Leylâ Vü Mecnûn 2001-2100

Cefâ-yı çerh-i kec-reftâr elinden var min derdümBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem

Gehî şevk-i visâl ü geh belâ-yı hecr ile zâremÖzüm hem bilmezem derdüm nedür men niçe bîmârem

Gam-ı aşk içre min dermân yoh derde giriftâremBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem

Cüdâ senden belâ vü derd-i hicrân ile dutdum hûKılur her dem mana bî-dâd derd ayru belâ ayru

Belâ vü derde düşdüm rûzgârum beyle hâlüm buBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem

Tabîb-i akla çoh izhâr kıldum derd-i pinhânıMen-i bîmâra kat‘â olmadı bir sıhhat imkânı

Ezelden var min derdüm yohdur hîç dermânıBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem

Fuzûlî her zaman bir ta‘n ile bağrum kılursen kanAceb bilmez misen aşkdan geçmek değül âsân

Bilürsen düşmişem bir derde kim yohdur ana dermânBu yetmez mi ki bir derd arturursen derdüme sen hem

Tamâmî-i sühan

Yazıldı çü nâmeye gam-ı dilZeyde dedi ey hakîm-i kâmil

Ta‘vîzün ile hoş oldı hâlümZâil oluben gam ü melâlüm

Hattun mana nüsha-i şifâdurTa‘vîzün eser kılur duâdur

Her gün gel yaz beyle ta‘vîzTâ sıhhate bulmak ola ümmîz

Bir yazılu nüsha var mendeBi’llâh bile al anı gedende

Gerçi bilürem anı ki hatdurBilmen ki sahîh ya galatdur

Ağlâtına ver kemâl-i îzâhGer var ise sehvi eyle ıslâh

Takrîb ile verdi Zeyde mektûbBeyle gerek ehl-i akla üslûp

Mecnûna çü nâme oldı vâsılDür gördi akîkine mukâbil

Mefhûmdan etdi kesb-i maksûdLeylî tarafından oldı hoşnûd

Bu Mecnûnı atâsı sahrâda bulduğıdur ve Nasîhatle ıslâhından âciz olduğıdur

Tahrîr kılanda ehl-i inşâBeyle bu misâle çekdi tuğrâ

Kim gussa-i dehr mübtelâsıMecnûn-ı şikestenün atası

Kalmışdı melâlet içre dün günNe güni gün idi ne düni dün

Getmişdi elinden ihtiyârıGündüz sabrı gece karârı

Kılmazdı tereddüdinde taksîrBulmazdı bu derde hîç tedbîr

Bir gün anı etdiler haberdârK’ey pîr-i şikeste-i dil-efgâr

Dün Leylî atası ol siyeh-dilOl mün‘im-i sifle pîr-i câhil

Ser-hayli yanında dâd ederdiMecnûn-ı hazîni yâd ederdi

Kim bu delü hükme olmayıp râmHalka bizi eyler oldı bed-nâm

Peyveste yeter bize belâsıNevfel gazabından et kıyâsı

Çün mahz-ı şer oldı zât-ı ef‘îVâcib görinür müdâm def‘i

Her niçe ki tende cânı vardurNâmûsumuza ziyânı vardur

Nâmûs bizüm değül senündürDef‘ eyleye gör ki düşmenündür

Çünkim zararında gördiler nef‘Azm eylediler ki edeler def‘

Yâdun değül eyle oğlunı yâdKıl çâre ki düşmen olmaya şâd

Ol pîr düşüp min ıztırâbaNâ-çâr özin verüp azâba

Sahrâlara dutdı seyl tek rûCehd ile yöğürdi gezdi her sû

Menzil menzil sirişki kanınRehber kılup istedi nişânın

Çün geceye gündüz oldı tağyîrOldı gece zulmeti cihân-gîr

Ref‘ oldı alâme-i menâzilOl pîre tereddüd oldı müşkil

Ser-geşte gezerken isteyüp râhBir şu‘le ana görindi nâgâh

Ol pîrün olup delîl-i râhıRûz etdi ol od şeb-i siyâhı

Sandı odı yanduran ArâbdurHayl ü haşem ol oda sebebdür

Pervâne kimi yüz urdı nâraÇün yetdi ve eyledi nezâre

Gördi ki bu şu‘le bir nefesdürNe şu‘le-i cirm-i hâr ü hasdür

Mecnûndur bu ki âh-ı ser-keşÇekmiş urmış cihâna âteş

Kat‘-ı nazar eylemiş cihândanGeçmiş ser ü çeşm ü cism ü cândan

Ne mülk ne mâl cüst ü cûsıNe ata ne ana ârzûsı

Getmiş yele berg-i i‘tibârıOl kalmış ü merg intizârı

Ol pîr çü gördi oğlı hâlinTökdi ruh-i zerde eşk-i âlin

Yanında oturdı zâr ü gam-nâkEl urdı ki çehresin ede pâk

Ol şîfte açdı çeşm-i pür-nemKimsen dedi ey menümle hem-dem

Ger elçi isen yetür peyâmunVer müjdesin ol meh-i tamâmun

V’er yolcu isen oturma gâfilAzm eyle gözet bir özge menzil

Ol pîr tazarru‘ etdi âğâzK’ey nakd-i hayâta kîse-perdâz

Men dürcem ü sen dür-i şeb-efrûzYa‘nî atanem men-i seyeh-rûz

Ey hâsıl-ı mezra‘-ı vücûdumV’ey ömr ticâretinde sûdum

Ey cevher-i cânumun behâsıV’ey dîde-i bahtumun ziyâsı

Derdüm olasen menüm penâhumFahrum şerefüm ümîd-gâhum

Menden bu serîr olanda hâlîSen olasen ehl-i mülke vâlî

Halk ede seni görende yâdumBâkî senün ile ola adum

Ger tıflığunda mest bî-bâkSahrâya düşüp yahan kılup çâk

Oldun reh-i aşk içinde meşhûrMa‘zûr idün ol zamanda ma‘zûr

Her vaktdedür bir emr gâlibHer ahddedür bir iş münâsib

Nev-reslere aşk bir hünerdürSer-hadd-i kemâle râh-berdür

Hâlâ ki makâm-ı akl buldunTahsîl-i kemâle kâbil oldun

Senden ne revâ bu mâcerâlarSermâye-i ayb olan sadâlar

Ger gâfil idün ol imdi âkilSahrâlara düşme gezme gâfil

Vahşîler ile nedür bu birliğİnsân ile hoş değül mi dirliğ

Gör vahş ile vahş tayr ile tayrHem-cins ile hoşdur eylemek seyr

Rahm et men-i zâr ü nâ-murâdaKoyma bu meşakkat ü belâda

Kâfûr veş oldı müşg-i nâbumBu subhda sensen âftâbum

Olmak elifüm karîne-i dâlMeylüm sana olmağınadur dâl

Devrân sitemiyle câna yetdümMen özge diyâr azmin etdüm

Gel tapşurayum sana makâmumZabt eyle bisât-ı ihtirâmum

Ne sûd hemîşe mestliğdenNe fâide büt-perestliğden

Ey mest kemâl-i hiddetündenYohdur haberün kabâhatünden

Ol lahza ki hûşyâr olursenElbette ki şerm-sâr olursen

Ey bütkedeler sanem-perestiÇün ref‘ ola bu hicâb-ı mestî

Mezmûm olup etdüğüm bu hâletElbette sana verür hacâlet

Bir dilbere ver gönül ki dâimBünyâd-ı sebâtı ola kâim

Ger olsa yolında bu cihân hâkDâmânı ola gubârdan pâk

Sen saydı olan huceste şehbâzHer lahza kılur bir elde pervâz

Geh Nevfeledür mutî‘-i fermânGeh İbni Selâma mûnis-i cân

Sen beyle belâlara giriftârOl eyle çerâğ-ı bezm-i ağyâr

Şerm eyle bu aşk-bâzlığdanBî-fâide cân-güdâzlığdan

Yohdur çü bekâsı rûzgârunFarz eyle ki oldı yâr yârun

Vasl etme anunla kim bilürsenBir gün olur ondan ayrılursen

Terk eyle bu herze herze seyriYâd eyle İlâhı anma gayri

Kim nefse meâd ü merca‘ oldurKat‘ et ana söz ki makta‘ oldur

Hak sun‘ına dehr kâr-gehdürMunda amel etmemek günehdür

Her kime gerek gelen mahaldeBu kâr-geh içre bir amelde

Her kim ne amel kılursa bünyâdMüzdini verür amelce Üstâd

Ey kâr-geh-i cihâna dâhilSen hem amel eyle olma kâhil

Vakt oldı sefer kılam cihândanÂvâre olam bu hâk-dândan

Vakt oldı verem fenâya tahtumKadr ile çekem bekâya rahtum

Gel yanuma eyle fikr hâlümBîgâneye verme mülk ü mâlüm

Çoh genc yığınca çekmişem rencKoyma ki nasîb-i gayr ola genc

Aşkun bilürem ki beyle kalmazDâim seni gam bu hâle salmaz

Bahtun uyananda bu yuhudanHırsun yorulanda cüst ü cûdan

Korhum bu ki özge ola hâlümDünyâda ne men kalam ne mâlüm