Kötü Zamanlar

Bir akşam a ç ı l d ı y d ı k* … gene ‘ağır’ bir yıldı-Kan orkestralarını çaldırıyordu ‘maestrolar! ’-;hafif müzik gibi çıkıp, ‘ağır’ bir vakayasavrulduyduk (Gençlik ‘hafif müzik’tir, Aşk ‘ağır’) :O akşam az kalsın Aşk’ın ‘tak’ı altındangeçecektik; ama sen, üstüne titreyenleringözaltında, nazlıbörek bir gündüz kızıydın,ben kimdim, bilmiyordum (sanki şimdi çok biliyorum!)belki daha o zamandan gözden çıkarılmışbir ‘alacakaranlık kuşağı şairi’ydim!gene de binbir özenle seçilmiş sözcüklerle-o kargaşa yıllarında, kaçamak, fısıltıyla-aceleci bir telâşla neler neler konuştuyduk;çünkü henüz bilmesek de seziyorduk,Aşk, evlenince konuşmadan kesilir,İŞGAL’e uğramış hayatlar gibi…

Sonra araya daha siyah bir Hayat girdi(doğru çıktı her anlamda İŞGAL kehaneti!)ve zaten o akşam da, benim gençliğimeson bir düşgezimdi! Sonra Hayat’ın ay’ı battı!Zaten artık ‘komik’ karşılanıyor Aşk da;‘ağır’ bir vakayken ‘hafif bir müziğe’ dönüştü,kan orkestralarına çeşit-türlü haramiliğineşlik ettiği bu açgözlü, şamatalı zamanda…

NOT: Bir zamanlar ‘açıldıydık’, bu yüzden‘üşüyoruz’ kanayarak, o gün bugündür…