Leylâ Vü Mecnûn 1101-1200

Mecnûn bulup ol makâmdan zevkSaldı anı çerhe neş’e-i şevkSûz ile çeküp ciğerden âvâzArz etdi binâ-yı Kâ‘beye râzK’ey sakfı bülend ü kadri âlîMihrâb-ı eâzım ü eâlîEy kıble-i ehl-i izz ü ikbâlRuhsâr-ı zemîne anberîn hâlEy mağz-ı vefâya kisvetün pûstHem-reng-i pelâs-ı hâne-i dûstEy gül-bün-i gonca-i ibâdetSandûk-ı cevâhir-i saâdetEy dâim olan menümle hem-derdAmmâ ne menüm kimi cihân-gerdGöğsine uran Hacer kimi daşZemzem kimi gözden ahıdan yaşPeyveste siyeh kılan libâsınGönlinde nihân dutan hevâsınBi’llâh kimesen bu yerde âşıkSöyle ki enîsünem muvâfıkOlmış sana aşk feyzi hâsılKılmış seni kıble-i kabâilYâ Rab bû harem-serâ hakiyçünBu ma‘bed-i pür-safâ hakiyçünKıl mende binâ-yı aşkı dâimMânend-i esâs-ı Kâ‘be kâimSal gönlüme derd-i aşkdan gamHer lahza vü her zamân ü her demAşk içre müdâm şevküm arturŞevk ile hemîşe zevküm arturHer handa ki âlem içre gam varKıl gönlümi ol gama giriftârEndîşe-i akldan cüdâ kılAşk ile hemîşe âşinâ kılArtur mana zevk ü şevk-ı LeylîDâim mana anda kıl tecellîÇohdur benî Âdem içre bî-dâdEt gönlümi vahşet ile mu‘tâdBir mülkde ver mana karârıKim yetmeye âdemî gubârıOl zâir-i Kâ‘be-i inâbetİsterdi duâ kılup icâbetTuğyân-ı belâdan etmeyüp fikrBu şi‘r idi her dem etdüği zikrBu gazel Mecnûn dilindendürYâ Rab belâ-yı aşk ile kıl âşinâ meniBir dem belâ-yı aşkdan etme cüdâ meniAz eyleme inâyetüni ehl-i derddenYa‘ni ki çoh belâlara kıl mübtelâ meniOldukça men götürme belâdan irâdetümMen isterem belânı çü ister belâ meniTemkînümi belâ-yı mahabbetde kılma süstTâ dûst ta‘n edüp demeye bî-vefâ meniGetdükçe hüsnin eyle ziyâde nigârumunGeldükçe derdine beter et mübtelâ meniMen handan ü mülâzemet-i i‘tibâr ü câhKıl kâbil-i saâdet-i fakr ü fenâ meniEyle zaîf eyle tenüm fürkatinde kimVaslına mümkün ola yetürmek sabâ meniNahvet kılup nasîb Fuzûlî kimi manaYâ Rab mukayyed eyleme mutlak mana meniBu Mecnûnun Kâ‘beden mürâcaatidür ve Vuhûş ile musâhabetidürBir bir eşidüp sözin atasıBildi ki kabûl olur duâsıEfzûn olur gam ü melâmetMümkin değül oğlına selâmetÇoh kıldı figân ü nâle vü zârOğlından ümîd kesdi nâ-çârOl pîr kalup orada hayrânMecnûn dutuben reh-i beyâbânTenhâ sefer ihtiyâr kıldıAzm-i ser-i kûy-i yâr kıldıGündüz gözi yaşı hâdî-i râhGece yolı şem‘i şu‘le-i âhGerd-i reh-i yârı yâd ederdiGeh otura geh dura gederdiBu Mecnûnun derdini dağa şerh etdüğidür ve Andan nevmîd getdügidürBir dağa erişdi yolda nâgâhKaddine libâs-ı vehm kûtâhTiğinde ukâb-ı çerh kanıMazmûn kemerinde la‘l kânıMün‘im sıfatı libâsı fâhirCeyb ü bagali dolu cevâhirDeryâ kıluben ana tazarru‘Eylerdi zahîresin tevakku‘Sahrâ edüben ana tevellâEylerdi maîşetin temennâOl çeşmeler eyleyüp revâneOlmışdı olara ata aneTa‘zîm ile kılmış anı Hak yâdKur’anda ki el ci‘bâle evtâdMecnûn ana eyleyüp temâşâBir odlu sürûd kıldı inşâOldukda sürûd ile nevâ-sâzAndan hem eşitdi aks-i âvâzSandı ki öziyle hem-nefesdürDedi mana bu refik besdürYüz şükr ki yâr-ı gâr buldumGezdüm bu cihânı yâr buldumAşk odın ana hem etdi rûşenK’ey gûşe-nişîn-i pâk-dâmenSûz-ı ciğerümden oldun âgâhAhsen ahsent bâreka’llahBir âşık-ı mübtelâ imişsenDerd ehline âşinâ imişsenSensen mana hem-dem-i muvâfıkDâğ ile olur hemîşe âşıkBî-dâd ile göğsüne urup daşDerd ile gözünden ahıdup yaşN’oldı sana beyle mest olupsenGam dâmına pây-best olupsenKan ile dolupdurur kenârunNe gülden ola bu lâle-zârınBağrun görürem olupdurur suNe serv-kadün hevâsıdur buGel ağlayalum bu mâcerâyaBir dem koşalum sadâ sadâyaÇün bir dem anunla ağladı zârDerd-i dil-i zârın etdi izhârAzm eyledi hâk-i kûy-ı yâraLeylînün evi olan diyâraBu Mecnûnun gazâl ile mülâkâtıdur ve Aşk bâbında onunla olan hâlâtıdurGördi ki bir avcı dâm kurmışDâmına gazâller yüz urmışOl dâma cefâ-yı çerh-i gaddârBir âhunı eylemiş giriftârBir âhu esîr-i dâmı olmışKan yaşı kara gözine dolmışBoynı kurulu ayağı bağluŞehlâ gözi nemlü cânı dağluAhvâline rahm kıldı MecnûnBandı ana tökdi eşk-i gül-gûnGönline katı gelüp bu bî-dâdYumşak yumşak dedi ki sayyâdRahm eyle bu müşg-bû gazâleRahm etmez mi kişi bu hâleSayyâd bu nâ-tüvâna kıymaKıl cânına rahm câna kıymaSayyâd sakın cefâ yamandurBilmezsen mi ki kana kandurSayyâd mana bağışla kanınYandurma cefâ odına cânınSayyâd dedi budur maâşumAçman ayağın gederse başumKatlinde bu saydun etsem ihmâlEtfâl ü ıyâlüme n’olur hâlMecnûn ana verdi cümle rahtınPâk eyledi berkden dırahtınOl turfe gazâlün açdı bendinŞâd eyledi cân-ı derd-mendinYüz urdı yüzine kıldı efgânGöz sürdi gözine oldı giryânK’ey bâdiye-gerd ü bâd-nâverdNâzük bedeniyle nâz-perverdSen zînet-i her gil-i zemînsenGül kimi lâtif ü nâzenînsenEy sebze-i cûy-bâr-ı vahşetRa‘nâ semen-i bahâr-ı vahşetTenhâ koyma men-i zebûnıOlgıl mana deşt reh-nümûnıGez bir niçe gün menümle hem-râhİnsan deyüp etme menden ikrâhYaşum kimi getme çeşm-i terdenKesme ayağun bu reh-güzerdenSer-çeşme-i çeşmüm eyle menzilSer-menzilümüzden olma gâfilOlsun bebeğüm karâr-gâhunEşk ü müje hâb ile giyâhunEy çeşm-i nigâr yâdigârıSehl eyle mana gam-ı nigârıKıldukda hayâl-i çeşm-i LeylîSen ver men-i hasteye tesellîÇün ol beşeriyyetin unutdıÂhû hem anunla üns dutdıAnun sebebiyle hem çoh âhûSahrâda onunla dutdılar hûBu Mecnûn-ı derd-mendün kebûter ile şerh-i hâlidür ve Andan iltimâs-ı mâ-fi’l-bâlidürBir menzile yetdi zâr ü muztarBir dâmda gördi bir kebûterHer revzen-i dâmı bir der-i gamMin gam müteveccih ana her demMecnûn ana bahdı yandı cânıYaşı kimi cûşa geldi kanıSayyâdına eyledi tazarru‘Kurtarmağın eyledi tevakku‘Seyyâd dedi ki men fakîremFakra bu hamâme tek esîremHâşâ ki bu mürg-i tîz-reftârÂzâd ola men kalam giriftârGer var ise kıymetin edâ kılAndan munı dâmdan rehâ kılEvvel meni eyle gussadan şâdAndan munı dâm-ı gamdan âzâdVar idi kolunda bir dür-i terŞeffâf çü dîde-i kebûterVerdi anı aldı ol esîriÜftâdenün oldı dest-gîriSürdi kademine çeşm-i pür-hûnAnca ki ayağın etdi gül-gûnHer dem ana arz-ı râz ederdiMin nağme-i şevk sâz ederdiK’ey tîz-per ü bülend-pervâzErbâb-ı vefâya mahrem-i râzBu reng-i libâs-ı nîl-fâmunEndûh ü melâmet-i müdâmum