Leylâ Vü Mecnûn 2501-2600

Mâtem-zedesen siyeh libâsunKimdür ol nişedür bu yasunDerd ü elemün denizi daşdıSeylâb-ı belâ başumdan aşdıTîr-i feleğe nişâne oldumTâhûne-i çerhe dâne oldumMâtem-kededür bu gece âlemMen bahtı kara bir ehl-i mâtemNe sabr kalupdurur ne ârâmBilmem ki n’olur mana serencâmOlmış bu gece tamâm-ı kevkebÂzârum için felekde akrebSubh âyînesini reng dutmışFeyz-i seheri felek unutmışEy subh senün ne oldı hâlünDem urmağa kalmamış mecâlünGönlün hoş ise tebessüm eyleMihrün var ise terahhum eyleFeryâduma hem-dem et horûsıÂvâzuma koş sadâ-yı kûsıMürg-i seheri getür zebânaGöster dem-i subhdan nişâneÇoh ağladı etdi nâle-i zârDerd-i dil-i zârın etdi tekrârGördi mededine subh yetmezŞeb derd-i diline çâre etmezYüz dutdı ana ki feyz-i âmıÇekmiş bu medâra subh u şâmıRâz-ı dil-i zârın etdi izhârK’ey vâkıf-ı hâl ü ârif-i zârYohdur gam ü derdüme nihâyetGamdan kime eyleyem şikâyetGam bî-had ü men besî zaîfemMen beyle gama haçan harîfemYa ver mana mihnetümce tâkatYa tâkatum olduğınca mihnetGer câme-i sabrum eylesem çâkHükmün yolu görinür hatar-nâkV’er gönlüme versem istimâletTâkatçe değül gam ü melâletNâmûsdan eylesem cüdâlığMecnûn ile kılsam âşinâlığKorhum bu ki ismet ola pâ-mâlFermâna muvâfık olmaya hâlKılsam bu havâda hıfz-ı nâmûsMa‘mûre-i vaslum ola mahrûsKorhum bu ki dûd-ı âh-ı MecnûnAhvâlümi eyleye diğer-gûnSâdıklarun âhı mu‘teberdürAndan hazer etmemek hatardurOl eyle bu beyle n’eyleyem vâyBilmen men-i âcize nedür râyYâ Rab mütehayyirem men-i zârMihnetlere olmışem giriftârSer-menzil-i emne râh bilmenSenden özge penâh bilmenGör bâde-i gaflet ile medhûşKıl perde-i lutfunı hatâ-pûşDerler ki sitem-resîde MecnûnOlmış men-i mübtelâya meftûnMen bî-ser ü pâ ana ne lâyıkKim hüsnüme kimse ola âşıkBir zerre-i hâr ü hâk-sâremGerd-i reh ü hâk-i reh-güzâremRûhum ki bedendedür senündürHer neş’e ki mendedür senündürGencîne-i hüsnüne emînemSensen sebebüm ki nâzenînemYâ Rab meded et ki bu emânetMahfûz ola tâ dem-i kıyâmetTâ kurbe teveccüh etdüğüm çağAlnum açuğ ola vü yüzüm ağMünâcaatYâ Rab kemâl-i bâr-geh-i Kibriyâ hakıYa‘nî fürûğ-ı nûr-ı ruh-ı Mustafâ hakıKıl garka bahr-ı aşka vücûdum sefînesinFermân-ı Hızra Mûsî eden iktidâ hakıSubh-i visâle eyle bedel şâm-ı hecrümiSubhun demindeki nefes-i dil-küşâ hakıDerd ü belâmı râh-ı mahabbetde kılma kemRâh-ı mahabbetündeki derd ü belâ hakıEhl-i dalâletem mana göster hidâyetünİhdâ-yı râh-ı râst kılan reh-nümâ hakıEndûh ü derde gönlümi sâhib- tahammül etDerde tahammül eyleyen ehl-i rızâ hakıİhlâsum et duâya Fuzûlî kimi dürüstDergâhda icâbete lâyık duâ hakıTamâmî-i sühanAcz ile duâ kılurdı ol mâhİzhâr-ı niyâz edüp ki nâgâhÇekdi ceresü’r-rahîl âvâzResm-i hudi etdi sârban sâzGöç oldı açıldı bâr-gehlerBuhtîlere mehd çekdi mehlerBir mahmile bindi Leylî-i zârKûh-ı gamın etdi nâkayâ bârEfgânı edüp ceres ünin pestAşkı meyi etdi nâkanı mestBu Leylînün nâkaya arz-ı râzıdur ve Zebân-ı hâl ile izhâr-ı niyâzıdurÇün nâkada gördi neş’e-i hâlKıldı ana hem beyân-ı ahvâlK’ey gâliye-mûy ü anberîn-bûyGül-çehre vü hâr-hâr ü hoş-hûyEy başı açuğ ayağı yalınBulmış niçe kez Harem visâlinSevdâ-zede nişedür dimâğunGöğsünde nedür bu eski dâğunKimden sana yetdi zulm ü bî-dâdHer lahza nedür figân ü feryâdUşşâk tarîkıdur tarîkunGer âşık isen menem refîkunNâlân gam-ı aşk-ı yârdansenSen dahi bizüm katârdansenMen kimi yoh elde ihtiyârunBir özge elindedür mehârunÇün düşdi senünle ittifâkumRahm eyle mana gör iştiyâkumLutf eyle binâ-yı kâr-ı hayr etMecnûnum olan diyâra seyr etBu şîfteni yetür ol ayaBu derdi yetişdür ol devâyaNâgâh ederken oldı bî-hûşMutlak özin eyledi ferâmûşBî-hûşlığında düşdi ol nûrHem-râhı olan gürûhdan dûrOl nev’ idi zulmet-i şeb-i târKim olmadı sârbân haberdârÇün geldi özine ol perî-veşOldı bu kaziyyeden müşevveşGöz açdı özini gördi itmişHem-râhı bırahmış anı getmişDerd üzre muzâaf oldı derdiDepretdi heyûn-ı reh-neverdiÇoh cehd ile eyledi tek u pûÇoh yol arayup yöğürdi her sûNe râh ne râh-ber bulındıNe kâfileden eser bulındıTenhâ yürür oldı ol semen-berZulmetde misâl-i mâh-ı enverÇün seyr-i felekde leylî-i mâhŞeb kâfilesin itürdi nâgâhLeylî sıfatında gün çıhup ferdCemmâzeye çekdi mahmil- i zerdDüşdi güzer ol semen-izâraMecnûn-ı hazîn olan diyâraHer yan nigerân gezerdi ol mâhBir şahs-ı hazîn görindi nâgâhSormağa alâme-i menâzilOl şahs-ı hazîne oldı mâilLutf ile tekellüm etdi âğâzKimsen deyüben yetürdi âvâzBaş kaldırup ol esîr-i mahzûnDönderdi cevab ana ki MecnûnLeylî dedi ey özine mağrûrHâşâ deye ejdehâ sözin mûrHâşâ deye zâğ bülbülem menYâ lâf ura hâr kim gülem menMecnûn dedi ey dür-i yegâneMecnûna bilür misen nişâneOl şîftenün nedür nişânıGördükde neden bilürsen anıLeylî dedi ol perî-likâdurRuhsâr ile kaddi dil-rübâdurSen şîftesen esîr-i mâtemRuhsârı şikeste kâmeti hamSen hârsen ol azîz-i âlemSen bî-ser ü pâsen ol muazzamMecnûn dedi ehl-i aşk olur hârHüsn ehlinedür safâ sezâ-vârLeylî dedi ey behâne-perdâzKayd-i dil-i zâruma füsûn-sâzPeyker dutalum tökildi gamdanYâ kâmetün oldı ham sitemdenMecnûnı deyerler ehl-i idrâkEş‘ârı latîf ü lehcesi pâkSende hanı ol edâ-yı dil-sûzEş‘âr ü hikâyet-i dil-efrûzMecnûn dedi ehl-i hâl olur lâlBesdür nem-i eşk şâhid-i hâlTertîb-i ibâret ü fesâhatAşk ehlinedür delîl-i râhatRâhatden olan menüm kimi dûrGer sâmit ola değül mi ma‘zûrLeylî dedi çün sana şeküm varMecnûn isen eyle hâlün izhârLeylîni seversen eyle bünyâdBir şi‘r ü geçen zamânum et yâdMecnûn-ı hazîn eşitdi sevgendGördi anı şi‘re ârzû-mendTafsîl-i gamına verdi icmâlKıldı ana arz-ı sûret-i hâlK’ey sebze-i derdüme veren âbSer-rişte-i râzdan açan tâbSorma nişe geçdi rûzgârunAşk içre ne oldı hâl-i zârunDildâr gamın mı söyleyem âhYa pend-i muhibb ü ta‘n-ı bed-hâhÇekdüm niçe gün cefâ-yı mektebHer rûz meşakkat ile tâ şebÂhir ki çoh oldı ta‘n-ı ağyârAyrıldı men-i şikesteden yârFâş oldı çü âleme fesânemTedbîrüme düşdi atam anem