Leylâ Vü Mecnûn 1-100

Bu Hazret-i İzzetden izhâr-ı hamd ile istimdâd-ı husûl-i metâlibdür ve Âsâr-ı şükr ile istid’â-yı setr-i MeâyibdürElhamdü li-vâhib’il-mekârimVe’ş-şükrü li-sahibi’l-merâhimVeh’ve’l-ezeliyyü fi’l-bidâyeVeh’ve’l-ebediyyü fi’n-nihâye Kad şâa bi-sun‘ihi beyânehMâ a’zamu fi’l-bakâi şânehSübhânallah zihî hudâvendBî-şibh u şerîk u misl u mânendMeşşâta-i nev arûs-i âlemGevher-keş-i silk-i nesl-i ÂdemSarrâf-ı cevâhir-i hakâyıkKeşşâf-ı gavâmız-ı dekâyıkPeydâ-kon-i her nihan ki bâşedPinhân-kon-i her iyan ki bâşedMi‘mâr-ı binâ-yı âferînişSîr-âb-kon-i riyâz-ı bînişYâ Rab mededî ki derd-mendemAşüfte vü zâr ü müst-mendemEz feyz-i huner haber ne-dâremCuz bî-hunerî huner ne-dâremŞugl-i acebî girifteem pîşPîş u pes-i û tamâm teşvîşSengîst be-râhem uftâdeBahrîst merâ hirâs dâdeTevfîk-i toem eger ne-bâşedV’er lutf-ı to râhber ne-bâşedMuşkil ki der in girîve-i tengLa‘lî beder ârem ez dil-i sengMuşkil ki mûrad ruh numâyedZin bahr durî be-destem âredAn kon ki dilem furûğ- gîredLevham rakam-ı safâ pezîredÂyîne-i hâtıram şeved pâkRûşen gerded çerâğ-ı idrâkKufl-i der-i ârzû bitâbemHer çîz taleb konem biyâbemBahşed be-riyâz-ı devletem âbEbr-i kerem-i Rasûl u ashâbBu şükûfe-i gül-zâr-ı tevhîddür ve Nev bâve-i bûstân-ı temcîddürEy mûnis-i ehl-i zevk yâdunEbvâb-ı emel kilîdi adunEy genc-i atâ tılısmı ismünSen genc-i nihân cihaân tılısmunEy cûd-ı vücûdı kevne vâhibZâtı kimi i‘tirâfı vâcibEy silsile-i vücûda nâzımRezzâk-ı erâzil ü eâzımEy perde-keş-i rümûz-ı mübhemMüstahfız-ı intizâm-ı âlemEy mûnis-i hâtır-ı perîşânBî-cân olana mahabbetün cânEy nakş-tırâz-ı safha-i hâkSâhib-rakam-ı hutût-ı eflâkEy muhtesib-i cihât-ı erkânKân-ı güher-i vücûb ü imkânEy mebde-i feyz-i âferînişSenden rûşen çerâğ-ı bînişEy perde-i mâsivâ nikâbunSenden özge senün hicâbunEy sırr-ı vücûdun emr-i ma‘lûmMevcûd hemîn sen özge ma‘dûmEy yeddi gül ü tokuz gülistânFeyz-i keremünle sebz ü handânEy varı yoh eyleyen yohı varYoh varlığunda zann ü inkârEy şâhid-i gayb perde-dârıFikrün güli ma‘rifet bahârıEy âleme feyz-i cûd sendenHalka şeref-i vücûd sendenEy cümle cihân sana rızâ-cûSenden hâlî senünle memlûEy şem‘-i ezel fetîle-sûzıBezm-i ebed encümen-fürûzıEy şirk ü şerîkden münezzehSırr-ı ezel ü ebedden âgehEy bâr-ı Hudâ-yı âlem-ârâyTahsîn işüne hemîn ola râyAhsent zihî hakîm-i kâmilNe şükr ola sun‘una mukâbilFıtrat rakamın çeken zamandaHakkâ ki bu emr-i kün fe kândaHükm etdün kim ne ola ahvâlNe vaz‘ ile çizgine meh ü sâlDevrân ne zamanda ola âhirHer devrinde ne ola zâhirNişe ola ferd-i nesl-i ÂdemHer ferdi anun ne ede her demEşyâya çoh etmezem tehayyürSenden yanadur hemîn tefekkürEşyâ aceb olmaz olsa zâhirKim var senün kimi muzâhirAmmâ çü sana kadîmdür zâtİdrâk sana yeter mi heyhâtİdrâkümüze kemâl-i hayretTevhîdüne besdürür delâletEndîşe-i zât kılmak olmazBilmek bu yeter ki bilmek olmazOl dem ki urup binâ-yı muhkemÇekdün rakam-ı nizâm-ı âlemHakkâ ki hoş intizâm verdünÂrâyişini tamâm verdünEtdün gereğin ger az ger çohBir nesne gereklü yoh ki ol yohBir nev’ ile eyledün müheyyâKim geldi kusûrdan müberrâEşyâda egerçi râz çohdurOl kim ola râzun anda yohdurEşyâ nişe senden olsun âgâhEl kudretu ve’l-bekâu li’llâhBu münâcât deryâsından bir cevherdür ve Tazarru‘ ma‘deninden bir gevherdürYâ Rab kerem et ki hâr ü zâremDergâha besî ümîd-vâremToprağ idüm eyledün bir insânMüstevcib-i akl ü kâbil-i cânGer cân ise hâk-i dergehündürV’er akl ise sâlik-i rehündürMen gülşen-i cân içinde hâremÂyîne-i akla bir gubâremNem var ki lâf edem özümdenMahv eyle meni menüm gözümdenOl gün ki yoh idi mende kudretKıldun mana gaybetümde şefkatCân verdün ü sâhib-i dil etdünİdrâk-i umûra kâbil etdünGer safha-ı sûrete misâlümÇekmezdi kazâ n’olurdı hâlümHâlâ ki havâlegâh-ı cûdemMakbûl-ı saâdet-i vücûdemYüz şükr ki yoh sana hilâfumİnsâfum var ü i‘tirâfumEyle değülem ki bu aradaSedd ola sülûküm i‘tikâdaHer lahza akîdem ola zâilTevhîdüne isteyem delâilRâh-i talebünde bî-karâremAmmâ talebümde şermsâremDoğrı yola getmedüm ne hâsılBir menzile yetmedüm ne hâsılBu arsada her eser ki gördümSensen dedüm ol eser yöğürdümÇün verdi hayâl ana ham ü pîçMen münfail oldum ol eser hîçMen akldan isterem delâletAklum mana gösterür dalâletTahkîk yolında akl n’etsünA‘mâ vü garîb handa getsünTevfîk edersen meger refîkumTâ sehl ola şiddet-i tarîkumGör hırsumı isteğünce ver kâmSenden ikbâl ü menden ikdâmİlmünde ıyandur i‘tikâdumSensen senden hemîn murâdumDünyâ nedür ü taallukâtıEndîşe-i mevtdür hayâtıAmmâ demezem yamandur ol hemSer-menzil-i imtihandur ol hemBi’llâh ki bu dil-firîb menzilEyle mana verdi râhat-i dilKim eski makâmumı unutdumSandum vatanum makâm dutdumMüşkil gelür imdi terkin etmekBir özge makâma dahi getmekMen beyle kılurdum i‘tibârıKim munda olur gönül karârıMundan özge makâm olmazZevki bu yerün tamâm olmazAmmâ çü senündürür bu güftârKim dünyeden özge âhiret varOldur ki makâm-ı câvidândurKâm-ı dil ü râhat-ı revândurGüftâruna i‘tikâd kıldumOl yahşırağ olduğını bildümBildüm ki budur senün murâdunKim ehl-i kemâl ola ibâdunMunda yete rütbe-i kemâleAnda yete devlet-i visâleFarz oldı bu azmi cezm kılmakMi‘râc-ı kemâle azm kılmakBu râhdan etmek olmaz ikrâhHoş râhdürür sana geden râhEvvelde çü lutfun oldı ma‘lûmÂhir günde hem etme mahrûmÇün yâd-ı visâl edüp revânumAzm-i reh-i kurbün ede cânumOl lahza hem etme şefkatün kemTevfîki refîkum eyle bir demÇün akl ile dil emânetündürMende eser-i inâyetündürMunları menümle zâr kılmaBir niçe azîzi hâr kılmaTâ kim bu makâmı terk edendeSenden yana azm edüp gedendeMenden âzürde getmesünlerDergâha şikâyet etmesünlerŞûm olmasun anlara visâlümOlmasun olardan infiâlümBu kasîde Hazret-i Bârî ŞânındadurÂferîn ey sâni‘-i ten-perver-i cân-âferînHâliku’l-eşyâ İlâhu’l-halk Rabbu’l-âlemînMübdi’-i âsâr-ı kudret akd-peyvend-i vücûdZâbit-i erkân-ı fıtrat nakş-bend-i mâ’ ü tînEy semûm-ı satvetün te’sîri nîrân-ı cahîmV’ey sehâb-ı rahmetün sîr-âbı Firdevs-i berîn