Leylâ Vü Mecnûn 2401-2500

Kurban sana özge nâzenînlerİdrâküne yüz min âferînlerKimse çü sana vefâda yetmezCânın sana kimse verse yetmezMa‘şûk idün ey büt-i vefâ-dârÂşıklığunı hem etdün izhârÂşık der imiş mana halâyıkGörmen muna hem özümi lâyıkMen nâkısem ey harîf-i kâbilSensen reh-i aşk içinde kâmilTahsîn ki yegâne-i zamânsenCân vermek olur sana ki cânsenHer şûhda ger olaydı bu tavrSen olmaz idün yegâne-i devrGer gayre bu hâl olaydı makdûrSen olmaz idün cihâna meşhûrYâd eylemeğünden olmışem şâdSen şâd olasen hemîşe men yâdHa beyle men-i hazîni şâd etGeh gâh terahhum eyle yâd etEy serv-i semen-ber ü gül-endâmTârâc-ı metâ-‘ı sabr u ârâmEy husrev-i kişver-i melâhatMehtâb-ı şeb-i neşât ü râhatÇün bendeye rahmet eyler oldunİzhâr-ı mahabbet eyler oldunMin-ba‘d tarîk-ı mihr dutgılEvvelki tarîkunı unutgılKoyma çıha hasret ile cânumHadden üte nâle vü figânumMeyl-i men-i zâr ü bî-karâr etGâhî bu yanaya bir güzâr etHem-derdüm isen menümle yâr olHem-derdliğün yoh ise var olSen eyle mukîm-i mesned-i nâzMen beyle belâ vü derde dem-sâzSen mahfil-i ayş kâm-kârıMen gûşe-i derd dil-figârıAşk içre beğüm revâ mıdur buRâh u reviş-i vefâ mıdur buGer doğrı ise vefâda lâfunMenden ne içündür inhirâfunGel ref‘ edelüm gam-ı fırâkıYanduralum oda iştiyâkıOlsun dün ü gün menümle seyrünÇün men senünem sen olma gayrünV’er İbni Selâm mâni‘ olsaSedd-i reh-i vasl vâki‘ olsaBildür kılayın siyâh bahtınBir âh ile târümâr tahtınÇün râz-ı dilin düketdi ol zârZeyd eyledi azm-i kûy-ı dildârPervâne sözin deyüp çerâğaBülbül haberin yetürdi bâğaBu İbn-i Selâmün keyfiyyet-i vefâtıdur ve Leylînün ol belâdan necâtıdurSâkî feleğün gör inkılâbınGöster kadeh içre mey habâbınMey âyîne-i cihân-nümâdurHaki zer eden bu kimyâdurBu fâide bes değül mi andanKim fârig eder gam-ı cihândanBir hâb ü hayâl imiş bu âlemBu hâb ü hayâle olma hurremAhvâl-i zemâne münkalibdürAndan hıred ehli müctenibdürGam mâtemin eyleyende bünyâdNeyyâha bu nev‘ çekdi feryâdKim İbni Selâmı etdi gerdûnÂmâc-ı hadeng-i âh-ı MecnûnOl seddi götürmeğe aradanEşk oldı revân iki yanadanOl nev-res-i nâ-tüvân demâdemŞevk ile çekerdi mihnet ü gâmHasret elemi yaman elemdürGam bedraka-i reh-i ademdürDerd ü gam-ı hasret-i nihânîServ-i kadin etdi hîzrânîYüz urdı bozılmağa tılısmıBir gâyete yetdi za‘f-ı cismiKim peykeri nakş-ı bister oldıRa‘na kadi bister ister oldıGün günden olup harâb hâliKalmadı sağalmak ihtimâliDerdine devâ bulınmaz oldıRencine şifâ bulınmaz oldıEndîşe-i ömri oldı bâtılCân verdi vü oldı Hakka vâsılKimdür ki gelüp cihâna getmezKim kâmil olur zevâle yetmezBudur reh ü resmi rûzgârunKim ola hazânı her bahârunLeylîni getürmeğe figânaOl vâkıa oldı bir behâneMâtem dutup etdi ol giriftârDırnağı ile yüzini efgârÇâk etdi ferâğat ile câmeFâş etdi figânı hâs ü âmaYandurdı evin kopardı tahtınTârâc-ı fenâya verdi rahtınGîsû-yı muanber etdi ber-bâdEflâke yetürdi âh u feryâdGerdûn kimi rahtı nîle urdıÂteş kimi başa kül savurdıDerler bu idi Arabda âdetKim er eğer ölse kalsa avretBir yıl iki yıl dutardı mâtemFeryâd ü figân edüp demâdemHoş geldi bu âdet ol nigâraFeryâd ü figâna buldı çâreMâtem-kede eyledi makâmınMatemde geçürdi subh u şâmınBir niçe gün anda ağlayup zârHem ata evine döndi nâ-çârAmmâ dün ü gün figân ederdiHûn-âb-ı ciğer revân ederdiFeryâda gelende gâh u bî-gâhÖz gönlinde der idi ol mâhKim İbn-i Selâma rahmet-i HakAşkum revişine verdi revnakRef‘ eyledi perde-i müdârâPinhân gamum etdi âşikârâOl vâkıadan olup haberdârDutdı reh-i deşt Zeyd-i gam-hârGördi ki şikeste-hâl MecnûnDurmış ded ü dâm içinde mahzûnÇün verdi selâm ü kıldı i‘lâmKim İbni Selâma n’etdi eyyâmVerdi bu kaziyyeden bişâretKim kıldı muârızun hasâretDehr İbni Selâmı kıldı pâ-mâlLeylî öz evine döndi hoş-hâlMecnûn çeküp âh kıldı nâleEfgân edüp ağladı bu hâleHayretlere düşdi Zeyd-i gâfilBu hâlet ana görindi müşkilKim fevt-i rakîb eşitse âşıkGülmek gerek ağlamak ne lâyıkTahkîk-i beyân-ı hâl kıldıOl vâkıadan suâl kıldıMecnûn dedi ey vefâlu yârumYohdur mı bu yolda neng ü ârumCânâneye cân veren yetüpdürCân vermeyen arada itüpdürOl dûstuma değüldi düşmenHem ol ana âşık idi hem menOl cânını verdi vâsıl oldıÖz mertebesinde kâmil oldıNaksum menüm ermedi kemâleAyb eyleme ağlasam bu hâleBu gazel Mecnûn dilindendürÂşık oldur kim kılur cânın fedâ cânânınaMeyl-i cânân etmesün her kim ki kıymaz cânınaCânını cânâna vermekdür kemâli âşıkunVermeyen cân i‘tirâf etmek gerek noksânınaVasl eyyâmı verüp cânâna cân râhat bulanYeğdür andan kim salur cânın gam-ı hicrânınaAşk resmin âşık öğrenmek gerek pervânedenKim köyer gördükde şem‘ün âteş-i sûzânınaFânî ol aşk içre kim benzer fenâsı âşıkunFeyz-i câvîd ile Hızrun çeşme-i hayvânınaAşk derdinün devâsı terk-i cân etmekdedürTerk-i cân derler bu derdün mu‘teber dermânınaHîç kim cânân içün cân vermeğe lâf etmesünKim gelüpdür bu sıfat ancak Fuzûlî şânınaBu Leylînün İbn-i Selâmdan sonra mâcerâsıdur ve Zâviye-i mihnetde vâki‘ olan belâsıdurÇün ata evine döndü LeylîEfgâna olup hemîşe meyliDutmışdı tarîk-i ehl-i mâtemTecdîd-i azâ kılup demâdemHer handa bilürdi var bir zârEndûh-i musîbete giriftârCem‘ edüp olurdı encümen-sâzEylerdi sürûd-ı nevha âğâzGer İbni Selâm idi behâneMecnûn idi bâis ol figânaAğzında idi bir özge zikriGönlinde idi bir özge fikriİzhâr kılurdı özge adınPinhânî ederdi özge yâdınBu reng ile dâim ol perî-zâdEylerdi ferâğat ile feryâdSûz-i diline getürmeyüp tâbBir gece dağıldı yâr u ashâbAncak ana şem‘ kaldı hem-demSöndürdi bir âh ile anı hemYa‘ni ne revâ şeb-i siyâhumŞem‘ isteye gayr-ı berk-i âhumTenhâ kalup etdi nâle vü zârDerd ü gama kıldı aczin izhârK’ey derd ü gam-ı zemâne bi’llâhOlman bu gece menümle hem-râhTenhâlığ ile men eyledüm hûSiz özge musâhibe dutun rûGördi gam u derde yoh nihâyetKıldı şeb-i tîreden şikâyetK’ey baht-ı siyâhumun nazîriÂşüfte kılan men-i esîriEvvel yoh idi senün karârunSeyr ile geçerdi rûzgârunHâlâ ne içün karâr edüpsenTerk-i reviş ihtiyâr edüpsenBir menzile mi özün yetürdünYâ zulmet içinde yol itürdün