İki Boş Deniz Kabuğu

"Ben değiştim" gözleriyle bakıyorkarşımdaki 'yabancı',biliyor ki ben de 'eski ben' değilim,ve bunu dillendirmeme konusunda-sanki- sessiz bir sözleşme var aramızda;birimiz konuşurken (dalgın sözcükleruçuşurken bezginlikler odasında) ,öbürünün aklı uzaklarda oluyor(bir Aşk'ın 'narenciye bahçesi' kuruyor o'uzaklar'da) .Arada bir birbirimize 'uyandığımızda'o uzak, eski Aşk'tangazel yapraklar yağıyor aramıza.Artık başlıca işimiz -hiç çaresiz-birbirine ölen iki ruh ve gövdeninacıklı seslerini dinletmek birbirimize.

Onca yaşanmışlıktan geriye kalan:içlerinden 'hiçliğin' uğultuları geleniki boş deniz kabuğu işte.