Leylâ Vü Mecnûn 1-100

Bu Hazret-i İzzetden izhâr-ı hamd ile istimdâd-ı husûl-i metâlibdür ve Âsâr-ı şükr ile istid’â-yı setr-i Meâyibdür

Elhamdü li-vâhib’il-mekârimVe’ş-şükrü li-sahibi’l-merâhim

Veh’ve’l-ezeliyyü fi’l-bidâyeVeh’ve’l-ebediyyü fi’n-nihâye

Kad şâa bi-sun‘ihi beyânehMâ a’zamu fi’l-bakâi şâneh

Sübhânallah zihî hudâvendBî-şibh u şerîk u misl u mânend

Meşşâta-i nev arûs-i âlemGevher-keş-i silk-i nesl-i Âdem

Sarrâf-ı cevâhir-i hakâyıkKeşşâf-ı gavâmız-ı dekâyık

Peydâ-kon-i her nihan ki bâşedPinhân-kon-i her iyan ki bâşed

Mi‘mâr-ı binâ-yı âferînişSîr-âb-kon-i riyâz-ı bîniş

Yâ Rab mededî ki derd-mendemAşüfte vü zâr ü müst-mendem

Ez feyz-i huner haber ne-dâremCuz bî-hunerî huner ne-dârem

Şugl-i acebî girifteem pîşPîş u pes-i û tamâm teşvîş

Sengîst be-râhem uftâdeBahrîst merâ hirâs dâde

Tevfîk-i toem eger ne-bâşedV’er lutf-ı to râhber ne-bâşed

Muşkil ki der in girîve-i tengLa‘lî beder ârem ez dil-i seng

Muşkil ki mûrad ruh numâyedZin bahr durî be-destem âred

An kon ki dilem furûğ- gîredLevham rakam-ı safâ pezîred

Âyîne-i hâtıram şeved pâkRûşen gerded çerâğ-ı idrâk

Kufl-i der-i ârzû bitâbemHer çîz taleb konem biyâbem

Bahşed be-riyâz-ı devletem âbEbr-i kerem-i Rasûl u ashâb

Bu şükûfe-i gül-zâr-ı tevhîddür ve Nev bâve-i bûstân-ı temcîddür

Ey mûnis-i ehl-i zevk yâdunEbvâb-ı emel kilîdi adun

Ey genc-i atâ tılısmı ismünSen genc-i nihân cihaân tılısmun

Ey cûd-ı vücûdı kevne vâhibZâtı kimi i‘tirâfı vâcib

Ey silsile-i vücûda nâzımRezzâk-ı erâzil ü eâzım

Ey perde-keş-i rümûz-ı mübhemMüstahfız-ı intizâm-ı âlem

Ey mûnis-i hâtır-ı perîşânBî-cân olana mahabbetün cân

Ey nakş-tırâz-ı safha-i hâkSâhib-rakam-ı hutût-ı eflâk

Ey muhtesib-i cihât-ı erkânKân-ı güher-i vücûb ü imkân

Ey mebde-i feyz-i âferînişSenden rûşen çerâğ-ı bîniş

Ey perde-i mâsivâ nikâbunSenden özge senün hicâbun

Ey sırr-ı vücûdun emr-i ma‘lûmMevcûd hemîn sen özge ma‘dûm

Ey yeddi gül ü tokuz gülistânFeyz-i keremünle sebz ü handân

Ey varı yoh eyleyen yohı varYoh varlığunda zann ü inkâr

Ey şâhid-i gayb perde-dârıFikrün güli ma‘rifet bahârı

Ey âleme feyz-i cûd sendenHalka şeref-i vücûd senden

Ey cümle cihân sana rızâ-cûSenden hâlî senünle memlû

Ey şem‘-i ezel fetîle-sûzıBezm-i ebed encümen-fürûzı

Ey şirk ü şerîkden münezzehSırr-ı ezel ü ebedden âgeh

Ey bâr-ı Hudâ-yı âlem-ârâyTahsîn işüne hemîn ola rây

Ahsent zihî hakîm-i kâmilNe şükr ola sun‘una mukâbil

Fıtrat rakamın çeken zamandaHakkâ ki bu emr-i kün fe kânda

Hükm etdün kim ne ola ahvâlNe vaz‘ ile çizgine meh ü sâl

Devrân ne zamanda ola âhirHer devrinde ne ola zâhir

Nişe ola ferd-i nesl-i ÂdemHer ferdi anun ne ede her dem

Eşyâya çoh etmezem tehayyürSenden yanadur hemîn tefekkür

Eşyâ aceb olmaz olsa zâhirKim var senün kimi muzâhir

Ammâ çü sana kadîmdür zâtİdrâk sana yeter mi heyhât

İdrâkümüze kemâl-i hayretTevhîdüne besdürür delâlet

Endîşe-i zât kılmak olmazBilmek bu yeter ki bilmek olmaz

Ol dem ki urup binâ-yı muhkemÇekdün rakam-ı nizâm-ı âlem

Hakkâ ki hoş intizâm verdünÂrâyişini tamâm verdün

Etdün gereğin ger az ger çohBir nesne gereklü yoh ki ol yoh

Bir nev’ ile eyledün müheyyâKim geldi kusûrdan müberrâ

Eşyâda egerçi râz çohdurOl kim ola râzun anda yohdur

Eşyâ nişe senden olsun âgâhEl kudretu ve’l-bekâu li’llâh

Bu münâcât deryâsından bir cevherdür ve Tazarru‘ ma‘deninden bir gevherdür

Yâ Rab kerem et ki hâr ü zâremDergâha besî ümîd-vârem

Toprağ idüm eyledün bir insânMüstevcib-i akl ü kâbil-i cân

Ger cân ise hâk-i dergehündürV’er akl ise sâlik-i rehündür

Men gülşen-i cân içinde hâremÂyîne-i akla bir gubârem

Nem var ki lâf edem özümdenMahv eyle meni menüm gözümden

Ol gün ki yoh idi mende kudretKıldun mana gaybetümde şefkat

Cân verdün ü sâhib-i dil etdünİdrâk-i umûra kâbil etdün

Ger safha-ı sûrete misâlümÇekmezdi kazâ n’olurdı hâlüm

Hâlâ ki havâlegâh-ı cûdemMakbûl-ı saâdet-i vücûdem

Yüz şükr ki yoh sana hilâfumİnsâfum var ü i‘tirâfum

Eyle değülem ki bu aradaSedd ola sülûküm i‘tikâda

Her lahza akîdem ola zâilTevhîdüne isteyem delâil

Râh-i talebünde bî-karâremAmmâ talebümde şermsârem

Doğrı yola getmedüm ne hâsılBir menzile yetmedüm ne hâsıl

Bu arsada her eser ki gördümSensen dedüm ol eser yöğürdüm

Çün verdi hayâl ana ham ü pîçMen münfail oldum ol eser hîç

Men akldan isterem delâletAklum mana gösterür dalâlet

Tahkîk yolında akl n’etsünA‘mâ vü garîb handa getsün

Tevfîk edersen meger refîkumTâ sehl ola şiddet-i tarîkum

Gör hırsumı isteğünce ver kâmSenden ikbâl ü menden ikdâm

İlmünde ıyandur i‘tikâdumSensen senden hemîn murâdum

Dünyâ nedür ü taallukâtıEndîşe-i mevtdür hayâtı

Ammâ demezem yamandur ol hemSer-menzil-i imtihandur ol hem

Bi’llâh ki bu dil-firîb menzilEyle mana verdi râhat-i dil

Kim eski makâmumı unutdumSandum vatanum makâm dutdum

Müşkil gelür imdi terkin etmekBir özge makâma dahi getmek

Men beyle kılurdum i‘tibârıKim munda olur gönül karârı

Mundan özge makâm olmazZevki bu yerün tamâm olmaz

Ammâ çü senündürür bu güftârKim dünyeden özge âhiret var

Oldur ki makâm-ı câvidândurKâm-ı dil ü râhat-ı revândur

Güftâruna i‘tikâd kıldumOl yahşırağ olduğını bildüm

Bildüm ki budur senün murâdunKim ehl-i kemâl ola ibâdun

Munda yete rütbe-i kemâleAnda yete devlet-i visâle

Farz oldı bu azmi cezm kılmakMi‘râc-ı kemâle azm kılmak

Bu râhdan etmek olmaz ikrâhHoş râhdürür sana geden râh

Evvelde çü lutfun oldı ma‘lûmÂhir günde hem etme mahrûm

Çün yâd-ı visâl edüp revânumAzm-i reh-i kurbün ede cânum

Ol lahza hem etme şefkatün kemTevfîki refîkum eyle bir dem

Çün akl ile dil emânetündürMende eser-i inâyetündür

Munları menümle zâr kılmaBir niçe azîzi hâr kılma

Tâ kim bu makâmı terk edendeSenden yana azm edüp gedende

Menden âzürde getmesünlerDergâha şikâyet etmesünler

Şûm olmasun anlara visâlümOlmasun olardan infiâlüm

Bu kasîde Hazret-i Bârî Şânındadur

Âferîn ey sâni‘-i ten-perver-i cân-âferînHâliku’l-eşyâ İlâhu’l-halk Rabbu’l-âlemîn

Mübdi’-i âsâr-ı kudret akd-peyvend-i vücûdZâbit-i erkân-ı fıtrat nakş-bend-i mâ’ ü tîn

Ey semûm-ı satvetün te’sîri nîrân-ı cahîmV’ey sehâb-ı rahmetün sîr-âbı Firdevs-i berîn