Leylâ Vü Mecnûn 2001-2100

Cefâ-yı çerh-i kec-reftâr elinden var min derdümBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hemGehî şevk-i visâl ü geh belâ-yı hecr ile zâremÖzüm hem bilmezem derdüm nedür men niçe bîmâremGam-ı aşk içre min dermân yoh derde giriftâremBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hemCüdâ senden belâ vü derd-i hicrân ile dutdum hûKılur her dem mana bî-dâd derd ayru belâ ayruBelâ vü derde düşdüm rûzgârum beyle hâlüm buBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hemTabîb-i akla çoh izhâr kıldum derd-i pinhânıMen-i bîmâra kat‘â olmadı bir sıhhat imkânıEzelden var min derdüm yohdur hîç dermânıBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hemFuzûlî her zaman bir ta‘n ile bağrum kılursen kanAceb bilmez misen aşkdan geçmek değül âsânBilürsen düşmişem bir derde kim yohdur ana dermânBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hemTamâmî-i sühanYazıldı çü nâmeye gam-ı dilZeyde dedi ey hakîm-i kâmilTa‘vîzün ile hoş oldı hâlümZâil oluben gam ü melâlümHattun mana nüsha-i şifâdurTa‘vîzün eser kılur duâdurHer gün gel yaz beyle ta‘vîzTâ sıhhate bulmak ola ümmîzBir yazılu nüsha var mendeBi’llâh bile al anı gedendeGerçi bilürem anı ki hatdurBilmen ki sahîh ya galatdurAğlâtına ver kemâl-i îzâhGer var ise sehvi eyle ıslâhTakrîb ile verdi Zeyde mektûbBeyle gerek ehl-i akla üslûpMecnûna çü nâme oldı vâsılDür gördi akîkine mukâbilMefhûmdan etdi kesb-i maksûdLeylî tarafından oldı hoşnûdBu Mecnûnı atâsı sahrâda bulduğıdur ve Nasîhatle ıslâhından âciz olduğıdurTahrîr kılanda ehl-i inşâBeyle bu misâle çekdi tuğrâKim gussa-i dehr mübtelâsıMecnûn-ı şikestenün atasıKalmışdı melâlet içre dün günNe güni gün idi ne düni dünGetmişdi elinden ihtiyârıGündüz sabrı gece karârıKılmazdı tereddüdinde taksîrBulmazdı bu derde hîç tedbîrBir gün anı etdiler haberdârK’ey pîr-i şikeste-i dil-efgârDün Leylî atası ol siyeh-dilOl mün‘im-i sifle pîr-i câhilSer-hayli yanında dâd ederdiMecnûn-ı hazîni yâd ederdiKim bu delü hükme olmayıp râmHalka bizi eyler oldı bed-nâmPeyveste yeter bize belâsıNevfel gazabından et kıyâsıÇün mahz-ı şer oldı zât-ı ef‘îVâcib görinür müdâm def‘iHer niçe ki tende cânı vardurNâmûsumuza ziyânı vardurNâmûs bizüm değül senündürDef‘ eyleye gör ki düşmenündürÇünkim zararında gördiler nef‘Azm eylediler ki edeler def‘Yâdun değül eyle oğlunı yâdKıl çâre ki düşmen olmaya şâdOl pîr düşüp min ıztırâbaNâ-çâr özin verüp azâbaSahrâlara dutdı seyl tek rûCehd ile yöğürdi gezdi her sûMenzil menzil sirişki kanınRehber kılup istedi nişânınÇün geceye gündüz oldı tağyîrOldı gece zulmeti cihân-gîrRef‘ oldı alâme-i menâzilOl pîre tereddüd oldı müşkilSer-geşte gezerken isteyüp râhBir şu‘le ana görindi nâgâhOl pîrün olup delîl-i râhıRûz etdi ol od şeb-i siyâhıSandı odı yanduran ArâbdurHayl ü haşem ol oda sebebdürPervâne kimi yüz urdı nâraÇün yetdi ve eyledi nezâreGördi ki bu şu‘le bir nefesdürNe şu‘le-i cirm-i hâr ü hasdürMecnûndur bu ki âh-ı ser-keşÇekmiş urmış cihâna âteşKat‘-ı nazar eylemiş cihândanGeçmiş ser ü çeşm ü cism ü cândanNe mülk ne mâl cüst ü cûsıNe ata ne ana ârzûsıGetmiş yele berg-i i‘tibârıOl kalmış ü merg intizârıOl pîr çü gördi oğlı hâlinTökdi ruh-i zerde eşk-i âlinYanında oturdı zâr ü gam-nâkEl urdı ki çehresin ede pâkOl şîfte açdı çeşm-i pür-nemKimsen dedi ey menümle hem-demGer elçi isen yetür peyâmunVer müjdesin ol meh-i tamâmunV’er yolcu isen oturma gâfilAzm eyle gözet bir özge menzilOl pîr tazarru‘ etdi âğâzK’ey nakd-i hayâta kîse-perdâzMen dürcem ü sen dür-i şeb-efrûzYa‘nî atanem men-i seyeh-rûzEy hâsıl-ı mezra‘-ı vücûdumV’ey ömr ticâretinde sûdumEy cevher-i cânumun behâsıV’ey dîde-i bahtumun ziyâsıDerdüm olasen menüm penâhumFahrum şerefüm ümîd-gâhumMenden bu serîr olanda hâlîSen olasen ehl-i mülke vâlîHalk ede seni görende yâdumBâkî senün ile ola adumGer tıflığunda mest bî-bâkSahrâya düşüp yahan kılup çâkOldun reh-i aşk içinde meşhûrMa‘zûr idün ol zamanda ma‘zûrHer vaktdedür bir emr gâlibHer ahddedür bir iş münâsibNev-reslere aşk bir hünerdürSer-hadd-i kemâle râh-berdürHâlâ ki makâm-ı akl buldunTahsîl-i kemâle kâbil oldunSenden ne revâ bu mâcerâlarSermâye-i ayb olan sadâlarGer gâfil idün ol imdi âkilSahrâlara düşme gezme gâfilVahşîler ile nedür bu birliğİnsân ile hoş değül mi dirliğGör vahş ile vahş tayr ile tayrHem-cins ile hoşdur eylemek seyrRahm et men-i zâr ü nâ-murâdaKoyma bu meşakkat ü belâdaKâfûr veş oldı müşg-i nâbumBu subhda sensen âftâbumOlmak elifüm karîne-i dâlMeylüm sana olmağınadur dâlDevrân sitemiyle câna yetdümMen özge diyâr azmin etdümGel tapşurayum sana makâmumZabt eyle bisât-ı ihtirâmumNe sûd hemîşe mestliğdenNe fâide büt-perestliğdenEy mest kemâl-i hiddetündenYohdur haberün kabâhatündenOl lahza ki hûşyâr olursenElbette ki şerm-sâr olursenEy bütkedeler sanem-perestiÇün ref‘ ola bu hicâb-ı mestîMezmûm olup etdüğüm bu hâletElbette sana verür hacâletBir dilbere ver gönül ki dâimBünyâd-ı sebâtı ola kâimGer olsa yolında bu cihân hâkDâmânı ola gubârdan pâkSen saydı olan huceste şehbâzHer lahza kılur bir elde pervâzGeh Nevfeledür mutî‘-i fermânGeh İbni Selâma mûnis-i cânSen beyle belâlara giriftârOl eyle çerâğ-ı bezm-i ağyârŞerm eyle bu aşk-bâzlığdanBî-fâide cân-güdâzlığdanYohdur çü bekâsı rûzgârunFarz eyle ki oldı yâr yârunVasl etme anunla kim bilürsenBir gün olur ondan ayrılursenTerk eyle bu herze herze seyriYâd eyle İlâhı anma gayriKim nefse meâd ü merca‘ oldurKat‘ et ana söz ki makta‘ oldurHak sun‘ına dehr kâr-gehdürMunda amel etmemek günehdürHer kime gerek gelen mahaldeBu kâr-geh içre bir ameldeHer kim ne amel kılursa bünyâdMüzdini verür amelce ÜstâdEy kâr-geh-i cihâna dâhilSen hem amel eyle olma kâhilVakt oldı sefer kılam cihândanÂvâre olam bu hâk-dândanVakt oldı verem fenâya tahtumKadr ile çekem bekâya rahtumGel yanuma eyle fikr hâlümBîgâneye verme mülk ü mâlümÇoh genc yığınca çekmişem rencKoyma ki nasîb-i gayr ola gencAşkun bilürem ki beyle kalmazDâim seni gam bu hâle salmazBahtun uyananda bu yuhudanHırsun yorulanda cüst ü cûdanKorhum bu ki özge ola hâlümDünyâda ne men kalam ne mâlüm