Leylâ Vü Mecnûn 1701-1800
Gel mülküne bâğuna güzer kılMahsûl ü menâfi‘e nazar kıl
Munı deyüp ol garîb ü hayrânDutdı reh-i bâdiye kemâ-kân
Bu İbni Selâmun Leylî visâline râğıb olduğıdur ve Bu da‘vâda subh-ı ümmîdi kâzib olduğıdur
Sâkî bize râhat-ı revân verCânsuzlara himmet eyle cân ver
Kıl mest bizi mey-i mugândanEvvel hoş ü hurrem eyle andan
Sor kim nişedür sebât-ı âlemEncâm-ı ferah nihâyet-i gam
Dünyâ işi i‘tibârsuzdurÇerhün revişi karârsuzdur
Çoh kimsene genc içün çeker rencGayrine nasîb olur anun genc
Gör anı ki her nihâl-i ser-keşSudandur ü sarfın eyler âteş
Takdîredür asl-ı emr mensûbHoşdur bu ki tâlib ola Matlûb
Çün İbni Selâm bildi hâliMeydân-ı murâdı gördi hâlî
Cem‘ etdi ekâbirin diyârunA‘yânını ehl-i rûzgârun
Gönderdi nikâh içün besî mâlŞart etdügin etdi cümle irsâl
Min zerrîn-na‘l rahş-ı tâzîMısrî vü Irâkî vü Hicâzî
Min câriye vü gulâm-ı zîbâPîrâyeleri harîr ü dîbâ
Min nâka nebât-ı kand yüklüNesrîn derilü benefşe tüglü
Min tabla abîr ü anber ü müşgYüz yük güher-i ter ü zer-i huşg
Esbâb-ı nikâh olup revâneKâbîni kesildi nakd-i câna
Leylî bu cefâdan oldı âgâhKim buldı bahârına hazân râh
Ümmidi gözine doldı toprağMaksûd nihâli tökdi yaprağ
Aks-i garaz oldı sûret-i hâlİdbâra mübeddel oldı ikbâl
Gül ister iken sataşdı hâraNûr ister iken dutuşdı nâra
Efgân ile mâtem etdi sûrıMâtem-kede mahfil-i sürûrı
Meşşâta silerdi zülf ü hâlinArturmağa zîb ile cemâlin
Ol âh u sirişk ile demâdemHâli güm ederdi zülfi derhem
Eğmezdi hilâli vesmeye başGözden giderürdi sürmesin yaş
Gîsûsı çekerdi şâneden serBir bâr idi gerdeninde gevher
Gözgüye keder verürdi âhıZulmât-ı hat istemezdi mâhı
Pâ-bûsına bulmayup hınâ destKılmışdı nekâreni üni pest
İklîle ruhı ururdı âteşBuy-i hoş ana gelürdi nâhoş
Ta‘ne tikeninden etmeyüp bâkGül kimi kılurdı geydüğin çâk
Her lahza kılurdı âh ü feryâdDerdi ki elünden ey felek dâd
Senden bu midi menüm murâdumDevrânuna bağlu i‘tikâdum
Vaslını tevakku‘ etdüğüm yârBi’llâh bu değül yanılma zinhâr
Ol nakş-ı sahîfe-i vefâdurBu tarz-ı cerîde-i fenâdur
Ol garka-i bahr-ı zevk-i cândurBu mahv-ı tena‘‘um-ı cihândur
Ol hayr yolına râh-berdürBu başladuğı tarîk şerdür
Cânânesi içün ol diler cânÖz cânı içün diler bu cânân
Men anunem ol menüm ezeldenSahla bu alâkanı halelden
Ey çerh bu akd olanda muhkemBelkim yoh idün arada sen hem
Gel terk-i tegallüb ü sitem kılTanrını arada gör kerem kıl
Verme kavîye zaîf mâlinDüşmenlere dûstlar halâlin
Mecnûnumı sanma kimseden kemBir merd-i reh-i belâdur ol hem
Ey İbni Selâm-ı bî-ser-encâmBilsen sana mekr edüpdür eyyâm
Mecnûna koyupdur ad LeylîEyler seni ola kim tesellî
Sen kâm-ı dil iste men belâyemSen genc dile men ejdehâyem
Ammâ demezem işün hatâdurNisbet mana gâyet-i atâdur
Kurtar meni atadan anadanBir gam yeğ olur iki belâdan
Derd ile kılurdu nâle vü âhEsbâb-ı tecümmülinden ikrâh
Devrândan edüp figân ü feryâdBu şi‘ri ohurdı ol perî-zâd
Bu gazel Leylî dilindendür
Hilâf-ı re’yüm ile ey felek medâr etdünMeni gül ister iken mübtelâ-yı hâr etdün
Mürûr-ı ömrde bir dönmedün murâdum ileDöne döne mana zulm etmeği şiâr etdün
İhânetümde nedür bilmezem murâdun kimAzîz-i âlem iken hâr ü hâk-sâr etdün
Ümîd-vâr idüm evvel ki bir neşât göremBinâ-yı mihnetümi şimdi üstüvâr etdün
Cefâ eliyle kılup çâk perde-i sabrumNihân olan gamumı halka âşikâr etdün
Vefâda vermeğe cân vermedün mana mühletMeni bu ahd vefâsında şerm-sâr etdün
Bir özgeni mana yâr eylemekdesen gûyâMenümle yâr olanı özge ile yâr etdün
Meğer bilindi Fuzûlî sana felek hâliKi varını bu cihânun yoh i‘tîbar etdün
Tamâmî-i sühan
Ol nev‘ görenler ıztırâbınTezyîn ü cilâdan ictinâbın
Eylerler idi gümân ki ol zârBir özge belâyadur giriftâr
Kılmışdı ol âftâbı muztarHecr-i peder ü firâk-ı mâder
Derlerdi hakundur ey semen-bûyDutmışdun atan anan ile hûy
Hâlâ ki bulardan ayrılursenGurbet sitem olduğın bilürsen
Efgânuna hiç men‘ yohdurSen kimi yanan firâka çohdur
Ammâ bu imiş çü halka âdetSen hem cezâ eyleme ziyâdet
Kız dâim ata evinde kalmazPeyveste anaya mihr salmaz
Lâzım mey-i gaflet eyleyüp nûşEylersen atan anan ferâmûş
Leylî bu söze kılurdı ikrârDemezdi bir özge mihnetüm var
Görmezdi özine anı lâyıkKim ta‘ne ede ana halâyık
Kız her niçe olsa yâra tâlibElbette gerek hayâsı gâlib
El ta‘nesi ile hâh ü nâ-hâhTeklîfe düşüp bezendi ol mâh
Bir ehl-i hayâ min ehl-i ibrâmİsyân ile olmaz iş ser-encâm
Ol zîver ü zeyne zib ü zînetBir şekl ile verdi zîb-i sûret
Kim anı görende derdi gerdûnİnsâf kemâl-i sabr-ı Mecnûn
Pîrâyesüz idi ol meh âfetPîrâyeden arturup letâfet
Bir hadde erişdi âftâbıKim oldı nikâbı hüsni tâbı
Çün dutdı arûs-ı halvet-i şâmTemkîn ile halvetinde ârâm
Zulmât ziyâya oldı gâlibYandurdı meşâilin kevâkib
Encüm güheri olup şeb-efrûzKıldı şeb-i târı gayret-i rûz
Gül-çehre sanemler oldılar cem‘Her bir sanemün elinde bir şem‘
Resm-i tarab etdiler mürettebBeş yüz büt-i gül-ruh ü şeker-leb
Yüz gonca dehenlü mâh-pâreGül suyı seperdi reh-güzâra
Yüz gül-ruh elinde micmer-i ûdEylerdi havânı anber-âlûd
Yüz mâh-likâ olup gınâ- sazKoşmışdı sadâ-yı sâza âvâz
Yüz nergis-i mest gezdürüp câmAhbâba verürdi câm-ı gül-fâm
Yüz gül başı üzre yüz tabak zerOlmışdı nisâr içün mukarrer
Bir taht-ı revân içinde LeylîNe şevket ü ne şükûha meyli
Her lahza figân ü âh ederdiSer-geşte vü muztarib gederdi
Endîşe-i zevk u ayşden pâkSeyl içre sağın gederdi hâşâk
Çün yetdi harem-serâya ol mâhDağıldı olan refîk ü hem-râh
Gül halveti oldı sahn-ı gül-zârDûr oldı bisâtdan has ü hâr
Baht İbni Selâmı etdi âgâhKim oldı sana müsellem ol mâh
Ol tâlib-i gevher-i yegâneGevher hevesiyle girdi kâna
Ne gördi nikâb içinde bir nûrGözden ruh-i dil-fürûzı mestûr
Germ oldı mahabbetün merâkıDeprendi visâle iştiyâkı
El urdı ki aça ol nikâbıRef‘ eyleye ortadan hicâbı
Leylî dedi ey harîf-i kâbilSensen ser ü server-i kabâil
Evsâfun eşitmişem ziyâdeKâmilsen edebde vü hayâda
Mâ‘lûm edübem ki Kâf-tâ-Kâfİnsâfuna el verüpdür insâf
Men kim değülem ganî fakîremMihmân demeyem sana esîrem
Zulm eylemek etme bir esîreİzhâr-ı terahhum et fakîre