Çocukken

Çocukken,Çoğu kez bir Tanrı kurtarırdı beniBağırışlarından ve sopalarından insanların,Sonra oynardım güzelce ve güvenle,Korudaki çiçeklerle,Ve havası göklerinOynardı benimle.Ve nasıl sevindirirsenYüreklerini bitkilerin,Sana uzattıklarındaNarin kollarını,Sevindirirdin yüreğimi öyle,Baba Helios! ve, Endimion gibi,Sevgilindim senin,Kutsal Luna!Ah, tüm siz sadıkDost Tanrılar!Bir bilseydiniz,Ruhum nasıl severdi sizi!Elbette o zamanlar seslenemezdimSize adınızla, ve ne de sizler bana,Birbirlerine seslendikleri gibi insanlarınSanki birbirlerini tanırmış gibi.Gene de daha iyi tanırdım sizi,İnsanları tanıdığımdan,Etherin dinginliğini anlar,Ama hiç anlamazdım sözlerini insanların.Ezgileri eğitti beniHışırdayan korununVe sevmeyiÇiçekler arasında öğrendim.Tanrıların kollarında büyüdüm ben.