Leylâ Vü Mecnûn 1701-1800

Gel mülküne bâğuna güzer kılMahsûl ü menâfi‘e nazar kılMunı deyüp ol garîb ü hayrânDutdı reh-i bâdiye kemâ-kânBu İbni Selâmun Leylî visâline râğıb olduğıdur ve Bu da‘vâda subh-ı ümmîdi kâzib olduğıdurSâkî bize râhat-ı revân verCânsuzlara himmet eyle cân verKıl mest bizi mey-i mugândanEvvel hoş ü hurrem eyle andanSor kim nişedür sebât-ı âlemEncâm-ı ferah nihâyet-i gamDünyâ işi i‘tibârsuzdurÇerhün revişi karârsuzdurÇoh kimsene genc içün çeker rencGayrine nasîb olur anun gencGör anı ki her nihâl-i ser-keşSudandur ü sarfın eyler âteşTakdîredür asl-ı emr mensûbHoşdur bu ki tâlib ola MatlûbÇün İbni Selâm bildi hâliMeydân-ı murâdı gördi hâlîCem‘ etdi ekâbirin diyârunA‘yânını ehl-i rûzgârunGönderdi nikâh içün besî mâlŞart etdügin etdi cümle irsâlMin zerrîn-na‘l rahş-ı tâzîMısrî vü Irâkî vü HicâzîMin câriye vü gulâm-ı zîbâPîrâyeleri harîr ü dîbâMin nâka nebât-ı kand yüklüNesrîn derilü benefşe tüglüMin tabla abîr ü anber ü müşgYüz yük güher-i ter ü zer-i huşgEsbâb-ı nikâh olup revâneKâbîni kesildi nakd-i cânaLeylî bu cefâdan oldı âgâhKim buldı bahârına hazân râhÜmmidi gözine doldı toprağMaksûd nihâli tökdi yaprağAks-i garaz oldı sûret-i hâlİdbâra mübeddel oldı ikbâlGül ister iken sataşdı hâraNûr ister iken dutuşdı nâraEfgân ile mâtem etdi sûrıMâtem-kede mahfil-i sürûrıMeşşâta silerdi zülf ü hâlinArturmağa zîb ile cemâlinOl âh u sirişk ile demâdemHâli güm ederdi zülfi derhemEğmezdi hilâli vesmeye başGözden giderürdi sürmesin yaşGîsûsı çekerdi şâneden serBir bâr idi gerdeninde gevherGözgüye keder verürdi âhıZulmât-ı hat istemezdi mâhıPâ-bûsına bulmayup hınâ destKılmışdı nekâreni üni pestİklîle ruhı ururdı âteşBuy-i hoş ana gelürdi nâhoşTa‘ne tikeninden etmeyüp bâkGül kimi kılurdı geydüğin çâkHer lahza kılurdı âh ü feryâdDerdi ki elünden ey felek dâdSenden bu midi menüm murâdumDevrânuna bağlu i‘tikâdumVaslını tevakku‘ etdüğüm yârBi’llâh bu değül yanılma zinhârOl nakş-ı sahîfe-i vefâdurBu tarz-ı cerîde-i fenâdurOl garka-i bahr-ı zevk-i cândurBu mahv-ı tena‘‘um-ı cihândurOl hayr yolına râh-berdürBu başladuğı tarîk şerdürCânânesi içün ol diler cânÖz cânı içün diler bu cânânMen anunem ol menüm ezeldenSahla bu alâkanı haleldenEy çerh bu akd olanda muhkemBelkim yoh idün arada sen hemGel terk-i tegallüb ü sitem kılTanrını arada gör kerem kılVerme kavîye zaîf mâlinDüşmenlere dûstlar halâlinMecnûnumı sanma kimseden kemBir merd-i reh-i belâdur ol hemEy İbni Selâm-ı bî-ser-encâmBilsen sana mekr edüpdür eyyâmMecnûna koyupdur ad LeylîEyler seni ola kim tesellîSen kâm-ı dil iste men belâyemSen genc dile men ejdehâyemAmmâ demezem işün hatâdurNisbet mana gâyet-i atâdurKurtar meni atadan anadanBir gam yeğ olur iki belâdanDerd ile kılurdu nâle vü âhEsbâb-ı tecümmülinden ikrâhDevrândan edüp figân ü feryâdBu şi‘ri ohurdı ol perî-zâdBu gazel Leylî dilindendürHilâf-ı re’yüm ile ey felek medâr etdünMeni gül ister iken mübtelâ-yı hâr etdünMürûr-ı ömrde bir dönmedün murâdum ileDöne döne mana zulm etmeği şiâr etdünİhânetümde nedür bilmezem murâdun kimAzîz-i âlem iken hâr ü hâk-sâr etdünÜmîd-vâr idüm evvel ki bir neşât göremBinâ-yı mihnetümi şimdi üstüvâr etdünCefâ eliyle kılup çâk perde-i sabrumNihân olan gamumı halka âşikâr etdünVefâda vermeğe cân vermedün mana mühletMeni bu ahd vefâsında şerm-sâr etdünBir özgeni mana yâr eylemekdesen gûyâMenümle yâr olanı özge ile yâr etdünMeğer bilindi Fuzûlî sana felek hâliKi varını bu cihânun yoh i‘tîbar etdünTamâmî-i sühanOl nev‘ görenler ıztırâbınTezyîn ü cilâdan ictinâbınEylerler idi gümân ki ol zârBir özge belâyadur giriftârKılmışdı ol âftâbı muztarHecr-i peder ü firâk-ı mâderDerlerdi hakundur ey semen-bûyDutmışdun atan anan ile hûyHâlâ ki bulardan ayrılursenGurbet sitem olduğın bilürsenEfgânuna hiç men‘ yohdurSen kimi yanan firâka çohdurAmmâ bu imiş çü halka âdetSen hem cezâ eyleme ziyâdetKız dâim ata evinde kalmazPeyveste anaya mihr salmazLâzım mey-i gaflet eyleyüp nûşEylersen atan anan ferâmûşLeylî bu söze kılurdı ikrârDemezdi bir özge mihnetüm varGörmezdi özine anı lâyıkKim ta‘ne ede ana halâyıkKız her niçe olsa yâra tâlibElbette gerek hayâsı gâlibEl ta‘nesi ile hâh ü nâ-hâhTeklîfe düşüp bezendi ol mâhBir ehl-i hayâ min ehl-i ibrâmİsyân ile olmaz iş ser-encâmOl zîver ü zeyne zib ü zînetBir şekl ile verdi zîb-i sûretKim anı görende derdi gerdûnİnsâf kemâl-i sabr-ı MecnûnPîrâyesüz idi ol meh âfetPîrâyeden arturup letâfetBir hadde erişdi âftâbıKim oldı nikâbı hüsni tâbıÇün dutdı arûs-ı halvet-i şâmTemkîn ile halvetinde ârâmZulmât ziyâya oldı gâlibYandurdı meşâilin kevâkibEncüm güheri olup şeb-efrûzKıldı şeb-i târı gayret-i rûzGül-çehre sanemler oldılar cem‘Her bir sanemün elinde bir şem‘Resm-i tarab etdiler mürettebBeş yüz büt-i gül-ruh ü şeker-lebYüz gonca dehenlü mâh-pâreGül suyı seperdi reh-güzâraYüz gül-ruh elinde micmer-i ûdEylerdi havânı anber-âlûdYüz mâh-likâ olup gınâ- sazKoşmışdı sadâ-yı sâza âvâzYüz nergis-i mest gezdürüp câmAhbâba verürdi câm-ı gül-fâmYüz gül başı üzre yüz tabak zerOlmışdı nisâr içün mukarrerBir taht-ı revân içinde LeylîNe şevket ü ne şükûha meyliHer lahza figân ü âh ederdiSer-geşte vü muztarib gederdiEndîşe-i zevk u ayşden pâkSeyl içre sağın gederdi hâşâkÇün yetdi harem-serâya ol mâhDağıldı olan refîk ü hem-râhGül halveti oldı sahn-ı gül-zârDûr oldı bisâtdan has ü hârBaht İbni Selâmı etdi âgâhKim oldı sana müsellem ol mâhOl tâlib-i gevher-i yegâneGevher hevesiyle girdi kânaNe gördi nikâb içinde bir nûrGözden ruh-i dil-fürûzı mestûrGerm oldı mahabbetün merâkıDeprendi visâle iştiyâkıEl urdı ki aça ol nikâbıRef‘ eyleye ortadan hicâbıLeylî dedi ey harîf-i kâbilSensen ser ü server-i kabâilEvsâfun eşitmişem ziyâdeKâmilsen edebde vü hayâdaMâ‘lûm edübem ki Kâf-tâ-Kâfİnsâfuna el verüpdür insâfMen kim değülem ganî fakîremMihmân demeyem sana esîremZulm eylemek etme bir esîreİzhâr-ı terahhum et fakîre