Leylâ Vü Mecnûn 1001-1100

Derd-i ezelî devâ bulur mıMihr-i ebedî fenâ bulur mıMen şem‘-i serâçe-i firâkemSûz-ı ciğer ile hoş-mezâkemMenden dileyen bu sûzı zâilBî-dâduma olmış ola mâilŞem‘ün ki hayâtı oldı âteşHâli anun âteş iledür hoşOddan dileyen anun necâtınFânî dilemiş ola hayâtınDüşmenliğe dûstlığ kılup adTedbîr-i necâtum eylemen yâdMen garka-i bahr-ı şevk-i yâremBerhem-zede-i gam-ı nigâremAncak sebeb-i karârum oldurÂrâm-ı dil-i figârum oldurAnunla edün bu derde merhemUrman dahi andan özgeden demDersüz mana var dil-rübâlarLeylî kimi çoh perî-likâlarBi’llâh demenüz bu harfi zinhârÂlemde bir andan özge kim varBülbül gül içün kılanda nâleDerdine devâ olur mı lâleHusrev değülem ki mana dilberŞîrîn ola gâh gâh ŞekkerMen yek-cihetem tarîkatümdeTagyîr işi yoh cibilletümdeÖzrini beyân edüp hem ol demTakrîre getürdi bir gazel hemBu gazel Mecnûn dilindendirAşk derdi ey mûalic kâbil-i derman değülCevherinden eylemek cismi cüdâ âsân değülDevr cevrinden şikâyet edene âşık demenAşk mesti vâkıf-ı keyfiyyet-i devrân değülŞehrden sahrâya bir fark olduğın her kim bilürBilmiş ol kim aşk sahrâsında ser-gerdân değülHer kim idrâk eyler öz keyfiyyet-i hâlin henüzDûst ruhsârına ayn-ı şevk ile hayrân değülCânı cânân ittihâdı fâriğ eyler cismdenCismden âgâh olan cân vâsıl-ı cânân değülDer imiş düşmen ki hem-demdür Fuzûlî yâr ileHer sözi bühtân ise hakkâ bu söz bühtân değülBu Mecnûn atasınun Leylîye hâstârlığıdır ve Leylî atasının Mecnûndan bîzârlığıdurSâkî getür ol şarâb-ı nâbıKim yetdi nisâba gam hisâbıGam düşmen-i cân-ı mübtelâdurDef‘ eyeleye gör ki bir belâdurSöz cevherine olan hırîdârBu nev‘ ile germ kıldı bâzârKim âciz olup gam içre ol pîrMecnûnına kıldı fikr-i zencirBildi ger olmaz olsa LeylîMümkin değül olmağı tesellîKıldı talebin özine lâzımCem‘ etdi eâlî vü eâzımÜmmîd ile bağladı umup kâmOl ka‘be-i ârzûya ihrâmÇün Leylî atası bildi hâliÜydürdi ekâbir ü ehâlîKarşularına olup revâneKıldı olarunla azm-i hâneEhlen sehlen deyüp demâdemMin kez dedi ola hayr makdemÇün şem‘-sıfat olar oturdıBu serv kimi ayağa durdıOrtaya bırahdı dürlü hânlarTâ kâm-ı dil ala mihmânlarOlmışdı dolup kebâb ile hânCedy ü hamel ile âsman-sânAmmâ aceb er kıla hıred-mendOl hânları âsmâna mânendHer kim garazın bulurdı hândanBu mümkin olur mı âsmandanHânlar götürildüğünde ol pîrTakrîb ile derdin etdi takrîrK’ey kadr ile kıble-i kabâilSenden kamunun murâdı hâsılAsl ü nesebüm sana ıyândurHükmüm niçe min eve revândurMeşhûr-ı kabâilem sahâdaMa‘rûf-ı tavâifem atâdaHem var maahbbetümde te’sîrHem var adâvetümde teşvîrSer-defter-i ehl-i rûzgâremHer niçe desem yüz anca varemNahl-i emelüm semer verüpdürÎzed mana bir güher verüpdürHâla dilerem bu turfe lû’lûBir la‘l ile ola hem-terâzûTâ lû’lû olanda la‘le vâsılTerkîb kılam müferrih-i dilÇoh kânlara tîşe-veş yüz urdumÇoh la‘l hakîkatini sordumHer kânda eğerçi la‘l çohdurBir la‘l ki lâyık ola yohdurBir la‘lün eşitmişem senün varKim lû’lüme oldurur sezâ-vârLutf eyle inâyet et kerem kılOl la‘l ile dürri muhterem kılKılsun güli serv sâye-perverOlsun güle serv sâye-güsterFehm et sözümi tegâfül etmeHayr işdür bu teallül etmeGer hâsıl olur bu kâm sendenHer ne diler isen iste mendenAnca kılayum sana revân gencKim yer yüzin eyleye nihân gencAnca güher eyleyem revâneKim bulmayasen ana hizâneOl serv-i semen-berün atasıOl genc-i nihânun ejdehâsıLutf ile dedi ki ey hıred-mendMen kimi esîr-i dâm-ı ferzendSen hoş geldün safâ getürdünTopraklardan bizi götürdünMüşkilce hitâbdur hitâbunBilmen nişe vereyüm cevâbunKurbün bilürem mana şerefdürAmmâ halefün aceb halefdürMecnûn deyü ta‘n eder halâyıkMecnûna menüm kızum ne lâyıkLeylî demenem ki nâzenîndürBir tîre kenîz-i kem-terîndürOlmaz mı kenîz cins-i merdümYohdur mı kenîze hem terahhumDîv ile perî olur mı hem-demOlmaz sözi açma ebsem ebsemDîvâneye zâyi‘ eyleme rencVîrâne gerek nedür ana gencTedbîr ile dönderüp mizâcınSevdâsınun eylesen ilâcınLeylî anun olsun eyledüm ahdVar imdi sen et ilâcına cehdBu Mecnûnun atasınun hırmânıdur ve Gayr bâbdan tedbîr-i dermânıdurOl sâhib-i neng ü nâm ü nâmûsDöndi eve geldi hâr ü me’yûsMecnûna dedi ki ey belâ-keşHâcet biter olmagıl müşevveşAkl ile açılur ol muammâLeylîni sana verürler ammâŞartı bu ki olasen hıred-mendErbâb-ı hıredden alasen pendRef‘ ola alâmet-i cünûnunAkl ola hemîşe reh-nümûnunMecnûn dedi ey edîb-i kâmilDîvâne-i aşk olur mı âkilGer mende bu ihtiyâr olaydıTedbîrüme i‘tibâr olaydıEvvelden edeb şiâr ederdümTemkînümi üstüvâr ederdümOlmazdı bu hâle ihtiyâcumKim ola azâb ile ilâcumMende bu ilâca yoh müdârâMin kez gamum etdüm âşikârâYohdur revişümde inkılâbumEvvelki cevâbdur cevâbumSen ehl-i hıredsen eyle tedbîrTedbîrün ede meğer ki te’sîrLeylîni dahi men etmeyem yâdMen âkil-i vakt olam sen âzâdOl pîr-i şikeste-hâl ü hayrânTedbîr-i ilâc edüp firâvânHer handa eşitdi bir tabîbiGül-zârınun oldı andelîbiİzhâr edüp ana ihtiyâcınBîmârınun istedi ilâcınBîmârına min tabîb-i hâzıkBir şerbet içürmedi muvâfıkHer yerde ki bildi bir nazar-gâhVarup ana oldı hâk-i dergâhÇoh el götürüp duâlar etdiÇoh nezr verüp atâlar etdiRe’yiyle melûlin etmeğe şâdMin pîrden almadı bir irşâdÇoh sihr olunup yazıldı ta‘vîzÇoh mekrlere dutuldı ümmîzEdilmedi hiç biriyle çâreNe çâre kazâ-yı KirdgâraBir gün dediler ana ki ey pîrÂlemde sana bu kaldı tedbîrKim Ka’beye iltesen esîrünOla ki Hak ola dest-gîrünTavf-ı Harem olsa ana hâsılSer-geşteliğ andan ola zâilUrsa Hacer-i mübâreke başYumşana eğer ola kara daşBu Mecnûn-ı bî-çârenün Ka‘beye yüz urduğıdur ve Münâcât ile sevdâsın arturduğıdurOl pîr bu hayr işe kılup cehdMecnûna müretteb etdi bir mehdAldı anı azm-i râh kıldıAzm-i harem-i İlâh kıldıÇün Ka‘beye erdi ol nîkû-hûyMecnûna dedi ki ey belâ-cûyDut Ka‘beye rûy tâat eyleTemkîn ü edeb riâyet eyleTa‘zîm şerâitin edâ kılİhlâs-ı dürüst edüp duâ kılOla ki kabûl ola niyâzunHak şefkati ola çâre-sâzunBu yerde kabûl olur duâlarBu buk‘ada bahş olur atâlarKıl tevbe ki ahsen-i ameldürCehd eyle necâta kim meheldür