Leylâ Vü Mecnûn 1501-1600

K’ey tâife-i bülend-pâyeBî-gâneliğ etmen âşinâyaEdüp meni iltifâta memnûnLeylîni edün refîk-i MecnûnOl lâle ise bu nesterendürŞimşâd ise ol bu nârvendürOl muna bu anadur sezâ-vârEy ehl-i garaz nedür bu âzârKâm olsa nizâsuz müyesserHa genc-i dür ü hizâne-i zerV’er olsa bu hayr işde te’hîrHa ta‘n-ı sinân ü darb-ı şemşîrOl kavme çü rûşen oldı ahvâlOldı bu cevâb olardan irsâlKim bizde cünûn ilâcı yohdurDivâneler ihtiyâcı yohdurGenc ü zere eyleme tefâhurBesdür bize gencümüzdeki dürLâf ile kılıçdan urmagıl demKim var kılıcumuz bizüm hemBu Nevfel’ün Leylî haşemiyle rezm etdüğidür ve Rezmde mağlûb olup sulha azm etdüğidürNevfel ki eşitdi ol cevâbıTerk eyledi şâhed ü şarâbıCem‘ etdi sipâh-ı bî-nihâyetÇaldurdı nefîr ü çekdi râyetOl kavm hem oldılar haberdârCem‘ eylediler sipâh-ı hûn-hârRef‘ oldı iki tarafdan âzermHengâme-i rezmi etdiler germBir subh ki kıldı husrev-i RûmŞâm ehline Hind fethini şûmSeyyâreden aldı mihr meydânSaldı kılıç u getürdi kalhanGün hançeri oldı âşikâreGerdûn zırıhını etdi pâreSatranc-sıfat ol iki leşkerBirbirine durdılar berâberGeh nîze kılurdı cân-sitânlığGeh nâvek ederdi hûn-feşânlığOl benzer idi kad-i nigâraBu gamze-i dil-firîb-i yâraEylerdi zebân-ı ta‘n-ı şemşîrAhvâl-i adem vücûda takrîrAhvâline halkun ağlayup zârÇeşm-i zırıh olmış idi hûn-bârGürz ile olurdı hurd her sûCevşenlere üstühân-ı pehlûRezm oldı belâ yağışlu bir mîğRa‘d ü berki tüfeng ile tîğGösterdi güzâr-ı gürz ü peykânKalhanda zırıh zırıhda kalhanMecnûn olara kılup nezâreÇekmişdi özini bir kenâraDurmışdı alem-misâl bî-bâkBir arsada şerm-sâr ü gam-nâkÇekmişdi bu leşker içre râyetOl leşker içün dilerdi nusret Munlar ile hây ü hûy ederdiFeth anlara cüst ü cûy ederdiBu leşker ana muîn ü gam-hârOl tâlib-i feth-i leşker-i yârGer öz sipehinde görse maktûlŞükr eylemeğe olurdı meşgûlV’er görse katîl-i kavm-î dildârDerd ile kılurdı nâle vü zârSebze kimi olsa ger müyesserÖz leşkerine ururdı hançerBir kimse dedi ki ey siyeh-rûzHasmını diler mi kimse fîrûzBiz cân kıluruz yolunda pâ-mâlSen düşmen içün dilersen ikbâlAkla bu iş eylemez delâletGer âkil isen nedür bu hâletMecnûn dedi men fedâ-yı yâremVaslına anun ümîd-vâremÇün leşker-i yârdur kılan rezmOl rezme ne lâyık eylemek azmÇün dûst sipâhıdur eden cengDüşmenliğe hem-râz değüldür âhengHem-râzdur ki bulam visâle fursatYârum tarafından ola nusretCânum ola dûst dil-pezîriYâ küştesi ola yâ esîriBu ma‘rekede neşât-mendemOl silsilede esîr-i bendemMüşkil işe olmışem giriftârAğyârum yâr u yârum ağyârGer katlüme dûst çekse şemşîrYoh mende rızâdan özge tedbîrHoşnûd değül miyem bu hâleKim cân verem ü yetem visâleÇün beyle cevâb eşitdi sâilOl fazl ü kemâle oldı kâilGeldükçe olup ziyâde âşûbAz kaldı ki Nevfel ola mağlûbEl-kıssa müyesser olmayup kâmOl gün cedel oldı subh-tâ-şâmÇün oldı ıyân talîa-i şebMeydân-ı sipihri dutdı kevkebÂsâyişe hâsıl oldu fursatCân almağa merg verdi mühletHer saf bir arada dutdı menzilBirbirine kondılar mukâbilHem-demlere râzın açdı NevfelKim müşkil-i hâlümi kılun hallMen eşca‘-ı ehl-i rûzgâremHurşîd-i sipihr-i kâr-zâremYoh kimsede tâb-ı tîğ-i tîzümEndîşe-i tâkat-ı sitîzümBu rezmde bilmezem nedür hâlKim fethüme nusret eyler ihmâlElbette ki Hak rızâsıdur buBir ehl-i Hakun duâsıdur buArz eylediler ki ey cihân-dârMecnûndan olup mısen haberdârBiz cân kıluruz anun fedâsıA‘dâmuzadur anun duâsıBiz kasd ederüz anun murâdınOl düşmene bağlar i‘tikâdınNevfel ki eşitdi ol kelâmıKalmadı ol emre ihtimâmıBilmişdi ki sâhib-i nazardurElbette dûası mu‘teberdürBildi ki müyesser olmaz ol kâmTe’sîr kılur duâ ser-encâmÇün vasl değüldi hükm-i takdîrMüşkil ki eser vereydi tedbîrVehm etdi ki mün‘akis ola hâlRezminde mubârek olmaya fâlKirdârını görmedi münâsibNezr etdi ki ger olursa gâlibZikr etmeye dahi Leylî adınTerk ede bu emr içün inâdınBu Nevfelün ikinci nevbet rezm edüp gâlip olduğıdur ve Vefâ-yı ahdde kâzib olduğıdurÇün tîğ çeküp mübâriz-i RûmŞâm ehlini etdi emre mahkûmFeth oldı sipâh-ı Türke mensûbOldı Arabın sipâhı mağlûbÂdetçe yine ol iki leşkerRezm etmeği etdiler mukarrerTığ aldı eline pehlevânlarBaşlar kesilüp tökildi kanlarCân eyledi terk-i hâne-i tenOl çıhmağa açdı tîr revzenBaşlarda belânı çoh görüp aklBir özge makâma eyledi naklPeykân sünük içre oldı peyvendGül şâhlarında gonca mânendEl-kıssa hilâf-ı resm-i evvelA‘daya muzaffer oldı NevfelHasm etdi kabül-i hükm-i tâatBaşlandı tazarru‘-ı şefâatLeylînün atası açdı başınDoldurdu gözine kanlu yaşınAcz ile dedi ki ey hudâvendŞâhenşeh-i âdil ü hıred-mendGer Leylî içündür ıztırâbunİkrâh ile vermezem cevâbunAmmâ reh ü resmdür mukarrerBir avrete aybdür iki erLeylî bu haşemde nâm-zeddürAkd ile mukayyed-i ebeddürÇün hükmün eder bu resmi pâ-mâlBârî anı gayre verme sen alGül bergümüzi hevâya vermeNâmûsumuzı fenâya vermeNevfel dedi ey güzîn-i eşrâfYoh mende hilâf-ı adl ü insâfMen mahz-ı mürüvvet ü vefâyemGencîne-i gevher-i atâyemBî-dâd ü sitem değül şiârumAdl içre tamâmdur ıyârumMen hem hacîlem bu mâcerâdanÂcizlere kılduğum cefâdanHakkâ bu değüldi i‘tikâdumKim hâsıl edem men öz murâdumBir sınmışa mûmyâ dilerdümBir haste içün şifâ dilerdümGördüm görinür bu emr müşkilBîmâr değül ilâca kâbilBî-dâddan olmışem peşîmânAfv ede meğer bu sehvi SübhânGelmez gözüme iyâl ü mâlünMâlün senün olsun ü iyâlünVar imdi sen eymen ol hatardanMin-ba‘d tevehhüm etme şerdenMunı dedi açdı âlet-i rezmÖz memleketine eyledi azmMecnûn der-i i‘tirâz edüp bâzOl servere ta‘ne etdi âğâzK’ey bîhûde kavlün ü karârunAhdünde bu mıdur i‘tibârunNe fâide sikkesüz diremdenNe sûd netîcesüz keremdenSâyen uludur velî ne hâsılKim feyz değende oldı zâilHer niçe ki etdiler mürââtKim eyleyelüm muna mükâfâtAndan yeğin edelüm sana yârÂsân işüni gel etme düşvârMutlak eser etmedi ana pendZencir-i hevâ kaçan dutar bend