Leylâ Vü Mecnûn 1001-1100
Derd-i ezelî devâ bulur mıMihr-i ebedî fenâ bulur mı
Men şem‘-i serâçe-i firâkemSûz-ı ciğer ile hoş-mezâkem
Menden dileyen bu sûzı zâilBî-dâduma olmış ola mâil
Şem‘ün ki hayâtı oldı âteşHâli anun âteş iledür hoş
Oddan dileyen anun necâtınFânî dilemiş ola hayâtın
Düşmenliğe dûstlığ kılup adTedbîr-i necâtum eylemen yâd
Men garka-i bahr-ı şevk-i yâremBerhem-zede-i gam-ı nigârem
Ancak sebeb-i karârum oldurÂrâm-ı dil-i figârum oldur
Anunla edün bu derde merhemUrman dahi andan özgeden dem
Dersüz mana var dil-rübâlarLeylî kimi çoh perî-likâlar
Bi’llâh demenüz bu harfi zinhârÂlemde bir andan özge kim var
Bülbül gül içün kılanda nâleDerdine devâ olur mı lâle
Husrev değülem ki mana dilberŞîrîn ola gâh gâh Şekker
Men yek-cihetem tarîkatümdeTagyîr işi yoh cibilletümde
Özrini beyân edüp hem ol demTakrîre getürdi bir gazel hem
Bu gazel Mecnûn dilindendir
Aşk derdi ey mûalic kâbil-i derman değülCevherinden eylemek cismi cüdâ âsân değül
Devr cevrinden şikâyet edene âşık demenAşk mesti vâkıf-ı keyfiyyet-i devrân değül
Şehrden sahrâya bir fark olduğın her kim bilürBilmiş ol kim aşk sahrâsında ser-gerdân değül
Her kim idrâk eyler öz keyfiyyet-i hâlin henüzDûst ruhsârına ayn-ı şevk ile hayrân değül
Cânı cânân ittihâdı fâriğ eyler cismdenCismden âgâh olan cân vâsıl-ı cânân değül
Der imiş düşmen ki hem-demdür Fuzûlî yâr ileHer sözi bühtân ise hakkâ bu söz bühtân değül
Bu Mecnûn atasınun Leylîye hâstârlığıdır ve Leylî atasının Mecnûndan bîzârlığıdur
Sâkî getür ol şarâb-ı nâbıKim yetdi nisâba gam hisâbı
Gam düşmen-i cân-ı mübtelâdurDef‘ eyeleye gör ki bir belâdur
Söz cevherine olan hırîdârBu nev‘ ile germ kıldı bâzâr
Kim âciz olup gam içre ol pîrMecnûnına kıldı fikr-i zencir
Bildi ger olmaz olsa LeylîMümkin değül olmağı tesellî
Kıldı talebin özine lâzımCem‘ etdi eâlî vü eâzım
Ümmîd ile bağladı umup kâmOl ka‘be-i ârzûya ihrâm
Çün Leylî atası bildi hâliÜydürdi ekâbir ü ehâlî
Karşularına olup revâneKıldı olarunla azm-i hâne
Ehlen sehlen deyüp demâdemMin kez dedi ola hayr makdem
Çün şem‘-sıfat olar oturdıBu serv kimi ayağa durdı
Ortaya bırahdı dürlü hânlarTâ kâm-ı dil ala mihmânlar
Olmışdı dolup kebâb ile hânCedy ü hamel ile âsman-sân
Ammâ aceb er kıla hıred-mendOl hânları âsmâna mânend
Her kim garazın bulurdı hândanBu mümkin olur mı âsmandan
Hânlar götürildüğünde ol pîrTakrîb ile derdin etdi takrîr
K’ey kadr ile kıble-i kabâilSenden kamunun murâdı hâsıl
Asl ü nesebüm sana ıyândurHükmüm niçe min eve revândur
Meşhûr-ı kabâilem sahâdaMa‘rûf-ı tavâifem atâda
Hem var maahbbetümde te’sîrHem var adâvetümde teşvîr
Ser-defter-i ehl-i rûzgâremHer niçe desem yüz anca varem
Nahl-i emelüm semer verüpdürÎzed mana bir güher verüpdür
Hâla dilerem bu turfe lû’lûBir la‘l ile ola hem-terâzû
Tâ lû’lû olanda la‘le vâsılTerkîb kılam müferrih-i dil
Çoh kânlara tîşe-veş yüz urdumÇoh la‘l hakîkatini sordum
Her kânda eğerçi la‘l çohdurBir la‘l ki lâyık ola yohdur
Bir la‘lün eşitmişem senün varKim lû’lüme oldurur sezâ-vâr
Lutf eyle inâyet et kerem kılOl la‘l ile dürri muhterem kıl
Kılsun güli serv sâye-perverOlsun güle serv sâye-güster
Fehm et sözümi tegâfül etmeHayr işdür bu teallül etme
Ger hâsıl olur bu kâm sendenHer ne diler isen iste menden
Anca kılayum sana revân gencKim yer yüzin eyleye nihân genc
Anca güher eyleyem revâneKim bulmayasen ana hizâne
Ol serv-i semen-berün atasıOl genc-i nihânun ejdehâsı
Lutf ile dedi ki ey hıred-mendMen kimi esîr-i dâm-ı ferzend
Sen hoş geldün safâ getürdünTopraklardan bizi götürdün
Müşkilce hitâbdur hitâbunBilmen nişe vereyüm cevâbun
Kurbün bilürem mana şerefdürAmmâ halefün aceb halefdür
Mecnûn deyü ta‘n eder halâyıkMecnûna menüm kızum ne lâyık
Leylî demenem ki nâzenîndürBir tîre kenîz-i kem-terîndür
Olmaz mı kenîz cins-i merdümYohdur mı kenîze hem terahhum
Dîv ile perî olur mı hem-demOlmaz sözi açma ebsem ebsem
Dîvâneye zâyi‘ eyleme rencVîrâne gerek nedür ana genc
Tedbîr ile dönderüp mizâcınSevdâsınun eylesen ilâcın
Leylî anun olsun eyledüm ahdVar imdi sen et ilâcına cehd
Bu Mecnûnun atasınun hırmânıdur ve Gayr bâbdan tedbîr-i dermânıdur
Ol sâhib-i neng ü nâm ü nâmûsDöndi eve geldi hâr ü me’yûs
Mecnûna dedi ki ey belâ-keşHâcet biter olmagıl müşevveş
Akl ile açılur ol muammâLeylîni sana verürler ammâ
Şartı bu ki olasen hıred-mendErbâb-ı hıredden alasen pend
Ref‘ ola alâmet-i cünûnunAkl ola hemîşe reh-nümûnun
Mecnûn dedi ey edîb-i kâmilDîvâne-i aşk olur mı âkil
Ger mende bu ihtiyâr olaydıTedbîrüme i‘tibâr olaydı
Evvelden edeb şiâr ederdümTemkînümi üstüvâr ederdüm
Olmazdı bu hâle ihtiyâcumKim ola azâb ile ilâcum
Mende bu ilâca yoh müdârâMin kez gamum etdüm âşikârâ
Yohdur revişümde inkılâbumEvvelki cevâbdur cevâbum
Sen ehl-i hıredsen eyle tedbîrTedbîrün ede meğer ki te’sîr
Leylîni dahi men etmeyem yâdMen âkil-i vakt olam sen âzâd
Ol pîr-i şikeste-hâl ü hayrânTedbîr-i ilâc edüp firâvân
Her handa eşitdi bir tabîbiGül-zârınun oldı andelîbi
İzhâr edüp ana ihtiyâcınBîmârınun istedi ilâcın
Bîmârına min tabîb-i hâzıkBir şerbet içürmedi muvâfık
Her yerde ki bildi bir nazar-gâhVarup ana oldı hâk-i dergâh
Çoh el götürüp duâlar etdiÇoh nezr verüp atâlar etdi
Re’yiyle melûlin etmeğe şâdMin pîrden almadı bir irşâd
Çoh sihr olunup yazıldı ta‘vîzÇoh mekrlere dutuldı ümmîz
Edilmedi hiç biriyle çâreNe çâre kazâ-yı Kirdgâra
Bir gün dediler ana ki ey pîrÂlemde sana bu kaldı tedbîr
Kim Ka’beye iltesen esîrünOla ki Hak ola dest-gîrün
Tavf-ı Harem olsa ana hâsılSer-geşteliğ andan ola zâil
Ursa Hacer-i mübâreke başYumşana eğer ola kara daş
Bu Mecnûn-ı bî-çârenün Ka‘beye yüz urduğıdur ve Münâcât ile sevdâsın arturduğıdur
Ol pîr bu hayr işe kılup cehdMecnûna müretteb etdi bir mehd
Aldı anı azm-i râh kıldıAzm-i harem-i İlâh kıldı
Çün Ka‘beye erdi ol nîkû-hûyMecnûna dedi ki ey belâ-cûy
Dut Ka‘beye rûy tâat eyleTemkîn ü edeb riâyet eyle
Ta‘zîm şerâitin edâ kılİhlâs-ı dürüst edüp duâ kıl
Ola ki kabûl ola niyâzunHak şefkati ola çâre-sâzun
Bu yerde kabûl olur duâlarBu buk‘ada bahş olur atâlar
Kıl tevbe ki ahsen-i ameldürCehd eyle necâta kim meheldür