Leylâ Vü Mecnûn 2301-2400

Ey fark-ı emel külâh-dûzıSâhib-rakam-ı berât-ı rûzî

Rahm et men-i zâr ü bî-nevâyaDerd-i dilümi yetür devâya

Leylîni sen eyledün perî-veşKim câna cemâli urdı âteş

Sen kıldun anı belâ-yı âlemOl etdi meni şikeste-i gam

Verdün ana hüsn-i âlem-efrûzSaldı mana âteş-i cihân-sûz

Derd ile meni sen eyledün zârMen handan u Leylî-i cefâ-kâr

Leylî ki meni belâya saldıBir görmek ile karârum aldı

Yohdur revişinde ihtiyârıKim döndüre alduğı karârı

Bî-çâredür öz işinde ol hemSenden bulunur bu zahma merhem

Hem sen keremünden et ilâcumKes gayrı kişiden ihtiyâcum

Çoh çoh hükemâya söyledüm hâlTeşhîs-i marazda oldılar lâl

Bildüm ki hakîm-i ferd sensenDânâ-yı cemî‘-i derd sensen

Ger derd ü eğer devâ senündürHâkim sensen rızâ senündür

Rahm eyle vü kıl devâ-yı derdümBî-dâd yeline verme gerdüm

Ya‘nî ki yetür kemâle zevkümGünden güne kıl ziyâde şevküm

Sal çeşmüme la‘linün hayâlinVer tab‘uma hüsninün kemâlin

Dâim anı mende zâhir eyleLutf et iki sûreti bir eyle

Kadrüm gamı içre mu‘teber kılDerdin mana rûzî ol kadar kıl

Kim kimseye ol olup müyesserKimse mana olmaya berâber

Görmek ruhın olmaz olsa makdûrHûn-bâr gözümde olmasun nûr

Zevk-i elemi olursa nâ-yâbMecrûh tenümde olmasun tâb

Münâcât

Yâ Rab kemâl-i mertebe-i Mustafâ hakıSıdk u safâ-yı silsile-i enbiyâ hakı

Senden yeter velîlere te’yîd-i iktidâSen muktedâ-yı âlem eden evliyâ hakı

Düşmez harîm-i kurbüne bî-gâneler yohOl bârgâha mahrem olan âşinâ hakı

Kahrundaki siyâset ü asîb havfı-çünLutfundaki letâfet-i feyz ü recâ hakı

Uşşâka yâr kılduğı cevr ü cefâ içünMa‘şûka âşık etdüği mihr ü vefâ hakı

Leylîde eyledüğün feyz-i hüsn içünMecnûna verdüğün gam ü derd ü belâ hakı

Fakr u fenâ saâdeti verdün FuzûlîyeAnda olan saâdet-i fakr u fenâ hakı

Tamâmî-i sühan

Eylerdi bu sûz ile münâcâtMihnetlere isteyüp mükâfât

K’açıldı gül-i hadîka-i rûzGösterdi güneş cemâl-i fîrûz

Mürg-i dem-i subh çekdi âvâzZâğ-ı şeb-i tîre kıldı pervâz

Hem safha-i âlem oldı rûşenHem dâne-i encüm oldı hırmen

Gün âyîne-dârı oldı gerdûnTökdi kademine dürr-i meknûn

Subh urdı safâ vü sıdkdan demAçıldı gül-i neşât-ı âlem

Te’sîr-ı safâ-yı câm-ı hurşîdGök gülşenin etdi bezm- i Cemşîd

Lâle kimi dağa çıhdı MecnûnNezzâreye açdı çeşm-i pür-hûn

Gördi ki gelür nedîm-i kâmilHem-râz-ı kadîm Zeyd-i kâbil

Ruhsârında neşâtdan nûrBehcet gözine cemâli manzûr

Yoh zerrece gussa vü melâliMecnûna aceb görindi hâli

Sordı ki nedendür inbisâtunÂdetçe görinmeyen neşâtun

Maksûduna dest-res mi buldunDildâruna hem-nefes mi oldun

Ne kadr ile ser-bülend olupsenN’oldı ki neşât-mend olupsen

Zeyd açdı der-i hizâne-i râzK’ey turfe hümâ-yı evc-i i‘zâz

Dün tavf-ı diyâr-ı yâr kıldumOl serv yana güzâr kıldum

Ta‘vîz vesîlesiyle bir demOldum harem-i visâle mahrem

Gördüm meh-i ârızın ziyâsuzÂyîne-i tal‘atın cilâsuz

Ne la‘l-i lebinde katraî âbNe mâh-ı ruhında zerreî tâb

La‘l-i tere eşki gevher-engîzBerg-i güle nergisi güher-rîz

Gördü meni etdi nâle-i zârRâz açdı mana ki ey vefâ-dâr

Düşdi ola necde reh-güzârunGördün ola hâlin ol figârun

Mecnûnımı gördün ise bi’llâhEyle men-i zâr-ı andan âgâh

Nişe geçer ola mâh ü sâliKim ola refîki n’ola hâli

Bi’llâh güzer etsen ol yanayaRahm et men-i zâr ü mübtelâya

Menden ana şerh-i za‘f-ı hâl etHâlin men-i hasteden suâl et

Söyle nişesen hücûm-ı gamdanTuğyân-ı meşakkat ü sitemden

Matem-zede olduğun eşitdümKıldum yaha çâk ü şîven etdüm

Ol serv ki çıhdı bu çemendenMenden geldi değül ki senden

Ancak bir ol idi kim çeküp gamİsterdi meni senünle hem-dem

Çoh gördi bize sipihr-i gaddârYüz min ağyâr içinde bir yâr

Bir zulmdürür bu âşikâreElden ne gelür muna ne çâre

Bu ded ki az değül yöküşdürHem sabr edeyüm ki sabr hoşdur

Men dut ki mukayyed-i hisâremMahbûs-ı hicâb-ı neng ü ârem

Ger şem‘e açılsa şerh-i râzumSâyemden olur min ihtirâzum

V’er sâyeme söylesem gam-ı dilŞem‘ün hasedi gelür mukâbil

Ne yazmağa nâme ihtiyârumNe etmeğe arz râz-dârum

Gonca kimiyem men-i perîşânAğzum dutulu içüm dolu kan

Sen kim şeh-i kişver-i rızâsenHer kime dilersen âşinâsen

Yoh hükmi sana çü hâme gayrünÖz başunadur hemîşe seyrün

Âyâ ne içün kılursen ihmâlHâl-i dilün eylemezsen irsâl

Öz nazm-ı latîf ü dil-keşündenMazmûn-ı ibâret-i hoşundan

Lutf ile kılup hemîşe tahrîrGöndermedüğün değül mi taksîr

Senden değülem bu işde râzîHâlâ kerem et hilâf-ı mâzî

Nazm eyleyüben beyân-ı hâlünŞerh-i ruh- i zerd ü eşk-i âlün

İrsâl ede gör men-i hâzîneK’ol cevhere cân edem hazîne

Elfâzı olup hemîşe zikrümBu kâr-geh içre bikr-i fikrüm

Tarz-ı gam edende câna tasvîrOl nakşdan ola çâşnî-gîr

Hem hâl-i dilin kılurdı izhârHem bu gazeli ederdi tekrâr

Bu gazel Leylî dilindendür

Niçün ol safha-i kâfûra kilkin müşg-bâr etmezYazup bir ruk’a lutf ile bizi ümmîd-vâr etmez

Menümle dûst lutfın az bilüp çoh ta‘n eder düşmenNiçün lutf eyleyüp düşmenleri bir şerm-sâr etmez

Gel ey göz yâr hattın nâmede görmek heves kılmaKi hatt-ı nâme def‘-i derd-i hecr-i hatt-ı yâr etmez

Kebûterden umârdum nâmesin gör za‘f-ı tâli‘ kimGörüp âhum odın menden yanâ ol hem güzâr etmez

Fuzûlî nâme-i dildâr bir ta‘vîzdür gûyâKi ansuz haste-diller hâtırı bir dem karâr etmez

Tamâmî-i sühan

Mecnûn ki eşitdi ol peyâmıBaht-ı mütemerrid oldı râmı

İkbâline i‘tikâdı oldıDildârına i‘timâdı oldı

Hûn-âb-ı sirişkden çeküp nemGül-zâr-ı zamîri oldı hurrem

Hem güldi yüzi çerâğlar tekHem gönli ucaldı dağlar tek

Zeyde dedi ey refîk-ı sâdıkMen vahşîye hem-dem-i muvâfık

Çün müjde-i merhamet yetürdünYârum haberin mana getürdün

Menden hem ana yetür senâlarRâz eyle dürûdlar duâlar

Hâk-i derine yetür niyâzumDergâhına arza eyle râzum

K’ey cânuma datlu derd dâğıGönlüm ferâhı gözüm çerâğı

Li’llâhi’l-hamd yâr imişsenMen istedüğümce var imişsen

Ahdünde vefâ bulındı âhirŞehdünde şifâ bulındı âhir

Bildüm ki meni seversen ey mâhAhsent ahsent bâreka’llâh

Lutfun haberi karârum aldıŞîrîn sözün ihtiyârum aldı

Lutfun eşidüp ciğer olur âbŞîrîn sözüne getürmezem tâb

Âh er kılup özge resm bünyâdNâgeh dutasen tarîk-i bî-dâd

Telh ola sözün misâl-i bâdeLutf olmaya kahr ola arada

Hûblar işi cevr ile cefâdurSenden görinen mana vefâdur