Leylâ Vü Mecnûn 2101-2200
Bî-kesliğ olup sana mukarrerBî-kes olasan müdâm ü bî-zer
Âkil kişi dûr-bîn gerekdürDünyâya ümîd bir direkdür
Çün pendi düketdi ol hıred-mendMecnûna tefâvüt etdi ol pend
Devletlü sözine oldı mâilBir fikr etdi ki ola âkil
Kat‘ ede selâsil-i cünûnıSevdâsınun olmaya zebûnı
Terk eyleye ârzû-yı dildârAşka dahi olmaya giriftâr
Ammâ yine aşk şehriyârıFermânına çekdi ol figârı
K’ey varı menüm olan cihândaNen var senün bu cism ü cânda
Câna tama‘ etme kim menümdürTerk eyle teni ki meskenümdür
Menden geç ü cân ü tenden ayrılKoy varlığunı özünle sen bil
Gül-bün kimi kanı cûşa geldiBülbül sıfatı hurûşa geldi
K’ey ayn-ı salâh olan beyânıVa‘zı mana âfiyet nişânı
Men hem muna kâilem ki pendünMazmûn-ı kelâm-ı sûd-mendün
Nisbet mana hayrdür değül şerGer olsa eşitmeği müyesser
Gerçi sözüne kulağ dutdumNe sûd eşitdüm ü unutdum
Sen deme ki dut haber sözümdenKim yoh haberüm menüm özümden
Aşk aldı derûnum ü bîrûnumGetdi yele sabrum ü sükûnum
Men akla teveccüh eylerem çohSevdâ yolumı duta ki yoh yoh
Sen handan ü terk-i aşk handanAşk-ı ezelî çıhar mı cândan
Halkun sitemiyle câna yetdümTerk eyle meni ki terkün etdüm
Lutf eyle zaman zaman verüp pendIslâhuma olma ârzû-mend
Artar elemüm bu mâcerâdanÂteş kimi cünbiş-i hevâdan
Bir şîşe ki oldı pâre pârePeyvendine hîç var mı çâre
Teklîfümi kılma hânümânaGör sür‘at-i gerdiş-i zemâne
Çün sen hem anı koyup gedersenAnda meni iledüp n’edersen
Ancak mana arz-ı mülk ü mâl etOğlunı özün kimi hayâl et
Farz eyle ki mâle oldı vâlîGetdi yine gayre koydı mâli
Ol kişver-i aşk pâdişâhıOl evc-i belâ vü derd mâhı
Özr ile kılurdı eyleyüp âhBabasına şerh-i gam ki nâgâh
Lerzân oluben ten-i hazîniKan doldı kolından âstîni
Elverdi atasına tehayyürMecnûn dedi eyleme tefekkür
Fasd eyledi ol büt-i perî-zâdNîş urdı anun kolına fessâd
Ol zahm eseri görindi mendeBiz bir rûhuz iki bedende
Bizde ikilik nişânı yohdurHer bir tenün özge cânı yohdur
Sağınma ki oldur menem menBir cân ile zindedür iki ten
Hurrem olurem ol olsa hurremGam yetse ana mana yeter gam
Ol pîr çü vâkıf oldı hâleİnsâf getirdü ol kemâle
Bildi ki değül bu nakş bâtılOlmaz hiyel ile aşk zâil
Min-ba‘d nasîhat etmez oldıTa‘n ile fazîhat etmez oldı
Terk etdi tarîka-i nizâınNevmîd olup eyledi vedâın
Bu Mecnûn atasınun terk-i nizâ‘ etdüğidür ve Nâ-çâr hasretle vedâ‘ etdüğidür
K’ey rişte-i gevher-i murâdumÂyîne-i hüsn-i i‘tikâdum
Bir lahza bana terahhum eyleGüftârum eşit tekellüm eyle
Pervâ-yı men-i şikeste-hâl etAzm-i sefer eyledüm halâl et
Nâ-hoş sana menden idi ahvâlMen getmelü oldum imdi hoş kal
Zinhâr şikâyet etme mendenİnciklü hikâyet etme menden
Dirlikde çün senden almadum kâmTevsenliğe düşdün olmadun râm
Budur keremünden iltimâsumKim dutasen öldüğümde yasum
Her lahza edüp figân ü zârîToprağuma edesen güzârı
Teklîf-i neşât ü ayş kılmanKim sen deyesen bu resmi bilmen
Feryâd ü figândur asl-ı mâtemSen hod bu revişdesen müsellem
Öz âdetün ile nâle eyleEcrini mana havâle eyle
Budur garazum ki dûst düşmenÜstümde durup kılanda şîven
Bî-kesliğüm olmaya mana ârMa‘lûm edeler ki vârisüm var
Çün kıldı vasiyyet ol perîşânDöndi eve geldi zâr ü giryân
Derd ü elem etdi anı rencûrKalmadı hayâtı şem‘ine nûr
Derdine bulınmaz oldı dermânMecnûn dedi verdi âkıbet cân
Dünyâya ümîd dutmak olmazHergiz ölümi unutmak olmaz
Hoş hâne-i ayşdür bu âlemDerdâ ki değül esâsı muhkem
Bu Mecnûnun atasınun vefâtından haberdâr olduğıdur ve Mezârına yol bulduğıdur
Sâkî mey-i lâle-fâm yoh mıDözmen bu humâra câm yoh mı
Öldürdi meni gam-ı nihânîYohdur mı şarâb-ı ergavânî
Gam def‘ine durma eyle tedbîrElden geleni gel etme taksîr
Dünyâ ki nigâr-ı dil-rübâdurZinhâr sağınma bî-vefâdur
Sen gerçi olupsen ana meftûnOldur talebünde senden efzûn
Sensen ana cehl ile taleb-kârOldur sana ilm ile hevâ-dâr
Her niçe ki ana mihmânsenAyş ü tarab ile kâm-rânsen
Andan sefer ihtiyâr edendeKurb-i Haka yüz dutup gedende
Göz sürmesi eyleyüp gubârunTâ mahşer ola nigâh-dârun
Yolunda özin verür fenâyaSahlar seni tapşurur bekâya
Her kim ki bu nüktedendür âgâhDevrân-ı felekden etmez ikrâh
Hem dirlikde azâbı olmazHem mevtden ictinâbı olmaz
Bir gün ahıdup sirişk-i gül-gûnNecd üzre oturmış idi Mecnûn
Min ta‘n ile bir cefâcı sayyâdOl zâra yetişdi kıldı feryâd
K’ey ârdan el içinde ârîV’ey nâkıs olan ıyâr-ı ârı
Yoh sende nişân-ı nâm ü nâmûsEfsûs ki ârsuzsen efsûs
İnsâf değül sitemde isrâfİnsâfsuz olduğuna insâf
Dirlikde atanı etmedün şâdBâri kıl anı ölende bir yâd
Cân verdi mahabbetünde ol pîrYâd eylemedün nedür bu taksîr
Yohdur mı cibilletünde âzermAllâhdan eylemez misen şerm
Mecnûna bırahdı ol sadâ sûzArturdı figânın ol siyeh-rûz
Bârân kimi daşa urdı başınMey kimi ayağa tökdi yaşın
Kabrin sorup istedi nişâneOldı gözi yaşı tek revâne
Çün gördi atasınun mezârunŞem‘ eyledi ana cism-i zârın
Târ-ı tene derdi tâb verdiDil âteş ü dîde âb verdi
Levh eyledi göğsini mezâraDırnağ ile kıldı pâre pâre
Bağrına basup mezâr-ı pâkinGül yaprağı etdi levh-i hâkin
Efgân ile tâze kıldı mâtemEfgânı içinde derdi her dem
K’ey bânî-i bünye-i vücûdumİsyânı ziyân rızâsı sûdum
İrşâdunı bilmedüm ganîmetYüz vây ki fevt olındı fursat
Yüz hayf ki dutmadum tarîkunBir niçe gün olmadum refîkun
Feyzün bana olmadı müyesserSen hayr dedün mey eyledüm şer
Cevr ile sana cefâlar etdümYanlış vardum hatâlar etdüm
Ey devletüm olma dûr mendenV’ey şem‘ götürme nûr menden
Olsam gam-ı âleme giriftârAncak sen idün enîs ü gam-hâr
Hem-râzum idün şikâyetümdeDem-sâzum idün hikâyetümde
N’oldı gamuma getürmedün tâbKorhutdı seni meğer bu girdâb
N’oldı sebep eyledün azîmetMenden mi idi sana hezîmet
Ey menşe’-i cevher-i hayâtumHoşnûdlığundadur necâtum
Bildüm işümi günâhkâremGeldüm sana hâr ü şerm-sârem
Dünyâda seni men eyledüm zârUkbâda meni sen eyleme hâr
Yahdun meni âteş-i cefâyaSaldun gam u mihnet ü belâya