Bercesteler

Döğülmeye söğülmeye koğulmaya billâhHep râzıyım ammâ ki efendim senin olsamEylesen tûtîye tâlim-i edâ-yı kelîmâtSözü insan olur ammâ özü insan olmazEy dil ki hecre doymayıp istersin ol mehiŞükr et bu hâle yoksa gelir yüz belâ sanaCevr odı yaktı beni yanımda durma ey gönülBir tutuşmuş âteşem kurb-ı civârımdan sakınEdemem terk Fuzûlî ser-i kûyın yârinVatanımdır vatanımdır vatanımdır vatanımEy Fuzûlî câna yetmişem gönülden şükr kimBağladım bir dil-bere kurtardım ancan cânımıCân u dil kaydını çekmekten özüm kurtardımCânı cânâneye ettim dili dildâra fedâAh eylediğim serv-i hırâmânın içindirKan ağladığım gonce-i handânın içindirDostum âlem seninçün ger olur düşmen banaGam değil zîrâ yetersin dost ancak sen banaEsîr-i gurbetiz biz senden özge âşinâmız yokAyağın kesme başınçin bizim mihnet-serâlardanKıldı zülfün tek perişan hâlimi hâlin seninBir gün ey bî-derd sormazsın nedir hâlin seninNe yanar kimse bana âteş- i dilden özgeNe açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrıCân u ten oldukça menden derd ü gam eksik değilÇıksa can hâk olsa ten ne can gerek ne ten banaAvâreler felekzedeler mübtelâlarızAlemde bir muhabbete kalmış gedâlarızHâlî etmiştir mahabbet beni benden dostlarAyb kılman âlemde görseniz bî-pervâ beniDemen kim adli yok yâ zulmü çok her hâl ile olsaGönül tahtına andan özge sultân olmasın yâ RabTutuştu gam oduna şâd gördüğün gönlümMukayyed oldu ol âzâd gördüğün gönlüm