Karanfil I

yoluma düştünkan kırmızısı karanfilişte bu yüzden her şey bir anda oldufeahsenbesen yatağında öldürüldükara kızebediyyen lanetlendi ve saçlarından asıldı darağacınanietzsche çıldırdıspinoza canına kıydıve gözlerin denizi içti bitirdisahiben şimdi ne yapacağım deniz olmadankaranfilyoluma düştünkan kırmızısı karanfilbu yüzden yok oluyor deniz koltukaltlarındabu yüzden martılar acıyla kanat çırpıyorbu yüzden lohusa kadın ölüyor ve yetim kalıyor istanbulorta yaş bir adamın ayağı kayıyor ve istasyonlar başına yıkılıyoryedi dağda yedi kurt vuruluyorve kara kızın gelinliği gül dalında asılı kalıyoryoluma düştünkan kırmızısı karanfilişte bu yüzden uykularım uçup gittimecalsiz ve yorgun kaldı kirpiklerimyepyeni bir sayfa açıldı önümehicranı yüzüme vuransonbahar rüzgarlarındanbiliyorum sen bir karanfilsinrengini inkar edenağulara banılmış red gözyaşların dinmiyorbensealnına parmaklarından düşenyağmur damlası gibiıslak bir mühür vurulmuş kederimsom kederensemzalim bir çekiç örse iner gibi sarsılıyoryani sen ihsaniye'den geçipbir patikadaalnına öpücükler sundun ela gözlü ceylanınoysa benseni seviyorum gülçehrekadere karşı durulmuyoryoluma düştünkan kırmızısı karanfilyüreğimde kızardı renginavuçlarımda büyüdü ve yeşerdi gülüşlerinsahisen hiç önce gülerek sonra hıçkırarakaynaya baktın mısen hiç göğsünü bastırarakay ışığında yapayalnız sahilde yürüdün mükaranfilsen hiç zemheride gecenin bir yerindeboncuk, boncuk terler dökerek ansızın uyanıptitreyerek perdeyi açtın mıkaranfilsen hiç bekledin mi, sen hiç özledin mihiç yandın mıkaranfilyoluma düştünkan kırmızısı karanfilişte bu yüzden yolunu bekliyordum yıllardırişte bu yüzden çam sakızı çoban armağanıyımanla benisahafgülübir de biliyorsun, bu oyun böyle bitmiyordudemir tavında dövülüyorkız gülüyoroğlan ağlıyor"perde" deniyordu yaniaz parası kalmış savurgan ve müflis oğlangenç kızı bir bardak suda içiyordukız gülerek deliriyor ve bir demet menekşe oluyorduhatırlasanagökten gelen sesleri derin ve evrensel serüvenive sonra ölümböyle de ölünmez ki kış ortasındaböyle de ölünmez ki gözlerim yollarındaböyle de ölünmez ki özlemin içimde bir dağ gibi kabarırkenböyle de ölünmez ki kısılan titrek bir sesle adını anarakböyle de ölünmez ki ellerim ellerine hasretellerim hayaline uzanıp öylece kalarakböyle de ölünmez kikaranfil