Leylâ Vü Mecnûn 1101-1200

Mecnûn bulup ol makâmdan zevkSaldı anı çerhe neş’e-i şevk

Sûz ile çeküp ciğerden âvâzArz etdi binâ-yı Kâ‘beye râz

K’ey sakfı bülend ü kadri âlîMihrâb-ı eâzım ü eâlî

Ey kıble-i ehl-i izz ü ikbâlRuhsâr-ı zemîne anberîn hâl

Ey mağz-ı vefâya kisvetün pûstHem-reng-i pelâs-ı hâne-i dûst

Ey gül-bün-i gonca-i ibâdetSandûk-ı cevâhir-i saâdet

Ey dâim olan menümle hem-derdAmmâ ne menüm kimi cihân-gerd

Göğsine uran Hacer kimi daşZemzem kimi gözden ahıdan yaş

Peyveste siyeh kılan libâsınGönlinde nihân dutan hevâsın

Bi’llâh kimesen bu yerde âşıkSöyle ki enîsünem muvâfık

Olmış sana aşk feyzi hâsılKılmış seni kıble-i kabâil

Yâ Rab bû harem-serâ hakiyçünBu ma‘bed-i pür-safâ hakiyçün

Kıl mende binâ-yı aşkı dâimMânend-i esâs-ı Kâ‘be kâim

Sal gönlüme derd-i aşkdan gamHer lahza vü her zamân ü her dem

Aşk içre müdâm şevküm arturŞevk ile hemîşe zevküm artur

Her handa ki âlem içre gam varKıl gönlümi ol gama giriftâr

Endîşe-i akldan cüdâ kılAşk ile hemîşe âşinâ kıl

Artur mana zevk ü şevk-ı LeylîDâim mana anda kıl tecellî

Çohdur benî Âdem içre bî-dâdEt gönlümi vahşet ile mu‘tâd

Bir mülkde ver mana karârıKim yetmeye âdemî gubârı

Ol zâir-i Kâ‘be-i inâbetİsterdi duâ kılup icâbet

Tuğyân-ı belâdan etmeyüp fikrBu şi‘r idi her dem etdüği zikr

Bu gazel Mecnûn dilindendür

Yâ Rab belâ-yı aşk ile kıl âşinâ meniBir dem belâ-yı aşkdan etme cüdâ meni

Az eyleme inâyetüni ehl-i derddenYa‘ni ki çoh belâlara kıl mübtelâ meni

Oldukça men götürme belâdan irâdetümMen isterem belânı çü ister belâ meni

Temkînümi belâ-yı mahabbetde kılma süstTâ dûst ta‘n edüp demeye bî-vefâ meni

Getdükçe hüsnin eyle ziyâde nigârumunGeldükçe derdine beter et mübtelâ meni

Men handan ü mülâzemet-i i‘tibâr ü câhKıl kâbil-i saâdet-i fakr ü fenâ meni

Eyle zaîf eyle tenüm fürkatinde kimVaslına mümkün ola yetürmek sabâ meni

Nahvet kılup nasîb Fuzûlî kimi manaYâ Rab mukayyed eyleme mutlak mana meni

Bu Mecnûnun Kâ‘beden mürâcaatidür ve Vuhûş ile musâhabetidür

Bir bir eşidüp sözin atasıBildi ki kabûl olur duâsı

Efzûn olur gam ü melâmetMümkin değül oğlına selâmet

Çoh kıldı figân ü nâle vü zârOğlından ümîd kesdi nâ-çâr

Ol pîr kalup orada hayrânMecnûn dutuben reh-i beyâbân

Tenhâ sefer ihtiyâr kıldıAzm-i ser-i kûy-i yâr kıldı

Gündüz gözi yaşı hâdî-i râhGece yolı şem‘i şu‘le-i âh

Gerd-i reh-i yârı yâd ederdiGeh otura geh dura gederdi

Bu Mecnûnun derdini dağa şerh etdüğidür ve Andan nevmîd getdügidür

Bir dağa erişdi yolda nâgâhKaddine libâs-ı vehm kûtâh

Tiğinde ukâb-ı çerh kanıMazmûn kemerinde la‘l kânı

Mün‘im sıfatı libâsı fâhirCeyb ü bagali dolu cevâhir

Deryâ kıluben ana tazarru‘Eylerdi zahîresin tevakku‘

Sahrâ edüben ana tevellâEylerdi maîşetin temennâ

Ol çeşmeler eyleyüp revâneOlmışdı olara ata ane

Ta‘zîm ile kılmış anı Hak yâdKur’anda ki el ci‘bâle evtâd

Mecnûn ana eyleyüp temâşâBir odlu sürûd kıldı inşâ

Oldukda sürûd ile nevâ-sâzAndan hem eşitdi aks-i âvâz

Sandı ki öziyle hem-nefesdürDedi mana bu refik besdür

Yüz şükr ki yâr-ı gâr buldumGezdüm bu cihânı yâr buldum

Aşk odın ana hem etdi rûşenK’ey gûşe-nişîn-i pâk-dâmen

Sûz-ı ciğerümden oldun âgâhAhsen ahsent bâreka’llah

Bir âşık-ı mübtelâ imişsenDerd ehline âşinâ imişsen

Sensen mana hem-dem-i muvâfıkDâğ ile olur hemîşe âşık

Bî-dâd ile göğsüne urup daşDerd ile gözünden ahıdup yaş

N’oldı sana beyle mest olupsenGam dâmına pây-best olupsen

Kan ile dolupdurur kenârunNe gülden ola bu lâle-zârın

Bağrun görürem olupdurur suNe serv-kadün hevâsıdur bu

Gel ağlayalum bu mâcerâyaBir dem koşalum sadâ sadâya

Çün bir dem anunla ağladı zârDerd-i dil-i zârın etdi izhâr

Azm eyledi hâk-i kûy-ı yâraLeylînün evi olan diyâra

Bu Mecnûnun gazâl ile mülâkâtıdur ve Aşk bâbında onunla olan hâlâtıdur

Gördi ki bir avcı dâm kurmışDâmına gazâller yüz urmış

Ol dâma cefâ-yı çerh-i gaddârBir âhunı eylemiş giriftâr

Bir âhu esîr-i dâmı olmışKan yaşı kara gözine dolmış

Boynı kurulu ayağı bağluŞehlâ gözi nemlü cânı dağlu

Ahvâline rahm kıldı MecnûnBandı ana tökdi eşk-i gül-gûn

Gönline katı gelüp bu bî-dâdYumşak yumşak dedi ki sayyâd

Rahm eyle bu müşg-bû gazâleRahm etmez mi kişi bu hâle

Sayyâd bu nâ-tüvâna kıymaKıl cânına rahm câna kıyma

Sayyâd sakın cefâ yamandurBilmezsen mi ki kana kandur

Sayyâd mana bağışla kanınYandurma cefâ odına cânın

Sayyâd dedi budur maâşumAçman ayağın gederse başum

Katlinde bu saydun etsem ihmâlEtfâl ü ıyâlüme n’olur hâl

Mecnûn ana verdi cümle rahtınPâk eyledi berkden dırahtın

Ol turfe gazâlün açdı bendinŞâd eyledi cân-ı derd-mendin

Yüz urdı yüzine kıldı efgânGöz sürdi gözine oldı giryân

K’ey bâdiye-gerd ü bâd-nâverdNâzük bedeniyle nâz-perverd

Sen zînet-i her gil-i zemînsenGül kimi lâtif ü nâzenînsen

Ey sebze-i cûy-bâr-ı vahşetRa‘nâ semen-i bahâr-ı vahşet

Tenhâ koyma men-i zebûnıOlgıl mana deşt reh-nümûnı

Gez bir niçe gün menümle hem-râhİnsan deyüp etme menden ikrâh

Yaşum kimi getme çeşm-i terdenKesme ayağun bu reh-güzerden

Ser-çeşme-i çeşmüm eyle menzilSer-menzilümüzden olma gâfil

Olsun bebeğüm karâr-gâhunEşk ü müje hâb ile giyâhun

Ey çeşm-i nigâr yâdigârıSehl eyle mana gam-ı nigârı

Kıldukda hayâl-i çeşm-i LeylîSen ver men-i hasteye tesellî

Çün ol beşeriyyetin unutdıÂhû hem anunla üns dutdı

Anun sebebiyle hem çoh âhûSahrâda onunla dutdılar hû

Bu Mecnûn-ı derd-mendün kebûter ile şerh-i hâlidür ve Andan iltimâs-ı mâ-fi’l-bâlidür

Bir menzile yetdi zâr ü muztarBir dâmda gördi bir kebûter

Her revzen-i dâmı bir der-i gamMin gam müteveccih ana her dem

Mecnûn ana bahdı yandı cânıYaşı kimi cûşa geldi kanı

Sayyâdına eyledi tazarru‘Kurtarmağın eyledi tevakku‘

Seyyâd dedi ki men fakîremFakra bu hamâme tek esîrem

Hâşâ ki bu mürg-i tîz-reftârÂzâd ola men kalam giriftâr

Ger var ise kıymetin edâ kılAndan munı dâmdan rehâ kıl

Evvel meni eyle gussadan şâdAndan munı dâm-ı gamdan âzâd

Var idi kolunda bir dür-i terŞeffâf çü dîde-i kebûter

Verdi anı aldı ol esîriÜftâdenün oldı dest-gîri

Sürdi kademine çeşm-i pür-hûnAnca ki ayağın etdi gül-gûn

Her dem ana arz-ı râz ederdiMin nağme-i şevk sâz ederdi

K’ey tîz-per ü bülend-pervâzErbâb-ı vefâya mahrem-i râz

Bu reng-i libâs-ı nîl-fâmunEndûh ü melâmet-i müdâmum