Bercesteler

Döğülmeye söğülmeye koğulmaya billâhHep râzıyım ammâ ki efendim senin olsam

Eylesen tûtîye tâlim-i edâ-yı kelîmâtSözü insan olur ammâ özü insan olmaz

Ey dil ki hecre doymayıp istersin ol mehiŞükr et bu hâle yoksa gelir yüz belâ sana

Cevr odı yaktı beni yanımda durma ey gönülBir tutuşmuş âteşem kurb-ı civârımdan sakın

Edemem terk Fuzûlî ser-i kûyın yârinVatanımdır vatanımdır vatanımdır vatanım

Ey Fuzûlî câna yetmişem gönülden şükr kimBağladım bir dil-bere kurtardım ancan cânımı

Cân u dil kaydını çekmekten özüm kurtardımCânı cânâneye ettim dili dildâra fedâ

Ah eylediğim serv-i hırâmânın içindirKan ağladığım gonce-i handânın içindir

Dostum âlem seninçün ger olur düşmen banaGam değil zîrâ yetersin dost ancak sen bana

Esîr-i gurbetiz biz senden özge âşinâmız yokAyağın kesme başınçin bizim mihnet-serâlardan

Kıldı zülfün tek perişan hâlimi hâlin seninBir gün ey bî-derd sormazsın nedir hâlin senin

Ne yanar kimse bana âteş- i dilden özgeNe açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı

Cân u ten oldukça menden derd ü gam eksik değilÇıksa can hâk olsa ten ne can gerek ne ten bana

Avâreler felekzedeler mübtelâlarızAlemde bir muhabbete kalmış gedâlarız

Hâlî etmiştir mahabbet beni benden dostlarAyb kılman âlemde görseniz bî-pervâ beni

Demen kim adli yok yâ zulmü çok her hâl ile olsaGönül tahtına andan özge sultân olmasın yâ Rab

Tutuştu gam oduna şâd gördüğün gönlümMukayyed oldu ol âzâd gördüğün gönlüm