı hoş ü lafzı cân-fezâsenBeyle görinür ki âşinâsenBi’llâh ne diyârdan gelürsenNe râh-güzârdan gelürsenGer lâle isen ne dağdansenV’er sûsen isen ne bağdansenŞîrin şîrin tekellümün varHâl-i dilüme terahhumun varBîgâneden ummazem bu hâliBir ülfetden değül bu hâlîBîhûde değül bu gönlüm almakGelmek başum üzre sâye salmakAkl olsa idi menümle hem-râhAhvâlünden olurdum âgâhGam gönlümi etmeseydi bî-tâbGöz perdesi olmasaydı hûn-âbGaflet halelinden ayrılurdımElbette kim olduğun bilürdümÇün mende yoh ihtimâl-i idrâkSen söyle özün ki kimsen ey pâkBu gazel Mecnûn dilindendürEyle ser-mestem ki idrâk etmezem dünyâ nedürMen kimem sâkî olan kimdür mey-i sahbâ nedürGerçi cânândan dil-i şeydâ içün kâm isteremSorsa cânân bilmezem kâm-ı dil-i şeydâ nedürVasldan çün âşıkı müstağnî eyler bir visâlÂşıka ma‘şûkdan her dem bu istiğnâ nedürHikmet-i dünyâ vü mâ-fîhâ bilen ârif değülÂrif oldur bilmeye dünyâ vü mâ-fîhâ nedürÂh u feryâdun Fuzûlî incidüpdür âlemiGer belâ-yı aşk ile hoşnûd isen gavgâ nedürTamâmî-i sühanLeylî dedi ey karîne-i rûhKâm-ı dil-i mübtelâ-yı mecrûhMüjde ki zemâne verdi kâmunDoldı mey-i işret il câmunMüjde ki müyesser oldı maksûdSevdâ ile âhir eyledün sûdMüjde ki murâdun oldı hâsılMaksûda seni Hak etdi vâsılLeylî menem ârzû-yı cânunKâm-ı dil-i zâr-ı nâ-tüvânunMüştâk-ı cemâl idün hemîşeMuhtâc-ı visâl idün hemîşeHâlâ ki müyesser oldı dîdârTaksîr ü teallül etme zinhârGör devlet-i vaslumı ganîmetGel yanuma kılma fevt-i fursatDil nezr-i visâl-i kâmetündürV’er cânum ise emânetündürÇün düşdi mecâlün etme ihmâlGel nezrüni dut emânetün alGer haste isen menem tabîbünV’er âşık isen menem habîbünGel bezm-i visâle mahrem olgılBir lahza menümle hem-dem olgılVer nergise lâle ile revnakReyhân-ı ter ile zîb-i zanbakFîrûzeni et karîn-i yâkûtKıl tûtiye kand-i nâbdan kûtPeyvend-i gül eyle ergavânıHızra yetür âb-ı zindegânîV’er âşık-ı mübtelâ değülsenMecrûh-ı gam u belâ değülsenTaklîd ile gösterüp alâmetKılma özüni meni melâmetBir akl ü firâset eyle peydâAncak bizi etme halka rüsvâEy gül bu ana değül midür nengKim olmayasen menümle hem-rengMen arz edem âftâb-ı ruhsârSen kılmayasen harâret izhârMen câm dutam deyem ki gel alSen durmayasen ayağa fi’l-hâlÇoh tecribe kılmışem olur azMa‘şûkına âşık eylemek nâzİzhâr cemâlin eylemek gülBülbül görüp eylemek tegâfülTakrîb ile ol büt-i dil-ârâBir turfe gazel hem etdi inşâBu gazel Leylî dilindendürEy kılan şeydâ meni menden bu istiğnâ nedürNişe sormazsen ki ahvâl-i dil-i şeydâ nedürGer mana halk içre pervâ kılmasan ma‘zûrsenBu ki tenhâlığda kılmazsen mana pervâ nedürSehldür gel bilmeyüp hâlüm terahhum kılmasamHâlümi bilmek tegâfül eylemek amdâ nedürGül temennâsında derler bülbülün gavgâlarınÇün güli gördükde kılmaz meyl bu gavgâ nedürOl perî mutlak men-i rüsvâya kılmaz iltifâtEy Fuzûlî bilmezem cürm-i men-i rüsvâ nedürBu Leylîye Mecnûnun istiğnâsıdur ve İsbât-ı safâ-yı imlâsıdurMecnûn dedi ey büt-i perî-veşHâşâk-i zaîfe urma âteşYandurmağuma yeter hayâlünYohdur mana tâkat-i visâlünZinhâr getürme ey semen-berÂyîne-i ârızun berâberBir zerreye kim vücûd yohdurÂyîneden ana sûd yohdurOl gün ki gözümde var idi nûrGözden yüzini yaşurdun ey hûrHâlâ ki nezâren oldı müşkilDurmak ne içün mana mukâbilAşk etdi binâ-yı vaslı muhkemMa‘nîde meni senünle hem-demRef‘ oldı bu i‘tibâr-ı sûretHâşâ ki olam şikâr-ı sûretLezzet ruh-i yâr-ı dil-sitândanCândur bulan ey dirîğ cândan