Leylâ Vü Mecnûn 2301-2400

Ey fark-ı emel külâh-dûzıSâhib-rakam-ı berât-ı rûzîRahm et men-i zâr ü bî-nevâyaDerd-i dilümi yetür devâyaLeylîni sen eyledün perî-veşKim câna cemâli urdı âteşSen kıldun anı belâ-yı âlemOl etdi meni şikeste-i gamVerdün ana hüsn-i âlem-efrûzSaldı mana âteş-i cihân-sûzDerd ile meni sen eyledün zârMen handan u Leylî-i cefâ-kârLeylî ki meni belâya saldıBir görmek ile karârum aldıYohdur revişinde ihtiyârıKim döndüre alduğı karârıBî-çâredür öz işinde ol hemSenden bulunur bu zahma merhemHem sen keremünden et ilâcumKes gayrı kişiden ihtiyâcumÇoh çoh hükemâya söyledüm hâlTeşhîs-i marazda oldılar lâlBildüm ki hakîm-i ferd sensenDânâ-yı cemî‘-i derd sensenGer derd ü eğer devâ senündürHâkim sensen rızâ senündürRahm eyle vü kıl devâ-yı derdümBî-dâd yeline verme gerdümYa‘nî ki yetür kemâle zevkümGünden güne kıl ziyâde şevkümSal çeşmüme la‘linün hayâlinVer tab‘uma hüsninün kemâlinDâim anı mende zâhir eyleLutf et iki sûreti bir eyleKadrüm gamı içre mu‘teber kılDerdin mana rûzî ol kadar kılKim kimseye ol olup müyesserKimse mana olmaya berâberGörmek ruhın olmaz olsa makdûrHûn-bâr gözümde olmasun nûrZevk-i elemi olursa nâ-yâbMecrûh tenümde olmasun tâbMünâcâtYâ Rab kemâl-i mertebe-i Mustafâ hakıSıdk u safâ-yı silsile-i enbiyâ hakıSenden yeter velîlere te’yîd-i iktidâSen muktedâ-yı âlem eden evliyâ hakıDüşmez harîm-i kurbüne bî-gâneler yohOl bârgâha mahrem olan âşinâ hakıKahrundaki siyâset ü asîb havfı-çünLutfundaki letâfet-i feyz ü recâ hakıUşşâka yâr kılduğı cevr ü cefâ içünMa‘şûka âşık etdüği mihr ü vefâ hakıLeylîde eyledüğün feyz-i hüsn içünMecnûna verdüğün gam ü derd ü belâ hakıFakr u fenâ saâdeti verdün FuzûlîyeAnda olan saâdet-i fakr u fenâ hakıTamâmî-i sühanEylerdi bu sûz ile münâcâtMihnetlere isteyüp mükâfâtK’açıldı gül-i hadîka-i rûzGösterdi güneş cemâl-i fîrûzMürg-i dem-i subh çekdi âvâzZâğ-ı şeb-i tîre kıldı pervâzHem safha-i âlem oldı rûşenHem dâne-i encüm oldı hırmenGün âyîne-dârı oldı gerdûnTökdi kademine dürr-i meknûnSubh urdı safâ vü sıdkdan demAçıldı gül-i neşât-ı âlemTe’sîr-ı safâ-yı câm-ı hurşîdGök gülşenin etdi bezm- i CemşîdLâle kimi dağa çıhdı MecnûnNezzâreye açdı çeşm-i pür-hûnGördi ki gelür nedîm-i kâmilHem-râz-ı kadîm Zeyd-i kâbilRuhsârında neşâtdan nûrBehcet gözine cemâli manzûrYoh zerrece gussa vü melâliMecnûna aceb görindi hâliSordı ki nedendür inbisâtunÂdetçe görinmeyen neşâtunMaksûduna dest-res mi buldunDildâruna hem-nefes mi oldunNe kadr ile ser-bülend olupsenN’oldı ki neşât-mend olupsenZeyd açdı der-i hizâne-i râzK’ey turfe hümâ-yı evc-i i‘zâzDün tavf-ı diyâr-ı yâr kıldumOl serv yana güzâr kıldumTa‘vîz vesîlesiyle bir demOldum harem-i visâle mahremGördüm meh-i ârızın ziyâsuzÂyîne-i tal‘atın cilâsuzNe la‘l-i lebinde katraî âbNe mâh-ı ruhında zerreî tâbLa‘l-i tere eşki gevher-engîzBerg-i güle nergisi güher-rîzGördü meni etdi nâle-i zârRâz açdı mana ki ey vefâ-dârDüşdi ola necde reh-güzârunGördün ola hâlin ol figârunMecnûnımı gördün ise bi’llâhEyle men-i zâr-ı andan âgâhNişe geçer ola mâh ü sâliKim ola refîki n’ola hâliBi’llâh güzer etsen ol yanayaRahm et men-i zâr ü mübtelâyaMenden ana şerh-i za‘f-ı hâl etHâlin men-i hasteden suâl etSöyle nişesen hücûm-ı gamdanTuğyân-ı meşakkat ü sitemdenMatem-zede olduğun eşitdümKıldum yaha çâk ü şîven etdümOl serv ki çıhdı bu çemendenMenden geldi değül ki sendenAncak bir ol idi kim çeküp gamİsterdi meni senünle hem-demÇoh gördi bize sipihr-i gaddârYüz min ağyâr içinde bir yârBir zulmdürür bu âşikâreElden ne gelür muna ne çâreBu ded ki az değül yöküşdürHem sabr edeyüm ki sabr hoşdurMen dut ki mukayyed-i hisâremMahbûs-ı hicâb-ı neng ü âremGer şem‘e açılsa şerh-i râzumSâyemden olur min ihtirâzumV’er sâyeme söylesem gam-ı dilŞem‘ün hasedi gelür mukâbilNe yazmağa nâme ihtiyârumNe etmeğe arz râz-dârumGonca kimiyem men-i perîşânAğzum dutulu içüm dolu kanSen kim şeh-i kişver-i rızâsenHer kime dilersen âşinâsenYoh hükmi sana çü hâme gayrünÖz başunadur hemîşe seyrünÂyâ ne içün kılursen ihmâlHâl-i dilün eylemezsen irsâlÖz nazm-ı latîf ü dil-keşündenMazmûn-ı ibâret-i hoşundanLutf ile kılup hemîşe tahrîrGöndermedüğün değül mi taksîrSenden değülem bu işde râzîHâlâ kerem et hilâf-ı mâzîNazm eyleyüben beyân-ı hâlünŞerh-i ruh- i zerd ü eşk-i âlünİrsâl ede gör men-i hâzîneK’ol cevhere cân edem hazîneElfâzı olup hemîşe zikrümBu kâr-geh içre bikr-i fikrümTarz-ı gam edende câna tasvîrOl nakşdan ola çâşnî-gîrHem hâl-i dilin kılurdı izhârHem bu gazeli ederdi tekrârBu gazel Leylî dilindendürNiçün ol safha-i kâfûra kilkin müşg-bâr etmezYazup bir ruk’a lutf ile bizi ümmîd-vâr etmezMenümle dûst lutfın az bilüp çoh ta‘n eder düşmenNiçün lutf eyleyüp düşmenleri bir şerm-sâr etmezGel ey göz yâr hattın nâmede görmek heves kılmaKi hatt-ı nâme def‘-i derd-i hecr-i hatt-ı yâr etmezKebûterden umârdum nâmesin gör za‘f-ı tâli‘ kimGörüp âhum odın menden yanâ ol hem güzâr etmezFuzûlî nâme-i dildâr bir ta‘vîzdür gûyâKi ansuz haste-diller hâtırı bir dem karâr etmezTamâmî-i sühanMecnûn ki eşitdi ol peyâmıBaht-ı mütemerrid oldı râmıİkbâline i‘tikâdı oldıDildârına i‘timâdı oldıHûn-âb-ı sirişkden çeküp nemGül-zâr-ı zamîri oldı hurremHem güldi yüzi çerâğlar tekHem gönli ucaldı dağlar tekZeyde dedi ey refîk-ı sâdıkMen vahşîye hem-dem-i muvâfıkÇün müjde-i merhamet yetürdünYârum haberin mana getürdünMenden hem ana yetür senâlarRâz eyle dürûdlar duâlarHâk-i derine yetür niyâzumDergâhına arza eyle râzumK’ey cânuma datlu derd dâğıGönlüm ferâhı gözüm çerâğıLi’llâhi’l-hamd yâr imişsenMen istedüğümce var imişsenAhdünde vefâ bulındı âhirŞehdünde şifâ bulındı âhirBildüm ki meni seversen ey mâhAhsent ahsent bâreka’llâhLutfun haberi karârum aldıŞîrîn sözün ihtiyârum aldıLutfun eşidüp ciğer olur âbŞîrîn sözüne getürmezem tâbÂh er kılup özge resm bünyâdNâgeh dutasen tarîk-i bî-dâdTelh ola sözün misâl-i bâdeLutf olmaya kahr ola aradaHûblar işi cevr ile cefâdurSenden görinen mana vefâdur