Veda

gidiyorum; yorgun, solgun, ağlamaklıviraneme doğrusizin şehrinizden Tanrı’ya götürüyorumperişan ve divane gönlümüalıp götürüyorum, o uzak noktayagünahın renklerinden arındırmayaaşkın lekesinden temizlemeyeyok olup gitmiş, yersiz bunca istekten arındırmayaalıp götürüyorum, senden uzak kalsın diyesenden, ey boş umudun cilvesialıp götürüyorum onu, diri diri gömeyim diyebundan sonra konuşmayı hatırlamasın diyeinleyiş titriyor, gözyaşı oynuyorah, bırak, bırak kaçıp kurtulayımsenden, ey günahın coşkun pınarıen iyisi bu belki de, senden sakınayımTanrı şahit ki mutluluk goncasıydım benaşkın eli geldi ve dalımdan kopardı beniâhın alevi oldum, yazık kidudağım bir daha o dudağa kavuşmadısonunda yolculuk bağı bağladı ayağımıgidiyorum, dudaklarımda gülümseme, bağrımda kangidiyorum, gönlümden çek eliniey, hiçbir şey vermeyen, boş umutÇeviri: Makbule Aras