Leylâ Vü Mecnûn 2501-2600

Mâtem-zedesen siyeh libâsunKimdür ol nişedür bu yasun

Derd ü elemün denizi daşdıSeylâb-ı belâ başumdan aşdı

Tîr-i feleğe nişâne oldumTâhûne-i çerhe dâne oldum

Mâtem-kededür bu gece âlemMen bahtı kara bir ehl-i mâtem

Ne sabr kalupdurur ne ârâmBilmem ki n’olur mana serencâm

Olmış bu gece tamâm-ı kevkebÂzârum için felekde akreb

Subh âyînesini reng dutmışFeyz-i seheri felek unutmış

Ey subh senün ne oldı hâlünDem urmağa kalmamış mecâlün

Gönlün hoş ise tebessüm eyleMihrün var ise terahhum eyle

Feryâduma hem-dem et horûsıÂvâzuma koş sadâ-yı kûsı

Mürg-i seheri getür zebânaGöster dem-i subhdan nişâne

Çoh ağladı etdi nâle-i zârDerd-i dil-i zârın etdi tekrâr

Gördi mededine subh yetmezŞeb derd-i diline çâre etmez

Yüz dutdı ana ki feyz-i âmıÇekmiş bu medâra subh u şâmı

Râz-ı dil-i zârın etdi izhârK’ey vâkıf-ı hâl ü ârif-i zâr

Yohdur gam ü derdüme nihâyetGamdan kime eyleyem şikâyet

Gam bî-had ü men besî zaîfemMen beyle gama haçan harîfem

Ya ver mana mihnetümce tâkatYa tâkatum olduğınca mihnet

Ger câme-i sabrum eylesem çâkHükmün yolu görinür hatar-nâk

V’er gönlüme versem istimâletTâkatçe değül gam ü melâlet

Nâmûsdan eylesem cüdâlığMecnûn ile kılsam âşinâlığ

Korhum bu ki ismet ola pâ-mâlFermâna muvâfık olmaya hâl

Kılsam bu havâda hıfz-ı nâmûsMa‘mûre-i vaslum ola mahrûs

Korhum bu ki dûd-ı âh-ı MecnûnAhvâlümi eyleye diğer-gûn

Sâdıklarun âhı mu‘teberdürAndan hazer etmemek hatardur

Ol eyle bu beyle n’eyleyem vâyBilmen men-i âcize nedür rây

Yâ Rab mütehayyirem men-i zârMihnetlere olmışem giriftâr

Ser-menzil-i emne râh bilmenSenden özge penâh bilmen

Gör bâde-i gaflet ile medhûşKıl perde-i lutfunı hatâ-pûş

Derler ki sitem-resîde MecnûnOlmış men-i mübtelâya meftûn

Men bî-ser ü pâ ana ne lâyıkKim hüsnüme kimse ola âşık

Bir zerre-i hâr ü hâk-sâremGerd-i reh ü hâk-i reh-güzârem

Rûhum ki bedendedür senündürHer neş’e ki mendedür senündür

Gencîne-i hüsnüne emînemSensen sebebüm ki nâzenînem

Yâ Rab meded et ki bu emânetMahfûz ola tâ dem-i kıyâmet

Tâ kurbe teveccüh etdüğüm çağAlnum açuğ ola vü yüzüm ağ

Münâcaat

Yâ Rab kemâl-i bâr-geh-i Kibriyâ hakıYa‘nî fürûğ-ı nûr-ı ruh-ı Mustafâ hakı

Kıl garka bahr-ı aşka vücûdum sefînesinFermân-ı Hızra Mûsî eden iktidâ hakı

Subh-i visâle eyle bedel şâm-ı hecrümiSubhun demindeki nefes-i dil-küşâ hakı

Derd ü belâmı râh-ı mahabbetde kılma kemRâh-ı mahabbetündeki derd ü belâ hakı

Ehl-i dalâletem mana göster hidâyetünİhdâ-yı râh-ı râst kılan reh-nümâ hakı

Endûh ü derde gönlümi sâhib- tahammül etDerde tahammül eyleyen ehl-i rızâ hakı

İhlâsum et duâya Fuzûlî kimi dürüstDergâhda icâbete lâyık duâ hakı

Tamâmî-i sühan

Acz ile duâ kılurdı ol mâhİzhâr-ı niyâz edüp ki nâgâh

Çekdi ceresü’r-rahîl âvâzResm-i hudi etdi sârban sâz

Göç oldı açıldı bâr-gehlerBuhtîlere mehd çekdi mehler

Bir mahmile bindi Leylî-i zârKûh-ı gamın etdi nâkayâ bâr

Efgânı edüp ceres ünin pestAşkı meyi etdi nâkanı mest

Bu Leylînün nâkaya arz-ı râzıdur ve Zebân-ı hâl ile izhâr-ı niyâzıdur

Çün nâkada gördi neş’e-i hâlKıldı ana hem beyân-ı ahvâl

K’ey gâliye-mûy ü anberîn-bûyGül-çehre vü hâr-hâr ü hoş-hûy

Ey başı açuğ ayağı yalınBulmış niçe kez Harem visâlin

Sevdâ-zede nişedür dimâğunGöğsünde nedür bu eski dâğun

Kimden sana yetdi zulm ü bî-dâdHer lahza nedür figân ü feryâd

Uşşâk tarîkıdur tarîkunGer âşık isen menem refîkun

Nâlân gam-ı aşk-ı yârdansenSen dahi bizüm katârdansen

Men kimi yoh elde ihtiyârunBir özge elindedür mehârun

Çün düşdi senünle ittifâkumRahm eyle mana gör iştiyâkum

Lutf eyle binâ-yı kâr-ı hayr etMecnûnum olan diyâra seyr et

Bu şîfteni yetür ol ayaBu derdi yetişdür ol devâya

Nâgâh ederken oldı bî-hûşMutlak özin eyledi ferâmûş

Bî-hûşlığında düşdi ol nûrHem-râhı olan gürûhdan dûr

Ol nev’ idi zulmet-i şeb-i târKim olmadı sârbân haberdâr

Çün geldi özine ol perî-veşOldı bu kaziyyeden müşevveş

Göz açdı özini gördi itmişHem-râhı bırahmış anı getmiş

Derd üzre muzâaf oldı derdiDepretdi heyûn-ı reh-neverdi

Çoh cehd ile eyledi tek u pûÇoh yol arayup yöğürdi her sû

Ne râh ne râh-ber bulındıNe kâfileden eser bulındı

Tenhâ yürür oldı ol semen-berZulmetde misâl-i mâh-ı enver

Çün seyr-i felekde leylî-i mâhŞeb kâfilesin itürdi nâgâh

Leylî sıfatında gün çıhup ferdCemmâzeye çekdi mahmil- i zerd

Düşdi güzer ol semen-izâraMecnûn-ı hazîn olan diyâra

Her yan nigerân gezerdi ol mâhBir şahs-ı hazîn görindi nâgâh

Sormağa alâme-i menâzilOl şahs-ı hazîne oldı mâil

Lutf ile tekellüm etdi âğâzKimsen deyüben yetürdi âvâz

Baş kaldırup ol esîr-i mahzûnDönderdi cevab ana ki Mecnûn

Leylî dedi ey özine mağrûrHâşâ deye ejdehâ sözin mûr

Hâşâ deye zâğ bülbülem menYâ lâf ura hâr kim gülem men

Mecnûn dedi ey dür-i yegâneMecnûna bilür misen nişâne

Ol şîftenün nedür nişânıGördükde neden bilürsen anı

Leylî dedi ol perî-likâdurRuhsâr ile kaddi dil-rübâdur

Sen şîftesen esîr-i mâtemRuhsârı şikeste kâmeti ham

Sen hârsen ol azîz-i âlemSen bî-ser ü pâsen ol muazzam

Mecnûn dedi ehl-i aşk olur hârHüsn ehlinedür safâ sezâ-vâr

Leylî dedi ey behâne-perdâzKayd-i dil-i zâruma füsûn-sâz

Peyker dutalum tökildi gamdanYâ kâmetün oldı ham sitemden

Mecnûnı deyerler ehl-i idrâkEş‘ârı latîf ü lehcesi pâk

Sende hanı ol edâ-yı dil-sûzEş‘âr ü hikâyet-i dil-efrûz

Mecnûn dedi ehl-i hâl olur lâlBesdür nem-i eşk şâhid-i hâl

Tertîb-i ibâret ü fesâhatAşk ehlinedür delîl-i râhat

Râhatden olan menüm kimi dûrGer sâmit ola değül mi ma‘zûr

Leylî dedi çün sana şeküm varMecnûn isen eyle hâlün izhâr

Leylîni seversen eyle bünyâdBir şi‘r ü geçen zamânum et yâd

Mecnûn-ı hazîn eşitdi sevgendGördi anı şi‘re ârzû-mend

Tafsîl-i gamına verdi icmâlKıldı ana arz-ı sûret-i hâl

K’ey sebze-i derdüme veren âbSer-rişte-i râzdan açan tâb

Sorma nişe geçdi rûzgârunAşk içre ne oldı hâl-i zârun

Dildâr gamın mı söyleyem âhYa pend-i muhibb ü ta‘n-ı bed-hâh

Çekdüm niçe gün cefâ-yı mektebHer rûz meşakkat ile tâ şeb

Âhir ki çoh oldı ta‘n-ı ağyârAyrıldı men-i şikesteden yâr

Fâş oldı çü âleme fesânemTedbîrüme düşdi atam anem