Leylâ Vü Mecnûn 2101-2200

Bî-kesliğ olup sana mukarrerBî-kes olasan müdâm ü bî-zerÂkil kişi dûr-bîn gerekdürDünyâya ümîd bir direkdürÇün pendi düketdi ol hıred-mendMecnûna tefâvüt etdi ol pendDevletlü sözine oldı mâilBir fikr etdi ki ola âkilKat‘ ede selâsil-i cünûnıSevdâsınun olmaya zebûnıTerk eyleye ârzû-yı dildârAşka dahi olmaya giriftârAmmâ yine aşk şehriyârıFermânına çekdi ol figârıK’ey varı menüm olan cihândaNen var senün bu cism ü cândaCâna tama‘ etme kim menümdürTerk eyle teni ki meskenümdürMenden geç ü cân ü tenden ayrılKoy varlığunı özünle sen bilGül-bün kimi kanı cûşa geldiBülbül sıfatı hurûşa geldiK’ey ayn-ı salâh olan beyânıVa‘zı mana âfiyet nişânıMen hem muna kâilem ki pendünMazmûn-ı kelâm-ı sûd-mendünNisbet mana hayrdür değül şerGer olsa eşitmeği müyesserGerçi sözüne kulağ dutdumNe sûd eşitdüm ü unutdumSen deme ki dut haber sözümdenKim yoh haberüm menüm özümdenAşk aldı derûnum ü bîrûnumGetdi yele sabrum ü sükûnumMen akla teveccüh eylerem çohSevdâ yolumı duta ki yoh yohSen handan ü terk-i aşk handanAşk-ı ezelî çıhar mı cândanHalkun sitemiyle câna yetdümTerk eyle meni ki terkün etdümLutf eyle zaman zaman verüp pendIslâhuma olma ârzû-mendArtar elemüm bu mâcerâdanÂteş kimi cünbiş-i hevâdanBir şîşe ki oldı pâre pârePeyvendine hîç var mı çâreTeklîfümi kılma hânümânaGör sür‘at-i gerdiş-i zemâneÇün sen hem anı koyup gedersenAnda meni iledüp n’edersenAncak mana arz-ı mülk ü mâl etOğlunı özün kimi hayâl etFarz eyle ki mâle oldı vâlîGetdi yine gayre koydı mâliOl kişver-i aşk pâdişâhıOl evc-i belâ vü derd mâhıÖzr ile kılurdı eyleyüp âhBabasına şerh-i gam ki nâgâhLerzân oluben ten-i hazîniKan doldı kolından âstîniElverdi atasına tehayyürMecnûn dedi eyleme tefekkürFasd eyledi ol büt-i perî-zâdNîş urdı anun kolına fessâdOl zahm eseri görindi mendeBiz bir rûhuz iki bedendeBizde ikilik nişânı yohdurHer bir tenün özge cânı yohdurSağınma ki oldur menem menBir cân ile zindedür iki tenHurrem olurem ol olsa hurremGam yetse ana mana yeter gamOl pîr çü vâkıf oldı hâleİnsâf getirdü ol kemâleBildi ki değül bu nakş bâtılOlmaz hiyel ile aşk zâilMin-ba‘d nasîhat etmez oldıTa‘n ile fazîhat etmez oldıTerk etdi tarîka-i nizâınNevmîd olup eyledi vedâınBu Mecnûn atasınun terk-i nizâ‘ etdüğidür ve Nâ-çâr hasretle vedâ‘ etdüğidürK’ey rişte-i gevher-i murâdumÂyîne-i hüsn-i i‘tikâdumBir lahza bana terahhum eyleGüftârum eşit tekellüm eylePervâ-yı men-i şikeste-hâl etAzm-i sefer eyledüm halâl etNâ-hoş sana menden idi ahvâlMen getmelü oldum imdi hoş kalZinhâr şikâyet etme mendenİnciklü hikâyet etme mendenDirlikde çün senden almadum kâmTevsenliğe düşdün olmadun râmBudur keremünden iltimâsumKim dutasen öldüğümde yasumHer lahza edüp figân ü zârîToprağuma edesen güzârıTeklîf-i neşât ü ayş kılmanKim sen deyesen bu resmi bilmenFeryâd ü figândur asl-ı mâtemSen hod bu revişdesen müsellemÖz âdetün ile nâle eyleEcrini mana havâle eyleBudur garazum ki dûst düşmenÜstümde durup kılanda şîvenBî-kesliğüm olmaya mana ârMa‘lûm edeler ki vârisüm varÇün kıldı vasiyyet ol perîşânDöndi eve geldi zâr ü giryânDerd ü elem etdi anı rencûrKalmadı hayâtı şem‘ine nûrDerdine bulınmaz oldı dermânMecnûn dedi verdi âkıbet cânDünyâya ümîd dutmak olmazHergiz ölümi unutmak olmazHoş hâne-i ayşdür bu âlemDerdâ ki değül esâsı muhkemBu Mecnûnun atasınun vefâtından haberdâr olduğıdur ve Mezârına yol bulduğıdurSâkî mey-i lâle-fâm yoh mıDözmen bu humâra câm yoh mıÖldürdi meni gam-ı nihânîYohdur mı şarâb-ı ergavânîGam def‘ine durma eyle tedbîrElden geleni gel etme taksîrDünyâ ki nigâr-ı dil-rübâdurZinhâr sağınma bî-vefâdurSen gerçi olupsen ana meftûnOldur talebünde senden efzûnSensen ana cehl ile taleb-kârOldur sana ilm ile hevâ-dârHer niçe ki ana mihmânsenAyş ü tarab ile kâm-rânsenAndan sefer ihtiyâr edendeKurb-i Haka yüz dutup gedendeGöz sürmesi eyleyüp gubârunTâ mahşer ola nigâh-dârunYolunda özin verür fenâyaSahlar seni tapşurur bekâyaHer kim ki bu nüktedendür âgâhDevrân-ı felekden etmez ikrâhHem dirlikde azâbı olmazHem mevtden ictinâbı olmazBir gün ahıdup sirişk-i gül-gûnNecd üzre oturmış idi MecnûnMin ta‘n ile bir cefâcı sayyâdOl zâra yetişdi kıldı feryâdK’ey ârdan el içinde ârîV’ey nâkıs olan ıyâr-ı ârıYoh sende nişân-ı nâm ü nâmûsEfsûs ki ârsuzsen efsûsİnsâf değül sitemde isrâfİnsâfsuz olduğuna insâfDirlikde atanı etmedün şâdBâri kıl anı ölende bir yâdCân verdi mahabbetünde ol pîrYâd eylemedün nedür bu taksîrYohdur mı cibilletünde âzermAllâhdan eylemez misen şermMecnûna bırahdı ol sadâ sûzArturdı figânın ol siyeh-rûzBârân kimi daşa urdı başınMey kimi ayağa tökdi yaşınKabrin sorup istedi nişâneOldı gözi yaşı tek revâneÇün gördi atasınun mezârunŞem‘ eyledi ana cism-i zârınTâr-ı tene derdi tâb verdiDil âteş ü dîde âb verdiLevh eyledi göğsini mezâraDırnağ ile kıldı pâre pâreBağrına basup mezâr-ı pâkinGül yaprağı etdi levh-i hâkinEfgân ile tâze kıldı mâtemEfgânı içinde derdi her demK’ey bânî-i bünye-i vücûdumİsyânı ziyân rızâsı sûdumİrşâdunı bilmedüm ganîmetYüz vây ki fevt olındı fursatYüz hayf ki dutmadum tarîkunBir niçe gün olmadum refîkunFeyzün bana olmadı müyesserSen hayr dedün mey eyledüm şerCevr ile sana cefâlar etdümYanlış vardum hatâlar etdümEy devletüm olma dûr mendenV’ey şem‘ götürme nûr mendenOlsam gam-ı âleme giriftârAncak sen idün enîs ü gam-hârHem-râzum idün şikâyetümdeDem-sâzum idün hikâyetümdeN’oldı gamuma getürmedün tâbKorhutdı seni meğer bu girdâbN’oldı sebep eyledün azîmetMenden mi idi sana hezîmetEy menşe’-i cevher-i hayâtumHoşnûdlığundadur necâtumBildüm işümi günâhkâremGeldüm sana hâr ü şerm-sâremDünyâda seni men eyledüm zârUkbâda meni sen eyleme hârYahdun meni âteş-i cefâyaSaldun gam u mihnet ü belâya